« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫شاه لطیف!
‫به پادکست «سر چتریک استوارت» خوش اومدی،
همراه با من، سر پاتریک استوارت.
‫باعث افتخاره که اینجام.
‫افتخار برای منه!
میزبان ‫بازیگرای خوب زیادی...
‫- توی پادکست کوچیکم بودم. ‫- اوهوم.
‫ولی کم پیش اومده کسی چنین ‫۲۴ ساعت پرماجرایی داشته باشه!
‫خب، تا همین‌جاش هم حسابی هیجان‌انگیز بوده، ‫اون که صددرصد.
‫خب، من یکی دو تا «باند» می‌شناسم،
‫- دنیل کریگ از دوستای عزیزمه. ‫- اوه.
پا جای پای شخص بزرگی گذاشتی.
‫فکر می‌کنی از پس این کار بر میای؟
‫بله.
‫بله، شک ندارم.
‫الان بیشتر از همیشه، ‫حاضرم به دنیا نشون بدم...
‫که جُربزه‌ش رو دارم.
‫شاه؟ نایجل ماری هستم. ‫چطوری؟ خدا رو شکر.
‫- آره، خوبم، آره. ‫- خوبه.
خب، فلیشا می‌گه کارای امنیتی کل کله‌گنده‌های احمق با توئه.
‫آره. درسته، آره.
‫و همیشه خوش‌حال می‌شم کار چند تا ‫احمق تازه‌کار رو هم قبول کنم.
‫- مگه نه؟ ‫- آره.
‫کار شخصی هم می‌کنی؟ چون ممکنه امشب یه، خب، مراسم داشته باشم.
‫آره، آره. خدماتمون کامله.
‫- اگه لازم باشه، تست‌کننده‌ی غذا هم داریم. ‫- اوه.
‫می‌دونی چیه، بیا یه نگاهی به خونه بندازیم ‫و بعدش، خب...
‫- درباره‌ش حرف بزنیم. باشه. ‫- باشه.
‫- خب، خونه دو تا ورودی داره. ‫- درسته.
‫شیء متخاصم از ‫پنجره‌ی جلویی وارد شده.
‫اونجا و درها ممکنه نیاز به تقویت داشته باشن،
‫و داشتم فکر می‌کردم شاید یه سری...
‫بازدارنده‌های بصری دور محیط بذاریم، ‫اگه نیرو داشته باشی.
‫فردا انتظار ۶۰ نفر ‫آدم خودی رو داریم.
وای. واقعاً کارت رو بلدی.
‫خب، من نقش ‫مترجم رو توی سریال «هوملند» بازی کردم،
‫- فصل هفتم. آره. ‫- بله.
‫بله. بله، بازی کردی.
توی اون سریال کلی چرت‌وپرت تحویل مردم دادن. بیا.
‫باشه. خیلی‌خب.
‫پس مهمونات برای عید فطر میان، ‫درسته؟
‫- آره. خیلی‌خب. ‫- آره.
‫آره، فقط می‌خوام مطمئن بشم ‫که همه احساس امنیت می‌کنن.
‫- آره، حتماً. حتماً. ‫- لعنتی!
‫شستم!
‫خب، شاید بهتر باشه برای شروع ‫بری طبقه بالا.
‫می‌دونم دفاع از یه موقعیت ‫توی ارتفاع بالاتر سخت‌تره، مگه نه؟
‫آره، باشه. خب، من کفشام رو در میارم...
‫- و می‌رم طبقه بالا. ‫- باشه.
‫موافقی که ‫نمی‌شه واقعاً این نقش رو بازی کرد؟
‫یه بخشی از وجودت باید خود اون باشه.
‫کاملاً.
‫آره. خب،
‫خوشبختانه، من همین الانش هم توی مدیریت حملات مختلف خیلی تجربه دارم.
‫چه جلوی چشم مردم باشه ‫چه توی جبهه‌ی داخلی،
‫به اصطلاح.
‫- آره، همین الان رسید اینجا. ‫- می‌گم، هتل ماندارین اورینتال.
‫- ردیفش کردم. ‫- ممنون که ردیفش کردی، فلیشا.
‫بعداً درباره‌ی جشن باهات حرف می‌زنم، ‫باشه؟ فعلاً.
‫- این چیه نشونم می‌دی؟ ‫- یه هتله.
‫خب، به اشخاص معروف اقامت رایگان می‌دن، ‫مثل میشل یو. دیگا دی.
‫حتی پرستار بچه‌ی نورث وست.
‫خب که چی؟
‫داداش، فالوورهات همین‌طور دارن بیشتر می‌شن. خب؟ یه خانه‌ی امن پنج‌ستاره‌ست.
‫همه‌مون. یه هفته. رایگانه.
‫البته، منهای هزینه‌های من، ولی... باشه؟
‫ببین، هتل نمی‌ریم.
خودم ردیفش می‌کنم. ‫نمی‌ذارم هیچ اتفاقی برات بیفته.
‫- لازم نیست بترسی. ‫- نمی‌ترسم.
چی می‌گی پسر؟
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫داداش؟
‫داداش، این بساط چیه دیگه؟
خب چیه؟ امنیت دیگه، پسرخاله.
‫بهت گفتم که ‫امنیت رو ردیف کردم، پس...
‫حرص نخور، آروم باش. ‫از این بچه‌ها یاد بگیر.
‫- فیلم که نیست، آره. ‫- اوه، واقعاً؟
‫اصلاً دلم می‌خواد بپرسم ‫اینا رو از کجا آوردی؟
‫همه‌ی اینا رو؟
‫خدا می‌رسونه، داداش.
‫- واقعاً؟ ‫- بله.
‫یعنی مجاهدین رو هم با تخفیف می‌رسونه؟
‫من اینا رو می‌شناسم، داداش. ‫اینا خنگ‌تر از اونن که بتونن وارد داعش بشن.
‫کدوم داعش؟ داعش خراسان، داعش خاور، داعش اصلی؟
معیارهاشون با هم فرق داره.
‫شنیدم.
دکترا که لازم ندارن، دارن؟
‫اینا خیلی کله‌خرن ‫و پای کارن!
‫- بزرگی خدا رو فریاد بزنید. ‫- الله اکبر.
نمی‌خوام مدرسه راه بندازم، باشه؟
فقط سعی دارم امنیت درست‌وحسابی‌ای پابرجا بشه.
کاش فقط یه بار به حرفم گوش بدی.
‫اگه دنبال محافظت کوفتی تو باشم، میام سراغ کاندوم‌های کوچولوت.
‫- ازش خوشت اومد، نه؟ ‫- آره، خدایی.
‫دودول‌های کوچولو، آره. این‌قدر بهم پیله نکن، پسرخاله!
‫- برو با بابا حرف بزن. ‫- باید در موردش حرف بزنیم.
‫هر روز داره رو اعصابم راه می‌ره.
‫بابا.
چی کار می‌کنی؟
‫هر ولگرد آشغالی می‌تونه همین‌طوری بیاد تو.
‫واسه اینه که در پشتی رو از جا درآوردی.
‫واسه همین یه حرفه‌ای استخدام کردم...
‫- من حرفه‌ای‌ام! ‫- به اون شک ندارم، فقط...
‫اگه... اگه بسپریش به خودم، برای همه بهتره.
شان کانری اومده به دادمون برسه، نه؟
‫- چطوری... چطوری این‌طوری برداشت می‌کنی؟ ‫- هیس! هیس پسرم!
‫شاجو پسرم، یه لطفی کن ‫و کمک کن اینا رو ببریم توی ماشین.
‫زود باش بریم.
‫شصت نفر واسه عید خیلی زیاده.
‫مامانت کمک لازم داره.
‫هوی!
‫کره‌خر!
‫- چی کار می‌کنی؟ ‫- چی... من...
‫- آروم باش مامان. ‫- پدرسوخته، خودت آروم باش!
‫بیست ساله که در تلاشه عید رو از چنگم دربیاره.
‫همین الانشم اون کباب‌های بوگندوی کثافتش رو آورده.
‫چـ... من که از کباب‌هاش خوشم میاد.
‫طاهره، اینجایی؟
‫نایلا!
‫وای! دو روز پشت سر هم!
‫عید یه کار دسته‌جمعیه، مگه نه؟ ‫فقط کارهای سهم خودم رو می‌کنم.
‫ولی نایلا، تو همین الانشم کلی زحمت کشیدی.
‫شاجو، قابلمه‌ها رو ببر داخل. ‫چرا واسه خاله نایلا کار اضافه درست می‌کنی؟
‫چیزی نیست طاهره.
‫داشتم به شاجو می‌گفتم...
‫که می‌تونم خیلی بیشتر از اینا کمک کنم.
‫متأسفانه بعد از دیشب...
‫اینجا دیگه امن نیست، مگه نه؟
‫چرا عید رو نبریم خونه‌ی من؟
‫کی امنیت نداره؟
‫خیلی‌خب! همگی بس کنید! ‫می‌شه تمومش کنی، بابا؟
‫بابا، می‌شه بیای اینجا لطفاً؟ ‫همگی کار رو تعطیل کنید.
خیلی‌خب. بیاید یه گپ کوتاه بزنیم...
‫- درباره‌ی عید و برنامه... ‫- هوی! نقشه‌ت اینه، نه؟
‫- چی؟ ‫- هان؟ امنیتمون رو سپردی به...
‫این فراماسون بچه‌باز؟
‫- من بچه‌باز نیستم. ‫- باید می‌رفتیم هتل.
‫نایجل اینجاست تا به امنیت... امنیت خونه کمک کنه.
‫خونه رو نگاه کن طاهره! ‫هیچی آماده نیست...
‫خونه آماده نمی‌شه. ‫غذا آماده نمی‌شه،
‫- من... ‫- نایلا! نایلا، لطفاً. شاجو...
‫ببخشید بچه‌ها. پیامبر، ‫که درود خدا بر او باد.
‫- درود بر او باد. ‫- دقیقاً، دقیقاً.
‫ایشون به بهترین شکل گفتن که، خب، به الله توکل کن،
‫ولی زانوی شترت رو هم ببند.
‫دمش گرم. کارش رو بلده.
‫- باید بهش ایول گفت. ‫- فقط می‌خوام بگم که...
چنین روزهای مقدسی، اشخاص بد رو خوب جذب می‌کنن.
‫پس شاید بهتر باشه به این فکر کنید که ‫جشن عیدتون رو...
ببرید به یه جای دیگه.
کثافت، ساکت شو!
‫یه بار تو دبی توقف داشته، ‫فکر کرده همه‌چی رو می‌دونه.
‫- این دیگه کیه؟ ‫- نه، من احترام فوق‌العاده‌ای...
‫برای فرهنگ اسلامی قائلم.
‫مخصوصاً بعد از شش دوره مأموریت توی افغانستان، پس...
‫حق با این جنایتکار جنگیه.
‫این قهرمان زندگی ما رو به خطر انداخته.
‫- من... من... ‫- نایلا،
‫فردا عید رو خونه‌ی تو برگزار می‌کنیم.
‫پرویز. پرویز...
‫اگه اتفاقی بیفته، ‫تو مسئولیتش رو قبول می‌کنی؟
‫فردا می‌بینمت.
‫مامان... نه... من...
‫مامان!
‫از آشنایی با خانواده‌تون خوشحال شدم. جمع رنگارنگی هستن،
‫- مگه نه؟ واقعاً... ‫- هوم.
‫...خیلی پرشورن. ‫و خب، برادرت،
‫- به نظر آدم خوبی میاد. ‫- خب، برادرم نیست.
پسرخاله‌مه. ولی با ما بزرگ شده.
‫- خیلی‌خب. ‫- پیچیده‌ست.
خب، بفرما. این مال شماست.
‫اینم از قیمت پیشنهادی.
‫هر چند، حاضرم پرداخت رو عقب بندازم،
خب، به خاطر همکاری‌های آینده‌مون.
‫چون اگه جستجوهای اینترنتی من درست باشن،
‫در آینده خیلی بیشتر به خدمات ما احتیاج پیدا می‌کنی.
‫اوه، خب بذار ببینیم... ‫ببینیم چی می‌شه.
این حیلی منصفانه‌ست. می‌شه بذاریش پیش من بمونه؟
‫- دارم چند تا قیمت دیگه هم می‌گیرم. ‫- مشکلی نیست. باشه.
‫اوه، می‌خواستی برای امشب یه محافظ شخصی برات بفرستم؟
‫می‌تونم یکی از بهترین آدمام رو بفرستم،
‫- مشکلی نیست... ‫- داداش، چی کار می‌کنی؟
‫- ازم خواستی امنیت رو به عهده بگیرم، نه؟ ‫- واسه امشب. آره.
‫- این؟ ‫- آره، پس دیگه نیازی نیست...
‫ممنون که سر زدی.
‫- آره، خب. باعث... باعث افتخاره. ‫- آره.
‫خب... راستی، اون دوربین‌های داشبورد سرقتی،
‫خب، عمر باتری‌شون...
‫پس با خودت شارژر بیار. خیلی‌خب!
‫این مجانی مال تو.
‫- دمت گرم، نایجل. ‫- اوهوم.
‫داداش، چرا پولت رو واسه این مامورهای اجاره‌ای دور می‌ریزی؟
‫من از روز اول هوات رو داشتم.
‫شنیدم امشب می‌ری به اون مراسم گالا.
‫تنهایی، یا...؟
‫یه همراه دارم.
‫جدی؟
‫کفشی داری که کتونی نباشه؟
‫می‌تونم ردیفش کنم.
‫برو دیگه. برو آماده شو، عوضی.
[کنزینگتون جنوبی]
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم.
‫ولم کن.
‫پسر، اون بیرون واقعاً خر تو خره.
‫خوب شد اومدم که مراقبت باشم.
‫خیلی‌خب داداش، شاید تو زور بازرو رو ردیف کنی،
‫ولی من دل و ذهن مردم رو به دست میارم، خب؟
‫چی؟ وقتی وسط یه جنگ فرهنگی هستی،
میدون نبرد واقعی اونجاست.
‫مرد حسابی، چطوری می‌خوای با اون قیافه‌ی میرکت‌شکل حشریت باهاشون بجنگی؟
‫- چی؟ ‫- همون قیافه‌ای که به خودت می‌گیری.
‫وقتی روی فرش قرمزی،
‫جوری به نظر میاد که انگار می‌خوای با اون دوربین سکس کنی،
‫ولی نگرانی که دوربین هم بخواد باهات سکس کنه.
نخیرم. این فکر رو ننداز توی سرم.
‫تمرکزم رو به هم می‌زنی.
‫باشه. واسه اطمینان، پسرخاله.
‫- این چیه؟ ‫- آره.
چی می‌گی پسر! اون‌جا خوش‌تیپ افتادم!
شبیه اینه که داری یه نسخه‌ی منحرفانه از مستند «سیاره‌ی زمین» می‌سازی.
خیلی‌خب، بذار یه چیزی رو ببینم.
‫راج تاکر.
‫- کثافت! این... ‫- خیلی‌خب، خیلی‌خب!
‫رو صندلی‌های چرمم آب نریز. از پس هزینه‌ی تمیزکاریش بر نمیای.
‫گوش کن، بیا فقط بریم اون‌جا و بترکونیم، حله؟
‫داداش، ما همین الانشم داریم می‌ترکونیم، باشه؟
‫داریم با یه تجربه‌ی عالی «موبا» می‌رسیم.
‫این رو ببین، پاستیل‌های هاریبوی حلال،
‫آب زمزم مخصوص با برند خودمون.
‫یه دیلدوی کوچولو هم روی داشبورده. پسرخاله، من رو نگاه کن.
‫داریم جوری می‌رسیم که انگار فیلم «سریع و خشنه»،
‫ولی بدون پوست ختنه،
‫- متوجهی؟ ‫- بی‌خیال داداش!
‫- بیا بریم پسرخاله، آره. ‫- بیا بریم.
‫- آره، آماده‌ای؟ باشه. ‫- آره داداش.
‫با شومبول‌های راست!
بنگ!
‫- ایول! ‫- بی‌خیال. روی فرش قرمز همچین کاری نکنی.
‫نمی‌تونم تضمین کنم.
‫هیجان زیادی وجود داره،
‫ولی یه سری نارضایتی‌ها هم بابت اینکه یه گوجرئتی نقش باند رو بازی کنه هست.
ثابت کردن اشتباهشون، هدف زندگیم بوده.
‫چطور مگه؟
‫خب، واسه همینه که این نقش رو می‌خوام.
‫واسه همینه که این‌جا دارم با شما صحبت می‌کنم.
‫واسه همینه که می‌خواستی...
‫- توی مراسم گالای موزه‌ی کینگ سخنرانی کنی؟ ‫- دقیقاً.
‫تا به مردم نشون بدم که یه قهرمان می‌تونه این شکلی باشه.
‫تا بهشون نشون بدم که این هم،
‫بخشی از چهره‌ی بریتانیاست.
آهای، گوش کن! من از تیم حمایت می‌کنم.
‫من از تیم حمایت می‌کنم، ولی وقتی امشب کارتون تموم شد،
‫لطفاً با «موبا» برگردید خونه. باشه؟ این واسه شما.
‫ببخشید، توی منطقه‌ی شما سرویس‌دهی نداریم.
‫- من تُرکم. ‫- تُرکی؟
‫پس توی منطقه‌ی شما سرویس‌دهی داریم. ممنون. ببخشید خواهر،
‫- پنجاه درصد تخفیف واسه اولین سفر. ‫- ایول!
‫- شاه! ‫- بفرما.
مجری ریکشا! رفیق!
‫- می‌تونم یه عکس بگیرم؟ ‫- عکس می‌خوای؟
‫من برات عکس رادیولوژی می‌گیرم، پسرخاله. هی پسرخاله!
‫پسرخاله؟ بیا با تنها طرفدارت یه عکس بگیر! بیا دیگه!
آهای داداش! من رو نادیده می‌گیری؟
‫داداش، باید بریم، پسر!
‫چرا داری می‌ری اون تو؟
‫طرف خودفروخته‌ست.
باید این بیرون پیش ما باشی!
آهای، آهای، آهای.
‫اون فقط یه عکس باهات می‌خواست. مشکل چیه؟
‫داداش، اگه باهاشون عکس بگیرم...
اون وجهه‌ای که الان می‌خوام داشته باشم، اینطوری نیست، باشه؟
‫تغییر واقعی اون توئه. ‫باید بریم اون تو.
‫گوش کن، می‌دونم فکر می‌کنی مأمور مخفی اعلی‌حضرت...
‫یا یه همچین چیزی هستی، خب؟ ولی امشب جلوی من فاز نارگیل بزدل رو نگیر.
اِ، جداً؟ پس تو هم فاز جوجه‌مبارز انتفاضه رو برای من برندار.
‫اگه احترامشون رو می‌خوای پسر، خودت باش، باشه؟
‫باشه. نظرت درباره‌ی این چیه؟ نگاه کن و یاد بگیر.
‫- باز داری همون قیافه رو می‌گیری. ‫- اون قیافه رو نمی‌گیرم...
‫- باز داری اون قیافه رو می‌گیری... ‫- اه، برو بابا، اصلاً تو اون قیافه رو بگیر.
‫باشه! بذار بهت نشون بدم.
همم.
‫- نه. می‌دونی شبیه چیه؟ ‫- هوم؟
‫شبیه یه موش همستر پدوفیل شدی داداش.
اینجا دوربینه. چرا جلوی دوربین...
‫- می‌گی پدوفیل؟ چرا... ‫- چون اینا صدا ندارن.
‫- فقط عکسه... سلام! ‫- آقای لطیف؟
‫- خیلی خوشحالم که اومدین! ‫- واقعاً... خیلی خوشحالم که اینجام. ممنون.
‫ایشون همکارم هستن...
‫کروکودیل دیک.
خب، می‌شه بپرسم،
‫با کی باید درباره‌ی سخنرانی امشبم صحبت کنم؟
‫اوه. اسمتون توی لیست سخنران‌ها نیست...
‫اوه... فکر کنم چون من لحظه‌ی...
‫لحظه‌ی آخری اضافه شدم.
‫- خب... ‫- فکر کنم باید با ویوین نیوهاوس صحبت کنید.
‫- آره. ‫- اون مدیر جدیدمونه.
‫باشه.
‫اوه... گمونم بشه یه همراه هم داشته باشم؟
خب...
‫آقای ذوالفقار علی.
‫مدیرعامل شرکت موبا.
‫فقط فکر می‌کنم باید یه مدرک رسمی باشه...
‫که من امشب اینجام، همین. ممنون.
‫پسرخاله، ما رو کدوم گوری آوردی آخه؟
‫اینجا شبیه...
‫خایه‌ی دجاله.
‫تو هم مثل من از یه خانواده‌ی معمولی اومدی.
‫خب، خانواده‌ت چطوری با این قضایا کنار میان؟
‫همون‌طوری که با بقیه‌ی چیزا کنار میایم.
‫تیمی. با همدیگه.
‫با افتخار می‌گم که همه‌مون هوای همدیگه رو داریم.
‫- داداش، این دیوانه‌کننده‌ست. نه؟ ‫- آره، بهت که گفتم داداش.
‫کلی نقشه تو سرم دارم.
‫- السلام علیکم. ‫- السلام علیکم.
‫بله؟
خب... باشه.
‫باید این ویوین رو پیدا کنیم، خب؟
‫- آره. ‫- اگه نتونم برم روی سن...
‫- موندنم اینجا فایده‌ای نداره. ‫- اونجا‌ست.
‫مدیر موزه، نه؟
‫ایول.
‫- تو دیگه چه خری هستی داداش؟ ‫- آره.
‫- یه جور عقابی داداش. این رو ببین. ‫- بیا بریم.
‫- خب، گوش کن... ‫- بله؟
‫- من می‌رم مخش رو بزنم... ‫- هی، وایستا.
‫- می‌خوای دو نفری بریم سراغش؟ ‫- چی؟
‫نه اون‌طوری.
‫منظورم اینه که... یعنی با هم راضیش کنیم...
‫پاکستانی خوب، پاکستانی بد؟
این... دیگه چطوریه؟
خب... مثل پلیس خوب، پلیس بد.
‫- ولی مدل پاکستانیش. ‫- باشه.
‫تو... خودم از پسش برمیام، باشه؟
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، آره، آره. فعلاً.
‫باشه، من همین‌جام.
‫سینگ، بیا درباره‌ش بهت بگم.
‫«...اگه مومیایی‌های بیشتری برام بفرستی،
‫کم‌کم فکر می‌کنم عقده‌ی ادیپ داری.»
‫- متوجه نشد. ‫- اوه ویوین، تو درست نمی‌شی!
خب، ویوین؟ شاه لطیف هستم.
‫آه، بله! البته، آقای لطیف.
خب، می‌شه چند لحظه وقتتون رو بگیرم؟
‫اوه، حتماً.
‫هرچند ظاهراً هر چیزی که قرض گرفته می‌شه رو باید پس داد.
‫چه کمکی از دستم بر میاد، آقای لطیف؟
راستش در فکر بودم چه کمکی از دست من برمیاد.
‫هیچ‌کس مثل مسلمون‌ها نمی‌تونه...
شما رو به‌موقع به جایی که می‌خواید برسونه...
‫برادر، ما پنج بار در روز برای نماز سر موقع حاضریم.
‫اگه بهم زنگ بزنی...
‫«ذولفی، می‌تونی من رو برسونی جایی که می‌خوام؟»، من می‌رسونمت.
‫این موزه برای من خیلی ارزش داره...
‫و دیدم که یه تعدادی معترض بیرون وایستادن.
‫بله. و واقعاً برام هیجان‌انگیزه که می‌بینم جوون‌ها توی بحث...
درباره‌ی میراث و فرهنگ مشترکمون مشارکت می‌کنن.
‫- همم. ‫- در واقع از این‌جور گفت‌وگوها استقبال می‌کنیم.
‫ولی وقتی یه جور سفیر ندارید که کمک کنه...
شکاف بین آدم‌های این تو و اون بیرون...
پر بشه، واقعاً گفت‌وگو محسوب می‌شه؟
‫- اسمت چیه؟ ‫- علی‌رضا.
‫- علی‌رضا. حس می‌کنم، خب، اهل ایرانی؟ ‫- بله.
‫- آره، یه‌کم فارسی بلدی؟ ‫- آره، آره.
‫ایول بابا، دمت گرم.
‫- گوش کن، مممکنه بیایم به اون منطقه. ‫- آره.
‫من به نوبه‌ی خودم، باعث افتخارمه...
‫که برم اون بالا و چند کلمه‌ای درباره‌ی... ‫اجازه هست؟
‫درباره‌ی اینکه، خب، بریتانیا واقعاً چقدر جهانیه، بگم.
‫هم از نظر آثار باستانیش و هم مردمش.
‫می‌دونی، من یک‌هشتمم هندیه‌؟
‫نمی‌دونستم. وای.
‫خب خودت چی؟ اهل کجایی؟
‫- لندن. ‫- اهل لندنی؟
‫لحنت...
‫صبر کن، اصالتاً اهل لندنی؟
‫ولی تا جایی که می‌دونم، آخرین دستاوردتون...
‫- از یه کشور مسلمونه، پس... ‫- بله.
ولی گنجینه‌هایی مثل اونی که ‫امشب ازش رونمایی می‌کنیم...
‫فقط مال اسلام نیستن.
مال همه‌مونن.
‫پس می‌تونم برم بالا و چند کلمه صحبت کنم؟ ‫خیلی... خیلی کوتاه می‌گم.
‫نه، آقای لطیف.
‫ما اینجا اصلاً این‌طوری کار نمی‌کنیم.
‫اینجا نمایشگاه خیابونی بنکسی نیست.
تازه، دوست عزیزمون، ‫راج تاکر، قراره سخنرانی کنه.
‫- از شبتون لذت ببرید. ‫- باشه.
‫بعدش بهش گفتم، اعلی‌حضرت...
‫و حالا، بریم سراغ بخش ناخوشایندتر گپ‌وگفتمون.
‫فکر نکردی که همه‌ش قراره ‫سوالای آسون بپرسم، نه؟
‫راج تاکر، رقیبت؟
‫من این‌طوری صداش نمی‌کنم.
‫بی‌خیال بابا، راحت باش. ‫می‌تونی صادق باشی.
‫من نمی‌تونم با ایان مگنیتو-مک‌کلن توی یه اتاق باشم.
‫اوه، ببخشید.
‫سر ایان مگنیتو-مک‌کلن.
‫فقط به نظرم نوک قله ‫برای همه‌مون جا هست.
‫- اوه، بی‌خیال! ‫- می‌دونی که.
‫تا همین دیروز، تو تنها مرد رنگین‌پوستی بودی ‫که کاندیدای این نقش بود.
‫و حالا، دو نفر هستید.
‫توی اینترنت هم حرف و حدیث زیاده که،
‫اون باند بهتری می‌شه.
‫آره خب، من واقعاً به حرفایی که ‫مردم درباره‌م می‌زنن توجه نمی‌کنم.
‫- اصلاً توی ذاتم نیست. ‫- باید توجه کنی، رفیق قدیمی!
‫اون اسم‌ورسم‌دارتره و طرفدارای بیشتری هم داره.
‫و جرئت می‌کنم بگم که، بازیگر بهتری هم شناخته می‌شه.
‫این یه نظر شخصیه.
‫اراجیف رو بذار کنار، لطیف!
‫تو حتی نتونستی اون مدیر موزه رو ‫راضی کنی که بذاره حرف بزنی.
‫چطوری انتظار داری دنیا رو راضی کنی ‫که می‌تونی باند باشی؟
‫تو حتی به اندازه‌ی یه پاپاسی هم شانس نداری،
‫مگه نه، مرتیکه‌ی ترسو؟
‫حداقل من تست دادم، مرتیکه‌ی افاده‌ای!
‫عصبانیت از دست من فایده‌ای نداره.
‫- فقط باید خودت رو ملامت کنی. ‫- دارم تلاشم رو می‌کنم.
‫بیشتر تلاش کن. فهمیدی؟
‫- ایناهاش، اومد. ‫- سلام...
‫- سلام. ‫- شاه لطیف!
‫- پسر، خیلی وقته ندیدمت داداش! ‫- اوضاع چطوره؟
‫آره، آخرین بار کی دیدمت؟
‫- خب... ‫- فرش قرمز «درخت انبه»؟
‫- آره، آره، آره. آره. ‫- ممنون که اومدی.
‫- پسر، توی اون فیلم عالی بودی. ‫- مرسی.
‫بچه‌ها شما دیدینش؟ ‫زیر درخت انبه؟
‫- می‌دونم. ‫- خب، داستانش درباره‌ی یه درخت انبه‌ی جادوییه،
‫یه زن سفیدپوست یه انبه می‌خوره...
‫و توی زمان سفر می‌کنه و می‌ره ‫به دوران استعمار هند.
‫عاشق یه مرد هندی می‌شه...
‫و یه رابطه‌ای فراتر از زمان و مکان با هم دارن.
‫درباره‌ی اینه که چطور عشق زمان نمی‌شناسه...
‫و از هر جور مرزی عبور می‌کنه.
‫- هوم. ‫- نمی‌دونم چرا بیشتر از این سر و صدا نکرد.
‫راستش، می‌تونم یه لحظه باهات...
‫- آره، آره. ‫- فقط برای یه... آره.
‫خیلی ممنون.
خب، در ضمن، فوق‌العاده شدی.
‫و خیلی، خیلی شیک.
‫عکس گرفتن با کت‌وشلوار رسمی و اون نوشیدنی ‫توی دستت، واقعاً...
‫فقط اینجام تا از یکی از مهم‌ترین ‫نهادهای فرهنگی کشورمون حمایت کنم.
خب، فقط،
‫این قضیه‌ی باند حسابی مردم رو ‫دیوونه کرده، نه؟
‫آره، مردم خیلی پیگیرن، پسر.
‫- آره. ‫- ولی خب، این... این همه نفرت.
‫این نفرت... خیلی زیاده، مگه نه؟
‫می‌دونم که تو هم احتمالاً...
‫تو هم احتمالاً کلی از این حرفا می‌شنوی.
‫نه راستش.
‫چیزی نیست که بخوام براش گریه کنم.
‫فقط باید شکرگزار بود.
‫مردم با شغل‌های بی‌سرانجام جون می‌کَنن،
‫فقط برای اینکه یه لقمه نون دربیارن.
‫- ما زندگی رویایی داریم. مگه نه؟ ‫- آره. همین‌طوره.
‫یه‌کم نفرت، بهای کمیه که باید بپردازیم.
‫آره، همین‌طوره. فقط یه روانی...
‫کله‌ی خوک فرستاده به خونه‌ی مامانم، واسه همین.
‫جدی می‌گی؟
‫- آره. ‫- لعنتی، چه وحشتناک.
‫- راستش واسه همین اینجام. ‫- اوهوم.
خب، می‌خوام بهشون نشون بدم...
‫که هیچ حجمی از تنفر باعث نمی‌شه خودم رو قایم کنم.
‫و راستش، اگه این موزه...
‫می‌تونه گنجینه‌های ‫کل دنیا رو در خودش جا بده،
‫پس این کشور هم باید آدمای ‫کل دنیا رو بپذیره.
‫- درست نمی‌گم؟ آره؟ و... ‫- آره، گل گفتی داداش.
‫فقط می‌خوام یه بیانیه بدم. ‫بهشون نشون بدم که این، این هم،
‫چهره‌ی یه بریتانیاییه.
‫از این شور و اشتیاقت خوشم میاد پسر.
‫خیلی خوشحالم این رو گفتی چون شنیدم...
‫- که قراره بعداً صحبت کنی... ‫- آره.
‫...و داشتم فکر می‌کردم ‫شاید بتونیم دو نفری با هم انجامش بدیم.
‫آره، فکر بکریه.
‫- جدی؟ ‫- حرف مهمی واسه گفتن داری.
‫- می‌خوام منم توی این کار سهم داشته باشم. ‫- آره!
‫می‌دونی چیه، چطوره اول من برم بالا...
‫و بعد تو رو صدا کنم بیای؟
‫- عالی می‌شه. ممنونم برادر. ‫- عالیه. آره. آره.
‫- دمت گرم پسر. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- واقعاً ممنونم. ‫- آره، آره.
‫- ایناهاش، اینجایی. ‫- سلام.
‫من تو رو می‌شناسم!
‫- این محافظ شخصی منه. ‫- همون پسره‌ی «موبا».
‫آره، شنیدم اون موقع درباره‌ش گپ می‌زدی.
‫- از ایده‌ش خوشم میاد. ‫- خب، ممنونم برادر.
‫- آره، آره. ‫- تو... تو مسلمونی؟
‫- مگه همه‌مون یه ذره نیستیم؟ ‫- آره.
‫کارت داری؟ به بقیه هم خبر می‌دم.
‫عالیه.
‫آره، باشه.
‫- باید برم. اون مامانمه. ‫- مامانت رو آوردی؟
‫آره، آره، آره. ‫اگه اون نبود منم اینجا نبودم،
‫پس نباید بدون اون اینجا باشم، ‫می‌دونی که. ذوالفقار.
‫- خودمم. ‫- خوش‌وقتم. خوشحال شدم دیدمت پسر.
‫آره، منم همین‌طور.
‫پسر.
‫یا مهربون‌ترین احمقیه که تا حالا دیدم، ‫یا خرترین احمق.
‫تو یه احمق خری.
‫- چرا؟ ‫- «محافظ شخصی؟»
‫واسه تو فقط همینم، نه؟
‫خودت بهم گفتی ‫به عنوان محافظ شخصی بیارمت اینجا.
‫چرا بدقلق شدی؟ ‫اوه، هنوز افطار نکردی، نه؟
‫- نه، نکردم. معلومه که گشنمه پسر. ‫- خب یه کاناپه بخور...
‫- اینا حلال نیستن! ‫- شامپاین میل دارید، آقایون؟
‫فقط یه کاناپه بخور داداش.
‫فقط یه چیزی بخور.
‫هیچ‌چیزی اینجا حلال نیست.
‫نه این ریزه‌میزه‌ها، ‫نه اون بزرگا، هیچ‌کدومش.
‫- یکم پنیر هالومی بخور. ‫- هالومی؟
‫- هالومی اسرائیلی نیست. ‫- این چیزیه که اونا می‌خوان فکر کنی.
‫- یه پنیر عربیه. ‫- ثابت کن.
‫- توی گوگل سرچ کن. ‫- می‌دونی که من از گوگل استفاده نمی‌کنم.
‫ممنونم.
لطف دارید.
عصر بخیر.
‫سال ۲۰۰۱،
‫با وحشت تماشا کردیم...
‫که چطور متعصب‌های طالبان...
‫میراث فرهنگی یه ملت ‫زمانی بزرگ رو نابود کردن.
‫گریه کردیم، وقتی بناهای یادبود صلح...
‫به تلی از خاک تبدیل شدن.
ولی امشب، این اشتباه رو جبران می‌کنیم.
‫بعد از یه پروژه‌ی...
‫بازسازی نُه ساله و ۱۵ میلیون پوندی،
‫باعث افتخارمه که امشب بهتون...
‫نسخه‌ی بازسازی‌شده‌ی...
‫بودای بامیان رو معرفی کنم!
‫و حالا، یه برنامه‌ی ویژه‌ی دیگه.
‫با اشتیاق فراوان...
‫از سخنران مهمان امشب دعوت می‌کنم که بیاد روی صحنه.
‫باپرستیژترین شکارچی خون‌آشامی ‫که تا حالا افتخار آشنایی باهاش رو داشتم.
‫راج تاکر.
یوهو!
‫باعث افتخاره که اینجام، خب...
‫وای.
‫این موزه خانه‌ی آثاری از سراسر جهانه.
‫پس به دنبال اون، انگلستان هم باید...
‫خانه‌ی مردمانی از همون جاها باشه.
‫خب، امشب یه جشنه،
‫اما دلم می‌خواد با همه‌تون درباره‌ی تجربیاتم به عنوان یه انگلیسی...
‫و به عنوان یه رنگین‌پوست صحبت کنم.
‫اخیراً، نفرت نژادپرستانه...
‫خودش رو به شکل...
‫یه کله‌ی برید‌ه‌ی خوک نشون داد...
‫که فرستاده بودن دم در خونه‌ی خونواده‌م.
‫وحشتناک بود.
‫همه‌جا پر از خون بود.
‫مادرم شوکه شده بود. ‫مامان، معذرت می‌خوام.
‫ولی هیچ حجم از نفرتی باعث نمی‌شه خودم رو قایم کنم.
‫اونایی که با تعصب پیش می‌رن...
‫باید ما رو توی این فضاها ببینن.
‫چون این هم،
‫بخشی از چهره‌ی بریتانیاست!
هوم.
‫ممنونم.
‫- ببخشید، آقای لطیف. ‫- بله؟
‫یه مشکلی پیش اومده.
‫مردی که ادعا می‌کنه برادرتونه ‫داره ایجاد مزاحمت می‌کنه و خب،
‫- در مورد نژاد مهمونای موزه قضاوت می‌کنه. ‫- چی؟
‫متأسفم ولی باید ازتون بخوام ‫که اینجا رو ترک کنید، قربان.
‫...واقعاً ‫کار خیلی خاصی می‌کنن.
‫اوه. و ضمناً، شاه لطیف هم ‫می‌خواست یه چیزی بگه.
‫الانه که نوبتم بشه، پسر.
‫شاه؟
‫در غیر این صورت، مجبوریم ‫همین الان به بیرون هدایتش کنیم.
‫نمی‌شناسمش.
‫موفق باشی!
‫خب، بیا درباره‌ی ‫اون لحظه‌ی بزرگت حرف بزنیم.
‫سخنرانی‌ای که هیچ‌وقت انجام نشد.
‫یه جاسوسی تر و تمیز از تاکر. ‫معلومه برای این نقش ساخته شده.
‫بماند که دیالوگ‌های لعنتی رو هم ‫خیلی خوب می‌گه.
‫دیالوگ؟
من بهترش رو می‌گم. جدی.
‫واقعاً می‌تونی؟
‫ببینیم و تعریف کنیم.
‫برای خونه‌ی مامان من هم ‫یه کله‌ی خوک فرستاده بودن.
‫واقعاً؟
‫من، خب...
‫ایول، احمق.
‫تو که بیشتر از من خشکت زده.
‫ولی مشکل بازیگریت ‫نیست، مگه نه؟
‫مشکل اینه که کی هستی.
‫جربزه‌ش رو نداری...
‫که باند باشی.
‫خفه شو!
آهای، پسرخاله! بیا دیگه. ‫بیا تنها طرفدارت رو ببین.
‫تو به طرفدارای خودت ‫پشت کردی.
‫طرف خودش رو فروخته!
به خانواده‌ی خودت ‫پشت کردی.
‫پسر، دست از سرم بردار!
‫باهاش روبه رو شو. آدمایی مثل تو ‫هیچ‌وقت قهرمان داستان نمی‌شن.
‫تو همیشه فقط یه...
‫...پاکستانی کوچولوی ترسویی!
‫بفرستیدش همون‌جایی که ازش اومده!
جداً؟
‫خوبی؟
‫- آره، تو خوبی؟ ‫- چی... چی کار می‌کنی؟
‫هیچ کار. خودت چی کار می‌کنی؟
‫هیچ کار داداش. ساعت ۲ صبحه.
با کسی حرف می‌زدی؟
‫اوه، ببخشید. داشتم دیالوگ تمرین می‌کردم.
‫با کت و شلوار؟
‫لباس کاره دیگه، نه؟
‫آره، خب، ماه رو رؤیت کردن پس...
‫- عیدت مبارک. ‫- عید تو هم مبارک.
‫- آره. ‫- آره.
‫شب بخیر، عجیب‌الخلقه.
‫عید مبارک.
‫عوضی.
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]