...آنچه در «بهترین درمان» گذشت
‫جراح قلب مشهور اهل بوستون.
‫در مورد مهارت‌ های ارتباطیت کنجکاوم.
‫من آدم‌ های مریض رو تحویل میگیرم ‫و اونا رو درمان میکنم.
‫من هیچ وقت، هیچ وقت همچین کاری نمیکنم!
‫واقعاً آدم شیرین زبونی هستی، مگه نه؟
‫این شهر و همه مردمش برای من خیلی عزیزن.
‫- حواسم بهت هست. ‫- از اینجا برو. برو.
‫عمه سارا.
‫برگشتن به اینجا بعد از این همه سال چه حسی داره؟
‫به نظر من مردم اینجا غیر منطقی هستن.
‫دارم تبدیل به یه ستاره‌ یوتیوب میشم.
‫بیش از حد پرحرفن.
‫لوئیزا دو هفته قبل از عروسی‌مون منو ول کرد.
‫و پر توقع...
‫خون حالت رو بد میکنه؟
‫- اوهوم. ‫- ولی تو که دکتری!
‫اینجا نمیذاره خودت رو مخفی کنی، ‫و این چیز خوبیه.
‫برو بیرون!
‫الین، اولین بیمارم رو ویزیت میکنم.
‫الین، اونجایی؟
‫کی میتونه قاشق رو بیشتر روی دماغش نگه داره.
‫توی بخش نظرات حدس بزنید تا برنده ‫یه قهوه مجانی توی «سالتی بریز» بشید.
‫الین، داری چیکار میکنی؟
‫هیس. دارم مسابقه اجرا میکنم، توی پخش زنده‌ایم.
‫ببخشید؟
‫مردم پیشنهاد های بازی خودشون رو برام میفرستن...
‫منم از هر کسی که اینجا باشه استفاده میکنم.
‫الین، این کارت اصلاً درست نیست.
‫میدونی اسمش چیه؟ صبرم رو امتحان کن.
‫نظرت در مورد سعی کن کارت رو انجام بدی، چیه؟
‫- اون زیاد جالب نیست. ‫- قاشق‌ ها رو بذارید کنار.
‫همین الان.
‫اشکالی نداره بدون نوبت بیام؟
‫باید برم سر کار. فقط یه دقیقه طول میکشه.
‫باشه.
‫خب، مشکل چیه؟
‫هیچی. سالم و سر حالم.
‫چه سریع. خداحافظ.
‫اوه. خب، یه لحظه صبر کن. ‫واقعاً به کمکت نیاز دارم.
‫یه نسخه برای ویتامین وی میخوام.
‫میدونی، از اون آبنبات‌ های سفت.
‫آهان. سیلدنافیل.
‫- ویاگرا. ‫- دقیقاً.
‫- هوم. ‫- نه اینکه بهش نیاز داشته باشم.
‫میدونی، فقط گفتم محض احتیاط دم دستم باشه.
‫از وقتی که رابطه‌ من و لوئیزا تموم شده...
‫تصمیم گرفتم خیلی فعال باشم.
‫یه پسر بد. خانوم‌ ها، ازم شماره بگیرید.
‫پس باید پنی ‌سیلین رو آماده کنم.
‫از عوارض جانبی احتمالی خبر داری؟
‫مثل خوش‌ گذرونی، عشق به زندگی و جذاب بودن؟
‫نه.
‫سردرد، حالت تهوع و پریاپیسم؟
‫یعنی نعوظ دردناک و طولانی.
‫عالیه.
‫فقط محض احتیاطه، اگه یه موقع، ‫میدونی، استرسِ انجام دادنش رو داشتم،
‫لوئیزا تنها کسیه که باهاش بودم...
‫اونم برای هشت سال، ولی...
‫بذار بهت بگم، اونجا هیچ مشکلی نبود.
‫درسته. فهمیدم. زندگی جنسی سالم.
‫سابقه بیماری قلبی، سکته...
‫فشار خون پایین یا بیماری چشمی داری؟
‫نه. یعنی، خیلی سالمم.
‫- مثلاً، زندگی جنسی‌ ما مثل... ‫- بسه دیگه.
‫الین، نفر بعدی.
‫زن ها میگن که یه مرد مهربون میخوان، ‫ولی واقعاً نمیخوان.
‫اونا مردهای مهربون رو ول میکنن.
‫آخرش هم اون مرد مهربون مجبور میشه ‫مامانش رو برای ماه‌ عسل ببره کانکون.
‫دیگه هیچ وقت قرار نیست اون آدم قبلی باشم.
‫حالا دیگه یه رئیس پلیس جدید توی شهره.
‫خوبه. از قبلی هم خیلی خوشم نمیومد.
‫آره!
‫- تیکه‌ خوبی بود دکتر. ‫ - الین.
‫اوم، این حساسیت به خاطر بیدِ دم ‌قهوه‌ ایه.
‫هر سال همینجوریه.
‫فقط یه نسخه برای کرم هیدروکورتیزون میخوام.
‫برای اینکه فارغ ‌التحصیل پزشکی باشی، خیلی جوونی.
‫من همه چی رو در موردش میدونم.
‫به خاطر پرز های بید اینجوری میشه. اونا سمی هستن.
‫میرن زیر پوست و باعث حساسیت پوستی میشن.
‫الان فصلشه.
‫حق با اونه. نصف شهر اینجوری میشن.
‫- فقط کرم رو میخواد. ‫- خب، چه جالب.
‫دوست داری بعداً توی یه جراحی قلب باز کمک کنی؟
‫فقط باید برم سر کار.
‫من... اگه نسخه رو بگیرم...
‫بعدش دیگه میریم.
‫سرفه ‌های غیر قابل کنترل هم ‫به خاطر حساسیت به بید دم‌ قهوه‌ ایه؟
‫احتمالاً فقط اتفاقیه.
‫هوم. چقدر علمی.
‫خب، ترجیح میدم واقعاً اون رو معاینه‌ کنم.
‫باشه.
‫ازت میخوام فقط یه نفس عمیق بکشی.
‫باید یه نمونه پوست بگیرم.
‫جواب آزمایشگاه رو سریع پیگیری کن...
‫ولی فعلاً پیتر رو مدرسه نفرست.
‫به نظر میاد واگیردار باشه.
‫- چی؟ ‫- مدرسه نره؟
‫برای بید دم ‌قهوه‌ ای؟
‫- من کار دارم! ‫- منم همینطور.
‫و طبق نظر تخصصی پزشکی من...
‫علائمش با یه آلرژی معمولی به حشرات فرق داره.
‫نصف شهر دارن به این مبتلا میشن ‫و تو میخوای همشون رو بفرستی خونه؟
‫دیوونه شدی؟ بیا بریم.
‫عجب وقت هدر دادنی.
‫این دیوونه کننده‌ست، دکتر.
‫آماده باش که دشمن شماره یک بشی.
‫وای. رو دور افتادی ها!
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
[ بهترین درمان ] [ فصل اول : قسمت دوم ]
‫خیلی خب. نفر بعدی کیه؟
‫فقط کار کردن خیلی خسته ‌کننده‌ست.
‫هریت.
‫دستم رو با یه لوله شکسته بریدم، چیزِ مزخرفی بود.
‫خب، پس بیا تو.
‫هی، کمک نمیخوای، دکتر؟
‫اصلاً و ابداً.
‫خب، بذار یه نگاهی به زخم بندازیم و ببینیم چی شده.
‫اوه، اوم...
‫خواهش میکنم، میتونم کمک کنم؟
‫اگه اصرار میکنی.
‫بیا جمع و جورش کنیم.
‫دکتر ریس همیشه میذاشت کمکش کنم.
‫- مگه نه، برت؟ ‫- آره.
‫درست مثل یه فلورانس نایتینگلِ واقعی.
‫چیزی هم هست که بلد نباشی؟
‫اینجا پاتوق لاس زدن مجرد ها نیست. برو بیرون.
‫خب دکتر، زخم کاملاً تمیز شد.
‫اوهوم.
‫خب، به نظر میاد سه تا چسب پروانه‌ ای کافی باشه
‫فقط، اوم، زخم رو تمیز و خشک نگه دار.
‫اوهوم.
‫هی، میخوای با من بیای جشن شام لوبیا پخته؟
‫نه. مگه دیوونه شدی؟ اونجا خیلی توی چشمه
‫اونجوری انگار داریم نامزدیمون رو اعلام میکنیم.
‫- مهم نیست. ‫- برو بیرون.
‫نه، منظورم اون نبود...
‫فقط، مـ....من وقت ندارم، ‫بذارم پای اینجور کارها، در حال حاضر.
‫دارم روی شغلم تمرکز میکنم
‫و روی رفتن از پورت ون.
‫تـ....تو میخوای از پورت ون بری؟
‫معلومه. اینجا چیزی برای من نیست.
‫- تموم شد! ‫- من بانداژش میکنم!
‫یعنی، یعنی برای همیشه از پورت ون بری؟
‫لازمه به پلیس زنگ بزنم؟
‫خب تموم شد.
‫- بفرمایید. ‫- خیلی خب. ممنون دکتر.
‫- ممنون، الین. ‫- آره.
‫من خیلی کمک کردم.
‫میشه گفت، تقریباً مهره حیاتی بودم.
‫- برو بیرون. ‫- بله. چشم.
‫یه شام تنهای دیگه، دکتر ورست؟
‫این غم‌ انگیزترین اتفاق ممکنه.
‫این منم ۶۰ سال دیگه، فقط من رو بکشید.
‫دکتر بست؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫اِم، فقط اومدم یه شام بیرون بر بگیرم. ‫اگه میخوای...
‫- منم همینطور. آره. ‫- اوه.
‫- خب، روزت چطور بود؟ ‫- خوب نبود.
‫مثل این میمونه که دیوونه ‌ها بخوان ‫تیمارستان رو اداره کنن.
‫خب... در مورد پیتر کرانک شنیدم.
‫باشه. شاید این رو ندونی...
‫ولی بید دم ‌قهوه‌ ای یه حشره خیلی رایجه...
‫لوئیزا، مارتین، شامتون الان حاضر میشه.
‫دکتر، خوشحالم که اینجایی.
‫هنوز جواب دعوت نامه رو ندادی.
‫- برای چی؟ ‫- مهمونی شام خوراک لوبیا!
‫درسته. چون قرار نیست بیام.
‫به نظرم خیلی بامزه‌ ای.
‫- اوه، وایسا، وایسا. ‫- اوه، جدی میگی.
‫جدی میگی، نه، نه، نه. تو متوجه نیستی.
‫همه به مراسم شام خوراک لوبیا میرن...
‫مگه اینکه مرده باشی یا توی بیمارستان، ‫تازه اون موقع هم میان.
‫مثل لورین با کپسول اکسیژنش.
‫- شاید. هی. ‫- نه، نه.
‫این موقعیه که کینه و ناراحتی ها کنار گذاشته میشه.
‫و گوشی‌ ها رو کنار میذاریم و ‫همه کمتر احساس تنهایی میکنیم.
‫این یه فرصت واقعاً عالیه، ‫تا واقعا با مردم ارتباط بگیریم.
‫منظورم اینه که حتی بعد از این همه سال...
‫من... من هنوز می‌بینم که، ‫یه چیز جدید در مورد یه نفر میفهمم.
‫خب، به عنوان دکتر این شهر...
‫حس میکنم همه کارم شده ‫فهمیدن چیزهای جدید در مورد بقیه.
‫خب، منظورم این نیست، در واقع اینجوری...
‫آه، جورج، چرا اینجوری وایسادی؟
‫ببخشید عزیزم، فقط به تراس نگاه نکن.
‫هی. چی؟
‫جورج، تو داری...
‫اوه.
‫جینی.
‫اون، اوم، اون دستیار آموزشی منه.
‫اوم، من... من دیگه...
‫سلام. ما زود میریم.
‫فقط یکم پماد کورتیزون میخوایم.
‫به خاطرِ، اوم، حساسیتِ بید دُم‌ قهوه‌ ایه.
‫- واقعاً؟ ‫- خب...
‫میدونی، فکر کنم برم یه چرتی بزنم.
‫گوشی پزشکی و دفترچه نسخه‌ خودم رو...
‫با یه کاسه قرصِ پرکوسِت بذارم دمِ در...
‫تا هر کی هر چی دلش خواست برای خودش برداره.
‫منظورِ بدی نداشتم.
‫- این... این فقط اتفاق میفته. ‫- هر سال.
‫نه. من... من کاملاً در جریانم.
‫جسارتاً میتونم بپرسم مالوری علائم دیگه‌ ای هم داره؟
‫خب، راستش...
‫- اوم، اسهال دارم. آره. ‫- آره.
‫خلاصه، همش داره میزنه بیرون. اینجوری...
‫منم همینطور، راستش، دقیقاً همونجوری.
‫دقیقاً مثلِ...
‫فکر کنم داریم در مورد اسهال حرف میزنیم؟
‫آره. و بعدش یه چیزی مثلِ...
‫اوه.
‫احیاناً با پسری به اسم پیتر کرانک ‫توی یه مدرسه نیستی؟
‫اون توی کلاس منه، خیلی هم باهوشه.
‫و دیروز بعد از ظهر مدرسه بود؟
‫با هم گرگم ‌به ‌هوا بازی کردیم.
‫الین ویزیت های یک ساعت آینده‌ من رو عقب بنداز.
‫ببخشید.
‫و لطفاً نذار مالوری بره مدرسه.
‫اوه. آفرین. آره. خیلی خب.
‫- سلام. ‫- اوه. سلام.
‫امیدوارم معذب‌ کننده نشه.
‫- من و مارک. ‫- آره. اوم.
‫فقط محض اطلاعت، ‫هینج ( اپلیکشن دوستیابی ) رو هم امتحان کردم.
‫تنها مرد مناسب، اندازه ۷۵ دقیقه ‫رانندگی با اینجا فاصله داشت.
‫اونم با قایق مسافربری.
‫البته. برای هر دوتون بهترین ها رو آرزو میکنم.
‫- خیالم راحت شد. ‫- نه.
.وای، خدای من
‫لیندزی، جورجیا، اون اسباب بازی نیست.
‫- سلام. ‫- اوه.
‫سلام.
‫اِم، شام دیشب چطور بود؟
‫من قبلش رفتم... همونطور که میدونی.
‫ماهی بخارپز.
‫خیلی عالی بود.
‫خوبه.
‫پیتر کرانک، اون اینجاست؟
‫آره، اوم، الان داخله.
‫و خبر داری که به مادرش گفتم نباید بیاد مدرسه؟
‫آره، میدونم.
‫ولی موضوع اونقدر هم جدی نیست.
‫فقط یه بید دم ‌قهوه‌ ایه.
‫چطور انتظار داری دکتر شهر باشم ‫اونم وقتی هیچکس به حرفم گوش نمیده؟
‫خب، فقط یه بید دم‌ قهوه‌ ایه.
‫بیدِ دُم ‌قهوه‌ ای باعث اسهال میشه؟
‫یا سرفه‌ های خشک؟ این ممکنه ‫یه بیماری خیلی واگیردار باشه.
‫و خانم کرانک خیلی‌ ها رو...
‫حالا گوش کن، اینجا یه سری آدم هستن ‫که مشکلات مالی خاصی دارن.
‫ببین، بخشی از دکتر بودنِ تو اینجا ‫اینه که مریض هات رو بشناسی.
‫نه، نه، تنها مسئولیت من حفظ سلامت همه‌ست.
‫حالا به خانم کرانک، بقیه معلم‌ ها...
‫و مدیرت بگو که اون پسر نباید توی مدرسه باشه.
‫آره، مطمئنم به عنوان یه دکترِ شهرِ بزرگ...
‫عادت داری که همیشه حرفِ آخر رو بزنی.
‫مطمئن نیستم اینجا هم اوضاع همینجوری باشه.
‫اوه، نیازی به زدن حرف آخر ندارم.
‫بچه‌ ها، به کندن ادامه بدید!
‫باید طبق برنامه پیش برید.
‫ایور!
‫هی، ایور؟
‫هی، منم.
‫گلندون، یادته؟
‫وقتی بچه بودیم، توی ساحل؟
‫نه.
‫ای بابا، بیخیال، تو همیشه ‫مثل یه آیه یأس کز میکردی یه گوشه.
‫مجبور بودم با یکم سر به سر گذاشتن ‫فضا رو عوض کنم، یادته؟
‫راستش، اصلاً نمیدونم داری در مورد چی حرف میزنی
‫هی، شنیدم این طرف‌ ها اومدی.
‫قضیه چیه؟
‫جراح یه شهر بزرگ، حالا داره زانو باند پیچی میکنه.
‫راستش اصلاً به تو ربطی نداره.
‫خب، من که حسابی برای خودم کسی شدم.
‫این خونه‌ منه.
‫یه بخش بهش اضافه کردم و یه استخر ساختم.
‫همه عاشق اینن که بیان اینجا.
‫مخصوصاً بچه‌ ها.
‫بازسازی خونه؛ هیچ وقت این همه ‫شلوغ کاری رو درک نکردم.
‫خب، در مورد مهمونی شام لوبیا شنیدی؟
‫مگه میشه نشنیده باشم.
‫آره، چیز خاصی نیست، ولی من حامی مالیشم.
‫مادرت حتماً خیلی بهت افتخار میکنه.
‫هه! هنوزم مثل قدیم‌ بد عنقی.
‫هی، هر وقت خواستی یه سری به خونه بزن، ایور.
‫خب، خودم همه‌ جا رو بهت نشون میدم.
‫- اوه، اوه، اوه، اوه! ‫- اوه!
‫اوه! هی، خیلی خب.
‫هی دکتر، چه تصادفی که اینجا می‌بینمت.
‫آهان. باشه، باشه، ‫حالا بیا اون چمن زن رو بذار زمین.
‫حالت خوبه؟
‫هوف!
‫- خوبم دکتر. ‫- مطمئنی؟
‫آره، لازم نیست شلوغش کنی.
‫اوه، اوه، اوه! یواش!
‫آه. نمیدونم چه اتفاقی داره میفته.
‫فقط این هفته یکم احساس سرگیجه داشتم.
‫اون اتفاق به خاطر این افتاد که سرت گیج رفت؟
‫چرا به من نگفتی؟
‫خب، چجوری وقتی آل اونجا وایساده بود؟
‫نه، اینجوری نباید پیش بره.
‫من پدرشم. من باید نگرانش باشم.
‫خب، به نظر میاد دچار یه نوع ‫التهاب عصب گوش داخلی شدی.
‫با یه دارو ساده باید حل بشه.
‫نسخه رو به داروخونه‌ سالی میفرستم...
‫فقط توی اولین فرصت بگیرش.
‫و تا وقتی خوب نشدی کار نکن، باشه؟
‫کار نکنم؟ دکتر، مگه دیوونه شدی؟ ‫من کلی قسط و بدهی دارم.
‫- باشه. حق با توئه. ‫- واقعاً؟
‫- جدی؟ ‫- حتماً.
‫سرگیجه و ابزار برقی ترکیب فوق ‌العاده‌ ای میشن.
‫قرص‌ ها رو بخور و کار نکن شنیدی چی گفتم؟
‫باشه.
‫شما دو نفر، خیلی خب، باشه، فهمیدم.
‫خیلی خب، شما دو نفر برید، سعی‌تون رو بکنید.
‫بردم! بردم!
‫یه برنده داریم!
‫الین؟ این چیه؟
‫بازی امروزه، چابی بادی.
‫و چند نفر از شما برای به اصطلاح حساسیت به‫ بید دم ‌قهوه‌ ای اینجایید؟
‫یه جای کار میلنگه.
‫بهتره زود حالم رو خوب کنی.
‫با این وضع نمیتونم برم مهمونی خوراک لوبیا.
‫آخه چطور میتونی الان به فکر خوراک لوبیا باشی؟
‫نمیتونیم از دستش بدیم.
‫سنگ هم از آسمون بباره، ‫این مهمونی همیشه بر پا میشه.
‫حتماً حداقل یه سال بوده که لغو شده باشه.
‫سال؟ هر ماهه، و هیچ وقت لغو نشده.
‫- هر ماه؟ ‫- اوهوم.
‫و هنوزم باعث میشه انقدر براش احساساتی بشید؟
‫اوهوم.
‫زندگی مطمئن نیست.
‫سنت‌ ها به ما امید به آینده‌ ای رو میدن ‫که میتونیم چشم ‌انتظارش باشیم.
‫خب، خبر بد، این ماه نمیشه. ابداً.
‫هیچ شامی ارزش این رو نداره که ‫یه شهر کامل مریض بشن
‫مراسم شام لوبیای پخته لغو شده.
‫سلام.
‫مامانم میگه تو حرف «الف»، حرف «ب»،
‫حرف «ش» و حرف «ف» ‫با حرف «الف» هستی.
‫خب، واقعاً خیلی ممنونم.
‫حالا باید چیکار کنم؟
‫گردن من ننداز، من فقط اومدم که ‫برای شام دعوتت کنم
‫مارتین، همه از دستت خیلی شاکی‌ ان...
‫چون مهمونی شام رو لغو کردی.
‫من فقط دارم وظیفه‌م رو انجام میدم.
‫- فقط یه بید دم ‌قهوه‌ ایه. ‫- بس کن!
‫دیگه حرف نزن میخوای بیای شام یا نه؟
‫نه ممنون، ترجیح میدم تنها غذا بخورم.
‫تو دیگه نه.
‫اگه خیلی برات مهمه بدونی، ‫منم خیلی منتظر اون شام بودم.
‫به خاطر مقدس بودنِ سنت‌ ها...
‫یا گرمای دلپذیرِ جمع،
‫یا اینکه پری های لوبیا پخته میان ‫و زیر نور ماه پرواز میکنن.
‫موضوع نون قهوه‌ ایِ جورج بود.
‫فوق‌ العاده‌ست، و اون رو ‫فقط برای مهمونی شام درست میکنه
‫یعنی باید یک ماهِ دیگه هم صبر کنم!
‫هوم.
‫اوه، دیدیش؟
‫خب، اون قطعاً یه عوضیِ به تمام معناست.
‫آره، آدمِ قلدر همیشه قلدر میمونه.
‫منظورت از این حرف چیه؟
‫هیچی، فقط یه سری لقب بچگونه.
‫انقدر حرص نخور، سکته میکنی.
‫اون موقع‌ ها به اندازه کافی بهت سخت گذشت.
‫آخرین چیزی که لازم داشتی این بود که ‫یکی دیگه اوضاع رو برات سخت‌ تر کنه.
‫فقط لب تر کن تا بزنم دندون هاش رو بیارم پایین.
‫ممنونم.
‫جدا از لحاظِ عجیب بودنش، ‫واقعاً حرکتِ تأثیر گذاری بود.
‫هوم. حالا بزن به چاک، ‫اینا مشتری‌ های ثابتِ منن.
‫باید چند تا خرچنگ بفروشم.
‫بیا، تازه رسیده، چند تا خوبش رو دارم.
‫اوه، چه چموشن.
‫- بقیه کجان؟ ‫- کنسل کردن.
‫کنسل کردن، چرا؟
‫به خاطر شامِ لوبیای پخته، تحریمت کردن.
‫مردم مریضن و نمیان پیش من؟ این دیوونگیه.
‫این رو داری به من میگی؟
‫چطور قراره یه برنامه‌ به اسم...
‫بیمارهام رو امتحان کن رو ‫بدون هیچ بیماری اجرا کنم؟
‫- داری لایک‌ هام رو از بین می‌بری. ‫- نه، توی این مورد حق با منه.
‫کارِ بید دم ‌قهوه‌ ای نیست.
‫با آزمایشگاه تماس بگیر، بهشون بگو ‫و تو میخوای همشون رو بفرستی خونه؟
‫میدونم نتایج نمونه پوست ثابت میکنه که ‫حساسیت به بید‌ دم‌ قهوه‌ ای نیست.
‫یه مداد نوک ‌تیز برای تو.
‫دیلن، به خاویر کمک میکنی؟
‫خیلی خب، پیش دوستت بمون.
‫- اوه. اوه. ‫- نه.
‫اوه، اوم، ایزابل،
‫الیزابتا، خودتون از پسش بر میاید.
‫الان برمیگردم.
‫همه چی رو به راهه؟ همه چی رو به راهه؟
‫- اوهوم. ‫- اوه، نه.
‫چـ.... چی شده؟
‫هیچی، فقط، موضوع مارکه.
‫- نه. ‫- ما سـ...قرار بازی داشتیم.
‫درسته.
‫- پریشب. ‫- اوهوم.
‫و بعدش دیگه اصلاً بهم زنگ نزد.
‫بعد من بهش زنگ زدم، ‫و اون بهم گفت که اون فقط...
‫یه قرار ساده بوده.
‫- نه چیزی بیشتر. ‫- باشه.
‫و اینکه میخواد آزاد باشه تا...
‫قرار بذاره.
‫- اوهوم. ‫- با هر کسی که دلش میخواد.
‫فکر میکردم آدم خوبی باشه.
‫چیکارش کردی؟
‫اوه.
‫اشکالی نداره. طوری نیست.
‫ام، فقط یه...
‫خانم جینی میخواد بره دستشویی.
‫آره. باشه.
‫سلام به همگی. میدونم که دارید تحریم میکنید.
‫و یه جورایی درکتون میکنم، ‫ولی یادتون نره ویدیو های من رو لایک کنید.
‫باید آمار رو بالا نگه دارم.
‫وای.
‫خیلی شجاعت میخواست که بیای اینجا.
‫امیدوارم کسی تو رو ندیده باشه.
‫برام مهم نیست بقیه چی فکر میکنن.
‫فقط میخواستم بهت بگم که اگه...
‫اگه برای کارت به کمک نیاز داشتی، فقط ازم بخواه.
‫منظورم اصلاً رمانتیک نیست. منظورم مثلاً ‫فیلمبرداره، یا، اوم، جابجا کردن وسایل، هر چیزی.
‫واقعاً؟
‫چون من... من جدی گفتم.
‫نمیتونم بذارم کسی دست و پام رو ببنده.
‫درک میکنم. قول میدم.
‫فقط، میخوام کمکت کنم تا به رویاهات برسی.
‫- دیگه چی؟ ‫- الین؟
‫آزمایشگاه هنوز زنگ نزده؟
‫خب، بهتره زنگ بزنن، میدونی...
‫که فقط از روی حدس و شک، ‫مهمونی شام لوبیا رو لغو نکرده باشی.
‫من دارم میرم. خداحافظ.
‫سلام، وروجک کوچولو.
‫الین، اگه انقدر ازش خوشت میاد، ببرش خونه.
‫وگرنه، از اینجا ببرش بیرون.
‫خب، باز که شروع کردی، سگِ وروجک.
‫چند وقته این کار رو میکنه؟
‫چی؟ خاروندنِ کمرش؟
‫- اوهوم. ‫- نمیدونم. حدوداً یه هفته.
‫داری چیکار میکنی؟
‫فکر نمیکنی اول باید براش شام بخری؟
‫کل بدنش کهیر زده، برای همینه که انقدر خارش داره.
‫علائمش شبیه مواردیه که این اواخر دیدم.
‫منظورت اینه که اونم مریضی رو گرفته؟
‫امکان نداره.
‫نه، ممکنه خودش باعثش شده باشه.
‫میخوای باهاش چیکار کنی؟
‫سلام دکتر.
‫خب، ببینیم اینجا چی داریم؟
‫احتمالاً یه سگ با واگیر بالا.
‫با کنترل حیوانات تماس گرفتم.
‫بهم توصیه کردن بیارمش اینجا، ‫تا وقتی که بیان و ببرنش.
‫لطفاً تا جایی که میتونی ازش فاصله بگیر.
‫- و بهش دست نزن. ‫- چی؟
‫من با یه مورد به شدت...
‫باید این فرم رو امضا کنی تا تأیید بشه ‫که اون دیگه ربطی به من نداره.
‫چی میخوای؟
‫برای برنامه‌ ریزی یه عروسی دیگه ‫که باز ولش کنی و بری؟
‫من... فکر کردم میتونیم با هم حرف بزنیم.
‫فقط لطفاً امضا کن تا بتونم برم.
‫دلم میخواد تو بری.
‫- دارم سعی میکنم. ‫- نه. منظورم اونه.
‫مارک، مارک، ببین، متأسفم که اذیتت کردم.
‫ولی... ولی این بساطِ دختر بازی چیه؟
‫ببین، این اصلاً قشنگ نیست. تو اینجوری نیستی.
‫خب، من دیگه آدمِ خوبی نیستم.
‫می‌بینی که، تو من رو از خوب بودن منصرف کردی.
‫و اگه نمیتونی با حسادتت کنار بیای...
‫دیگه مشکلِ من نیست.
‫چرا هیچکس توی این شهر نمیتونه ‫یه گفتگو خصوصی داشته باشه؟
‫- توی خلوت. ‫- باشه، خیلی خب.
‫اوه، نتایج آزمایشگاه.
‫- تأیید شد. بیماری مشترکه. ‫- بیماری مشترک.
‫اصلاً روحمم خبر نداره، دکتر.
‫بیماری از حیوان به انسان سرایت میکنه،
‫یا توی این مورد، از سگ به انسان.
‫صبر کن، اگه آدم ها، ‫باعث پخش شدنِ این جوش‌ ها نیستن،
‫پس تکلیف مراسم شام لوبیا چی میشه؟
‫بذار فرشته‌ ها آواز بخونن و شیپورها به صدا در بیان
‫بالاخره میتونید مراسم شام لوبیا رو برگزار کنید.
‫خب، یعنی، این خبر خوبیه.
‫راستش، حالا که فکرش رو میکنم...
‫ترجیح میدم تو نیای اونجا.
‫چی؟
‫این سابقه نداره.
‫همیشه یه بار اولی هست.
‫- مارک. ‫- من پاهات رو ماساژ میدادم
‫هشت سال، اونم هر شب.
‫و حالا ازم انتظار داری فقط باهات لوبیا بخورم.
‫مارک، مارک، تو بهترین دوست منی.
‫داری میگی که ما هیچ وقت ‫نمیتونیم با هم دوست باشیم؟
‫هیچ وقت.
‫بیا.
‫لعنتی...
‫بیا عزیزم. با این چیزی نخور.
‫هوم. سلام.
‫جنتامایسین دارید؟
‫خب، دکتر بست، خیلی خوشحالم که به اینجا سر زدی.
‫سالی مایلو، داروساز.
‫اون یکی متخصصِ کادر درمانِ شهر.
‫اوهوم.
‫داشتم فکر میکردم دکتر جدید شهرمون ‫کی قراره بیاد به من سر بزنه.
‫دکتر ریس نظرات من رو خیلی با ارزش میدونست.
‫در واقع حق با توئه. عذر میخوام.
‫درگیرِ به اصطلاح، اپیدمی بید دم قهوه‌ ای بودم.
‫اون تولارمیه.
‫و براش جنتامایسین تجویز میکنم...
‫چقدر باهوشی که فهمیدی ‫حساسیت بید‌ دم ‌قهوه‌ ای نیست.
‫ممنون، ولی من جوناس سالک نیستم.
‫فقط چند مورد اسهال رو تشخیص دادم.
‫به هر حال، جنتامایسین؛ ‫قراره خیلی ازش لازم داشته باشی.
‫- متوجه شدی؟ ‫- مارکیِ من راست میگفت.
‫خیلی جدی و کاری هستی.
‫- کلانتر مارک؟ ‫- هوم.
‫پسر کوچولوی من. شباهت رو می‌بینی؟
‫آره، به نظر میرسه هیچکدومتون از ‫یه مکالمه مستقیم خوشتون نمیاد.
‫- تو بامزه‌ ای. ‫- امم.
‫لطفاً فقط مطمئن شو که داروی کافی توی انبار داری
‫اوه، حالا که اینجام، برت لارج، ‫نسخه پردنیزولونش رو گرفت؟
‫نه، ولی دیدمش که داشت باغبانی میکرد ‫همین چند تا خونه اون طرف تر.
‫لعنتی، دقیقاً همونطور که ‫ازش خواسته بودم کار نکنه، داره کار میکنه.
‫تو خیلی نسبت به مریض‌ هات دلسوزی.
‫این ویژگیت رو دوست دارم.
‫اوه، ببخشید.
‫گاهی ممکنه یکم زیاده ‌روی کنم.
‫خوبه که گفتی.
‫فقط... این گردن‌ بند طبی‌.
‫چیزی هست که باید در موردش بدونم؟
‫- چی، این؟ ‫- اوهوم؟
‫خب، برای خودش داستان داره.
‫شاید موقع نوشیدن یه گیلاس شاردونی؟
‫زیاده ‌روی کردی، خانم مایلو.
‫- ممنون از توجهت. ‫- اوهوم.
‫برت! برت!
‫- اوه. ‫- خوبی؟
‫اوه، سلام دکتر.
‫یه لحظه وایسا.
‫- تو الان...؟ ‫- آره، همینطوره.
‫خیلی ممنون.
‫چرا هیچکس توی این شهر به حرف من گوش نمیده؟
‫بیا، زود باش. بپر بیرون.
‫روزی دو بار، هر بار یه قرص، برای پنج روز.
‫ممنونم.
‫من، اوم، فکر کنم همه یه عذرخواهی بهت بدهکاریم.
‫آخرش معلوم شد کارِ اون بیدِ دُم ‌قهوه‌ ای نبوده.
‫آره.
‫همه میتونن بساطِ محاکمه و رسوایی رو ‫جمع کنن برن سرِ نون و لوبیا خودشون.
‫آره، خب، فکر نکنم برم، پس...
‫- اوه. ‫- مارک ازم خواست که نرم.
‫بیشتر از ده ساله که ‫حتی یکیش رو هم از دست ندادم.
‫منظورم اینه که حس عجیبی داره، ‫مثل قطع کردنِ یکی از اعضای بدن.
‫اصلاً سر در نمیارم داری در مورد چی حرف میزنی.
‫ولی اگه انقدر برات مهمه...
‫گورِ بابای مارک، هر کاری دلت میخواد بکن.
‫خب، اگه تو بری منم میام.
‫اوه، اوم، حس میکنم یه مراسم خیلی عمومیه.
‫اوه، نه، نه.
‫- اونا همدیگه رو خوب میشناسن. ‫- منظورم اونجوری نبود.
‫اون، اوم، فقط یه شوخی بود. ‫من، یعنی، من...
‫چرا... چرا باید ما باهم بریم؟
‫اشتباه متوجه شدم.
‫تو گفتی که نمیخوای بری.
‫- حالا میگی برو، برو. ‫- بیخیال، اصلاً فراموشش کن.
‫فراموش شد.
‫اوم، یادت باشه، روزی دو تا قرص، ‫برای پنج روز و، اوم...
‫اوهوم. باشه.
‫- ولی یه نکته دیگه. ‫- آره، باشه.
‫ام، کِی با اون سگ تماس داشتی؟
‫اِه، کدوم سگ؟
‫همونی که توی کلانتری بود، ولی قبل از اون...
‫نبودم.
‫- مطمئنی؟ ‫- صد درصد.
‫این چند روز گذشته کجا بودی؟
‫مدرسه. خونه. سالتی بریز؟
‫تو که یه ویروس وحشتناک رو پخش نمیکنی؟
‫- مگه نه عزیزم؟ ‫- میدونی، این فقط یه باور غلطه...
‫که خوک‌ ها کثیفن.
‫اونقدر تمیزه که میشه روش غذا خورد.
‫لطفاً این کار رو نکن.
‫چیزی نمی‌بینم. اون نیست.
‫خب، جای دیگه‌ ای هست که تعداد زیادی از مردم ‫این شهر رفته باشن اونجا و حیوون هم داشته باشه؟
‫اوم، بزرگ ترین اتفاقی که توی این شهر میفته، ‫مهمونی شام لوبیائه.
‫و بازسازی خونه‌ گلندون.
‫هوم.
‫سلام، من کلانتر مارک از پورت ون هستم.
‫یه سگ مریض دارم.
‫هزینه‌ معاینه‌ دامپزشک چقدر میشه؟
‫۴۰۰ دلار؟
‫حتی واسه یه مامور قانون؟
‫رفیق.
‫با این قراره بری؟
‫آره، عالیه.
‫آره، آره، آره. نه، من... من عاشقشم.
‫نه، کاملاً امنه.
‫یه لحظه ببخشید. الان برمیگردم.
‫تو اینجا چه غلطی میکنی؟
‫دقیقاً، چند نفر، توی دو هفته گذشته اینجا بودن؟
‫اینجا چیکار میکنی؟
‫چی... این یه کیسه موشه؟
‫جواب سوالم رو بده.
‫نصف مردم شهر.
‫همه دوست دارن بیان اینجا.
‫- لوئیزا، پیتر کرانک؟ ‫- آره.
‫چرا؟
‫چی داری میگی؟ تو یه دیوونه‌ ای، ایور!
‫یه دیوونه‌ روانی که بدون اجازه وارد ملک شده!
‫ببخشید، فکر کنم فهمیدم.
‫از همون سگی که موقع بازی کردن، ‫نزدیک موش‌ های کثیف و مرده بوده، درسته؟
‫- چه چندش‌. ‫- منتظرم تایید کنی.
‫هنوز نیومدن ببرنش؟
‫هنوز نه.
‫فکر کنم به دارو نیاز دارم دکتر، چون، چون...
‫بذار یه نگاهی بندازم.
‫دقیقاً فکر کردی من چقدر احمقم؟
‫هوم؟
وایسا، حساسیت پوستیِ برچسبی؟ واقعاً؟
‫اون غذا نمیخوره و من پول نداشتم که ‫ببرمش پیش دامپزشک.
‫میدونی، داروی سگ ها و آدم‌ ها، ‫شبیه همه مگه نه؟
‫آره، ولی گرفتن دارو با بهونه الکی، ‫خلاف قانونه، جناب کلانتر.
‫خب، ببین، میدونم که ما همدیگه رو ‫خیلی خوب نمیشناسیم...
‫ولی هر چقدر هم وانمود کنی که برات مهم نیست...
‫باور نمیکنم بذاری یه سگ بی گناه بمیره، دکتر.
‫باشه. سرفه ‌های الکی رو تموم کن.
‫من تا حالا تو زندگیم همچین کاری نکردم.
‫دیگه هیچ وقت تکرار نشه، قبوله؟
‫فقط نصفش رو بهش بده.
‫ممنون، دکتر.
‫هی، وقتی حالش کاملاً خوب شد، ‫مستقیم میارمش همینجا.
‫- باشه. ‫- چی؟ نه، به هیچ وجه.
‫نه، نه، این آخرین کاریه که باید بکنی، مارک.
‫پسر، داروهات رو بخور.
‫آره، آفرین، همینه.
‫آره، ایول!
‫میدونم...
‫هی! هی!
‫نه! هی! هی!
‫هی! نه!
‫پسر، گذاشتم تنها زندانیم فرار کنه.
‫- سلام؟ ‫- اینجا چیکار میکنی؟
‫فکر کردم باید میرفتی...
‫دقیقاً، و تو هم با من میای.
‫به هیچ وجه.
‫همین الان یه ماهی سالمون توی فر گذاشتم.
‫خب پس درش بیار.
‫مارتین، بالاخره تو ساکن پورت‌ ون هستی یا نه؟
‫متأسفانه.
‫پس مثل یکی از اونا رفتار کن...
‫مخصوصاً بعد از اینکه نزدیک بود شام رو کنسل کنی.
‫نه، من منتظر یه شب آروم توی خونه بودم.
‫مثل بقیه‌ شب‌ های آروم توی خونه، مارتین؟
‫وقتی جوری رفتار میکنی که ‫انگار از مردم خوشت نمیاد...
‫اونا هم فکر میکنن که تو ازشون خوشت نمیاد.
‫تو میای مهمونی شام لوبیا.
‫داره کم ‌کم از تو هم بدم میاد.
‫این مراسم چقدر طول میکشه؟
‫میتونم غذام رو بگیرم و برم؟
‫اوه، تمومش کن.
‫بدترین اتفاقی که ممکنه امشب برات بیفته، ‫شاید یه کوچولو سوزش معده باشه.
‫فهمیدم که کار گلندون بوده که باعث بیماری ما شده.
‫جای تعجب نداره.
‫آره، نتیجه آزمایش موش ها مثبت بود.
‫فکر کنم امشب حسابی بهت خوش بگذره.
‫نان سبوس‌ دار جورج ارزشش رو داره که...
‫مارتین؟
‫چیه؟
‫لوئیزا!
‫- داری چیکار... ‫- اگه قراره من به این مراسم مسخره برم، تو هم میای!
‫واقعاً؟
‫باشه.
‫پنج دقیقه دیگه راه میفتیم.
‫باشه.
‫چیه؟
‫میتونم منتظر بمونم.
‫آره.
‫سلام دکتر.
‫آه، دوباره معذرت میخوام که توی دماغت زدم.
‫دکتر.
‫- اوه، چه کت و شلوار قشنگی. ‫- آره، دکتر.
‫سلام.
‫پس تصمیم گرفتی بیای.
‫آره، راستش، حس کردم اشتباهه که نیام.
‫خوبه.
‫باشه.
‫اوه، ببین، فکر کنم چند تا صندلی پیدا کردم.
‫باشه. باشه.
‫آه. بهت گفتم نباید اینقدر دیر برسیم!
‫- اوه، سلام. ‫- سلام.
‫اوه. یه میز خالی.
‫میخواید، اوم، شما هم میخواید بیاید؟
‫خب، نظرت چیه؟
‫آروم باش، من هنوز حتی شروع به خوردن نکردم.
‫نه، نه، فقط در مورد لوبیاها نه.
‫در مورد همه چی.
‫میفهمی؟
‫نه.
‫ایور!
‫آه، خیلی رو میخواد که پاشدی اومدی اینجا.
‫میدونستی؟ شهرداری پروژه‌ ‫ساخت‌ و سازم رو خوابونده.
‫این کار هفته‌ ها من رو عقب میندازه.
‫حالا همه فکر میکنن خونه من ‫باعث مریضی مردم شده.
‫خب خونه‌ تو واقعاً باعث مریضی مردم شد!
‫چطوری؟ یه نگاه به اطرافت بنداز.
‫اگه من نبودم، هیچکدوم از این اتفاق‌ ها نمیفتاد.
‫بیخیال. تو فقط یه کیسه لوبیا بخشیدی، ‫نه یه بخشِ کامل بیمارستان.
‫اوه.
‫حقیقت اینه که، من واقعاً تو رو یادمه.
‫میدونستم.
‫تو یه آدم حقیر و یه قلدرِ بی ‌اعتماد به نفس بودی...
‫که حالا به یه آدمِ لاف زن و رو مخ تر تبدیل شده.
‫- مارتین. ‫- میدونم، میدونم.
‫نمیتونم. به خاطر همون قضیه شامِ خوراک لوبیا پخته.
‫فقط میخواستم بگم که...
‫دیگه وقتش بود که بالاخره یه نفر حرفش رو بزنه.
‫چی؟ خیلی خب، فراموشش کن.
‫مراسم شام خوراک لوبیا لغو شد.
‫همه برن بیرون.
‫نمیتونی ما رو بیرون کنی.
‫تو اصلاً فکر کردی کی هستی؟
‫بابانوئل شدی و داری کریسمس رو لغو میکنی؟
‫خیلی خب.
‫ولی این آخرین شامیه که من پولش رو میدم.
‫شماها در مورد این چی فکر میکنید؟
‫خوبه.
‫همه‌ دونگ میذاریم و خودمون پولش رو میدیم.
‫ارزش هر یه قرونش رو داره که دیگه مجبور نباشیم، ‫هر ماه به حرف ‌های تکراریت گوش بدیم.
‫سوزان! گیلبرت!
‫مـ.... من کاملاً موافقم.
‫بهتره حواست به پشت سرت باشه، ایور.
‫میدونستم فکر بدیه.
‫- میدونستم. ‫- چی؟ مارتین.
‫واقعاً باید بدونی این همه شلوغ بازی برای چیه.
‫خب، نظرت چیه؟
‫واقعاً خوشمزه‌ست.
‫چرا وقتی بقیه چیزی که ما دوست داریم رو ‫دوست دارن، انقدر لذت‌ بخشه؟
‫اوه، هیچ وقت متوجه این نشده بودم.
‫خب، اوم، چند سال پیش چه اتفاقی افتاد؟
‫اوه، اه...
‫نه، لازم نیست، اه، بهم بگی.
‫- نباید... من... ‫- من... ترجیح میدم نگم.
‫اوه، اوه...
‫باشه. آره.
‫من یه خواهر داشتم.
‫وقتی شش سالم بود، توی تصادف رانندگی فوت کرد.
‫هشت سالش بود.
‫اون موقع منم توی ماشین بودم.
‫پدر و مادرم، من رو تابستون های بعد از اون ‫فرستادن پورت ون...
‫مـ....من فقط میخواستم تنها باشم.
‫ولی گلندون همیشه میومد و...
‫فکر کنم به خاطر ناراحت بودنم، من رو مسخره میکرد.
‫- خیلی متأسفم. ‫- هوم.
‫چند ماه پیش، یه دختر بچه برای جراحی قلب اومد.
‫تصادف رانندگی کرده بود.
‫همسن خواهرم بود.
‫خشکم زد.
‫یه دکتر دیگه مجبور شد ‫به جای من کار رو ادامه بده.
‫خب، چی شد؟
‫بعدش، اِم... دوست داشتم...
‫یه زندگیِ آروم‌ تر داشته باشم.
‫خب...
‫انگار بالاخره یه شام با خوراک لوبیا خوردیم.
‫- اوم. ‫- اوم.
‫هوم.
‫یکم دیگه آب میخوای؟
‫حتماً. آره.
‫برو... نه! نه!
‫برو... برو بیرون! برو بیرون!
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]