« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
.این داستان الهام‌گرفته از رویدادهای واقعی هست، اما شامل عناصر تخیلی هم می‌شود .هرگونه شباهت به افراد یا نهادهای واقعی صرفاً برای اهداف نمایشی هست
‫چه بانمکه.
‫این درختا رو ببین. ‫فقط محشرن. مگه نه؟
‫- خوبی؟ ‫- آره، خوبم.
‫خب، ما الان فقط داریم سعی می‌کنیم ‫سرمایه‌گذار پیدا کنیم،
‫که ناگفته نماند، ‫یه درس حسابی تو فروتنی بوده.
‫"مایکل" تقریبا منو با کاسه گدایی فرستاده ‫وسط میدون که برای نون شبم آواز بخونم.
‫خب، این مجله توئه. ‫انتظار چی داشتی؟
‫می‌دونم.
‫و خوشحالم که این کارو می‌کنم، ولی نمی‌خوام ‫مردم "جورج" رو ببینن و یاد من بیفتن.
‫می‌دونی، می‌خوام ‫هویت خودشو داشته باشه.
‫فکر می‌کنی پدرت کرسی کنگره‌ش رو ‫فقط با شایستگی به دست آورد؟ نه.
‫اون روی جذابیتش، جاذبه مغناطیسیش، ‫و ثروت پدرش سرمایه‌گذاری کرد،
‫و بعد از تریبونش استفاده کرد ‫تا کار خوب انجام بده و خودشو ثابت کنه.
‫می‌دونم برات مهمه ‫که روی پای خودت وایسی،
‫ولی عزیزم، ‫درهای زیادی به روت بازه.
‫لازم نیست خودت یه در بسازی و از توش ‫رد شی فقط برای اینکه بگی "خودم کردم".
‫میشه خواهشاً دوباره شروع نکنیم؟
‫من فقط میگم،
‫فامیلی تو لازم نیست مثل یه ‫طوق لعنت باشه که بخوای ازش فرار کنی.
‫واسه همینه که دلم می‌خواد بیشتر ‫از نصیحت‌های "موریس" استفاده کنی.
‫بله، ولی باهاش صحبت کردم.
‫اون همیشه هواتو داره.
‫چرا اینجوری می‌گی؟
‫خب، منظورم اینه که بهتره ‫از مشاوره‌هاش بهره ببری.
‫اوه!
‫بیا "کارولین" رو برداریم ‫و بریم خونه، باشه؟
‫آخرین چیزی که می‌خوام ‫اینکه یه عکس از من گیرشون بیاد
‫که دارم به هن و هن میفتم ‫یا دارم جون میدم.
‫گذشت اون روزایی که تیپ و استایل من ‫روزنامه‌ها رو می‌فروخت.
‫اوه، تو رو خدا. تو می‌تونی با لباس خرگوش ‫تو خیابون پنجم راه بری
‫و مردم بازم می‌گن،
‫"اوه، اون لباس رو از کجا گرفتی؟"
‫مدل‌ها روی سکوی نمایش راه می‌رن، ‫یعنی لی‌لی می‌کنن در واقع.
‫- اه، بس کن. ‫- با دم پنبه‌ای و همه تشکیلات.
‫خواهش می‌کنم نذار بخندم.
‫ببخشید. خوبی؟
‫آره، آره، خوبم. ‫این... یه دردِ خوبه.
‫مطمئنی نمی‌خوای به پیاده‌روی ادامه بدی؟
‫نه، نه، راستش خیلی گشنمه.
‫خوبه. خوبه. اشتها نشونه خوبیه.
‫« داســـتـــان عـــاشـــقانــــه » جــان اف کــنــدی جــونــیــور و کــارولــیــن بــســت
‫ممنون، تونی.
‫اوه!
‫- انگار اینجا گلخونه‌ست. ‫- هوم.
‫می‌خواید براتون بیارمشون بالا؟
‫بله، لطفاً، تونی. ممنون.
‫"تو در بازتاب‌های منی. ‫مایکل جکسون"؟
‫- مامان قرارداد کتابشو جور کرد. ‫- اوه!
‫دریل؟ فکر می‌کردم ‫بعد از قضیه سگه همه‌مون طرد شدیم.
‫خیلی ازش بعیده.
‫همیشه حرفای قشنگی برای گفتن داری ‫بعد از اینکه میرن.
‫من فقط هنوز دارم سعی می‌کنم تصور کنم ‫که همه مسافرای اون پرواز
‫وقتی تو رو با اون خاکسترها دیدن ‫چی باید فکر کرده باشن.
‫فکر می‌کنی چرا ‫دارم سعی می‌کنم گواهینامه خلبانیم رو بگیرم؟
‫- خیلی خب، من باید برم. ‫- باشه.
‫- مطمئنی کمک نمی‌خوای با این؟ ‫- نه، حله. ممنون.
‫باشه.
‫فقط وقتی میری این لاشخورها ‫رو هم با خودت ببر، باشه؟
‫باشه.
‫می‌خواستید از ورودی ‫کارکنان برید، آقای کندی؟
‫نه، راحتم.
‫ممنون.
‫جان!
‫یالا، تندتر راه بیا، تقریباً رسیدیم.
‫دارم سعی می‌کنم. ‫مواظب باش به چیزی نخورم.
‫وای خدای من. آماده‌ای؟
‫آره، فکر کنم.
‫نیویورک، چشمت درآد.
‫یا ابوالفضل.
‫حس می‌کنم دارم توهم می‌زنم.
‫- یا خدا، واقعاً می‌تونی سایز دیکمو ببینی، نه؟ ‫- آره، بهتر از هیچیه.
‫باید یه کم وایسیم؟ ‫ببینیم کسی متوجهت میشه؟
‫باورم نمیشه ‫باعث شدی این اتفاق برام بیفته.
‫نه، من فقط عکس‌تو گذاشتم تو یه دسته کاغذ.
‫♪ اوه، اوه، اوه، اوه ‫همیشه اونجا خواهم بود وقتی بیدار شی... ♪
‫بیا یه عکس بگیریم.
‫بیا.
‫- اوه، صبر کن، می‌خوام تو هم با من باشی تو عکس. ‫- نه، نه، نه. این لحظه توئه. برو.
‫♪ پس با من بمون و من موفق میشم... ♪
‫لبخند بزن.
‫بپر.
‫باید باقی غذا رو می‌گرفتیم ببریم؟
‫واسه چی؟ من بشقابمو لیس زدم.
‫من پرسیدم می‌تونم یه دونه سیب‌زمینی بردارم،
‫و تو بی‌برو برگرد گفتی، ‫می‌تونم هر چقدر دلم می‌خواد بخورم.
‫خب، اون واسه این بود که ‫لزوماً حق انتخابی بهم ندادی.
‫صورتحساب رو گرفتیم، درسته؟
‫جایی هست که ‫باید باشی؟
‫- آم، نه، فقط... ‫- سلام، جان.
‫پول نقد همراهم نیست، واسه همین...
‫آم...
‫چی؟
‫از بین تمام کافه‌های دنیا.
‫آم...
‫من عاشق منوی لمینت‌شده‌م.
‫آم، جان، ایشون دوستم، "مایکل" هستن.
‫- خوشبختم. ‫- خوشبختم.
‫می‌بینم یه دوچرخه جدید گرفتی.
‫گرفتم، آره.
‫گزارش سرقت قبلی رو دادم، ‫ولی فکر کنم پرونده‌ش مختومه شده.
‫اوه. و با این حال، هنوز قفل نداره.
‫خب، می‌دونی، قدم به قدم.
‫شاید با یه کلاه ایمنی شروع کنیم ‫و از اونجا بریم بالا؟
‫روی این خرمن مو؟ ‫نه، فکر نکنم.
‫- جان، سفارشت حاضره. ‫- ممنون، جو.
‫قربانت.
‫از دیدنت خوشحال شدم.
‫منم از دیدنت خوشحال شدم.
‫و، آم...
‫به فکر مادرت هستم.
‫ممنون. لطف داری.
‫- خوشبختم، مایک. ‫- همچنین.
‫- می‌بینمت. ‫- خداحافظ.
‫آم، خب چه خبر... ‫واسه بقیه روز برنامه‌ت چیه؟
‫یعنی قراره همین‌جوری نادیده بگیریم ‫اتفاقی که الان افتاد رو؟
‫سس کچاپ رو صورتته.
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
Amir Luminox ترجمه از
‫♪ در تنهایی‌ام ♪
‫♪ تو دنبالم می‌کنی ♪
‫♪ با خیالات واهی ♪
‫♪ از روزهای رفته ♪
‫♪ در تنهایی‌ام ♪
‫♪ تو آزارم میدی ♪
‫♪ خدای مهربان در بالا... ♪
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫من نیازی ندارم مکاتبات شخصیم ‫تو اسمیتسونین (موزه) به یادگار بمونه.
‫لازم نیست این کارو بکنی، مامان.
‫من می‌تونم کاری کنم که اون نامه‌ها ‫مهر و موم شده و قفل شده بمونن.
‫نمی‌خوام به صورت عمومی یا خصوصی ‫نگهداری بشن.
‫یه دلیلی داره که هیچ‌کس دوست نداره ‫نوشته‌های ریز (شرایط و ضوابط) رو بخونه.
‫تمام کیفش رو از بین می‌بره.
‫دلیلی داره که ‫الان داری این کارو می‌کنی؟
‫خب، برخلاف تو، من دوست ندارم ‫کارها رو تا دقیقه نود عقب بندازم.
‫حالا که حرفش شد، ‫زندگی عاشقانه‌ت چطوره؟
‫فضولی نمی‌کنم. ‫فقط واقعاً کنجکاوم.
‫فکر کنم بشه گفت ‫تو یه جور دوره گذارم.
‫یه جورایی تو تلاشم واسه اینکه کسی ‫رو ناراحت نکنم، همه رو ناراحت کردم.
‫یه نفر بخصوص که...
‫اون دختر خاصیه.
‫خب، رودررویی هیچ‌وقت ‫نقطه قوتت نبوده.
‫و آیا در مورد این فرد خاص چیزی خوندم؟
‫نه.
‫و راستش، همینش جذابه. ‫اصلاً تو این فازا نیست.
‫به نظر میاد خودشو خوب می‌شناسه.
‫و وقتی بهم نگاه می‌کنه، ‫می‌تونم بفهمم که می‌دونه... من نمی‌دونم...
‫نمی‌دونی کی هستی.
‫می‌دونی، یادمه اولین شبی که ‫من و پدرت تو کاخ سفید گذروندیم.
‫برگشت بهم و گفت:
‫«باورت میشه کجاییم؟»
‫و من گفتم: «معلومه که باورم میشه. ‫فکر کردی چطوری رسیدیم اینجا؟»
‫یه جورایی، زندگی مشترک ما بیشتر ‫تحقق رویای من بود تا اون.
‫نه اینکه هیچ‌وقت خودمو ‫تو کاخ سفید تصور کرده باشم،
‫ولی پدرت، خب، اون می‌تونست کل عمرشو ‫با قایق‌سواری یا اسب‌سواری خوش باشه،
‫ولی من، حالا به هر دلیلی...
‫خب، همیشه می‌دونستم که سرنوشتم ‫یه زندگی متفاوت از بقیه هست.
‫یه چیز فراتر.
‫داشتم یه سری از این ‫متن‌های یادبود رو می‌خوندم.
‫چرا اینجوری میگی؟
‫خب، اگه فعل‌های ماضی رو فاکتور بگیری، ‫اینا عملاً آگهی ترحیمن.
‫خب، بد نیست که هستی و می‌تونی بخونیشون؟
‫ببینی چقدر واسه مردم عزیزی؟
‫مسئله‌م اون تعریف و تمجیدا نیست.
‫مسئله اینه که ریشه‌ش کجاست، ‫چی شد که به اینجا رسید.
‫بعضی وقتا نمی‌تونم جلوی ‫خودمو بگیرم و فکر نکنم
‫که چطوری ازم یاد می‌شد اگه...
‫- اگه من... ‫- چی؟
‫«بیوه آمریکا» نبودم.
‫منظورم این نیست که از این‌همه ابراز محبت ‫تحت تأثیر قرار نمی‌گیرم، فقط اینکه...
‫خب، ترحم و به رسمیت شناخته شدن
‫دو تا چیز خیلی، خیلی، خیلی متفاوتن.
‫واقعاً باور داری که داستان همینه؟ ترحم؟
‫فقط اون نیست.
‫فکر کنم دنیا فکر می‌کنه که ‫ما یه چیزی رو با هم پشت سر گذاشتیم،
‫اینکه اتفاقی که تو دالاس افتاد
‫واسه همه‌مون افتاد.
‫یه بار بهم گفتی بعد از اون اتفاق ‫چاره‌ای نداشتی جز اینکه ادامه بدی،
‫که هر کی بود همین کارو می‌کرد.
‫ولی اشتباه می‌کنی. تو حق انتخاب داشتی.
‫ما تو اتاق نشیمن مردم بزرگ شدیم.
‫حس می‌کنن ما رو می‌شناسن، ‫انگار جزوی از خانواده‌شونیم.
‫واسه همینه که هر وقت ‫یه کاری می‌کنیم که ناشایسته به نظر میاد
‫یا با تصوری که ازمون دارن نمی‌خونه، ‫با شدت و حرارت بیشتری بهمون حمله می‌کنن.
‫چون تو ذهنشون، ‫ما بدون اونا وجود خارجی نداریم.
‫مردم همیشه تو یه دستشون گُله ‫و تو اون یکی دستشون سنگ.
‫اینو یادت نره.
‫♪ هر شب ‫از دسامبر تا دسامبر ♪
‫♪ قبل از اینکه روی تختت ‫به خواب بری ♪
‫♪ به تمام قصه‌هایی فکر کن ‫که به یاد داری ♪
‫♪ از کملوت ♪
‫♪ از هر کسی بپرس ‫که آیا داستانش را شنیده؟ ♪
‫♪ و اگر نشنیده ‫قوی و رسا برایش بگو ♪
‫♪ که روزی روزگاری ‫بارقه‌ای گذرا از شکوه وجود داشت ♪
‫♪ که کملوت نامیده می‌شد ♪
‫♪ کملوت ♪
‫♪ می‌دانم که آدم را به تأمل وا می‌دارد ♪
‫♪ اما در کملوت ♪
‫♪ کملوت ♪
‫♪ قانون این‌گونه بود ♪
‫♪ که هرگز باران نمی‌بارید ‫مگر بعد از غروب آفتاب ♪
‫♪ و تا ساعت ۸ صبح، مه صبحگاهی رفته بود ♪
‫♪ نگذارید فراموش شود ♪
‫♪ که روزی مکانی وجود داشت ♪
‫♪ برای یک لحظه درخشان و کوتاه ♪
‫♪ که به نامِ... شناخته می‌شد ♪
‫♪ کملوت ♪
‫مرسی که اومدی منو ببینی.
‫حس می‌کنم داریم اسناد ‫محرمانه رد و بدل می‌کنیم.
‫- می‌دونی، یه بار تو پارک خفتم کردن. ‫- چی؟
‫آره، مثلاً ۱۵ سالم بود، ‫داشتم با دوچرخه می‌رفتم کلاس تنیس.
‫یهو یه پسره زد تو گوشم، ‫دوچرخه‌مو بلند کرد و در رفت.
‫قضیه تو و دوچرخه چیه؟ ‫مگه بادیگارد نداشتی؟
‫داشتم، ولی مامانم همیشه اصرار داشت ‫که فاصله بگیرن.
‫متنفر بود از اینکه من تو زندگیم
‫مثل یه شاهزاده لوس که ‫فکر می‌کنه خداست راه برم.
‫هی، هنوزم میذاره اسکیت‌سواری کنی.
‫احتمالاً چون دزدیدنش سخت‌تر از دوچرخه‌ست.
‫عاشق این بود که بفرستتم کارگری
‫تو مزرعه، قایق‌های ماهیگیری، ‫اردوهای بقا در طبیعت.
‫خیلی اصرار داشت که یه «مرد ‫واقعی» بار بیام، حالا هر معنی‌ای که میده.
‫احتمالاً می‌ترسیده گند بزنه بهت، ‫یا اینکه خودش کافی نباشه.
‫نمی‌خواسته حس کنی ‫بیشتر از چیزی که هستی کمبود داری.
‫چطوریه که تو خانواده منو ‫بهتر از خودمون می‌شناسی؟
‫نه، فقط می‌دونم هیچ نیرویی رو زمین ‫قوی‌تر از یه مادر مجرد نیست.
‫فکر می‌کنی چون مسئولیتشون دو برابره، ‫بهشون ارفاق میشه،
‫ولی مجبورن بسوزن و بسازن و لبخند بزنن
‫اونم واسه دنیایی که مردهایی که ‫بهشون بد کردن اداره‌ش می‌کنن.
‫حس می‌کنی پدرت در حق مادرت کوتاهی کرد؟
‫حس می‌کنم اون در حق ‫خیلی از آدما کوتاهی کرد.
‫ولی حالش چطوره؟ مامانت.
‫می‌فهمم که ترسیده،
‫که خب، یعنی، همیشه می‌دونستم ‫یه زمانی می‌رسه
‫که باید ازش مراقبت کنم، ‫ولی اون ۶۴ سالشه، می‌دونی.
‫اون یه بازمانده‌ست. ‫کارش همینه. دووم میاره.
‫آره.
‫ولی به تمام زندگی‌هایی که ‫تو این ۶۴ سال کرده فکر کن.
‫کاش می‌شد ببینیش. عاشقت می‌شد.
‫- ببخشید، من... ‫- نه، نه، خوبه، اشکالی نداره.
‫احتمالاً باید برم.
‫آره.
‫حالا چرا خواستی همدیگه رو ببینیم؟
‫منظورم اینه که، ‫تو کلی دوست و فامیل داری.
‫نمی‌دونم. ‫فقط تو کسی بودی که دلم می‌خواست ببینم.
‫قضیه...
‫- دریل چی شد؟ ‫- آره.
‫برگشته لس‌آنجلس. ظاهراً واسه همیشه.
‫♪ می‌خوام دست درونت رو بگیرم... ♪
‫لازم نیست تا خونه بیای. ‫پنج دقیقه راهه از اینجا.
‫اگه مشکلی نداری، ‫من اون پنج دقیقه رو می‌خوام.
‫- ...و کمربندها رو با ماژیک سیاه کردی. ‫- و هیچ‌کس نفهمید؟
‫اوه، نه، نه. ‫همه کلی تعریف کردن.
‫من دیگه باید برم.
‫آره، منم نمی‌خوام ‫یه مدل لباس زیر رو منتظر بذارم.
‫حتماً خیلی گشنه‌شون میشه.
‫رفتی آمارشو درآوری یا چی؟
‫نه، سرمو گرفتم بالا نگاش کردم.
‫یه بیلبورد ۱۵ متری بود آخه.
‫ما دوستیم.
‫هیچ‌کس با یه مدل لباس زیر «فقط دوست» نیست.
‫اونا عملاً نماد جذابیت ‫جنسی‌ان که معامله میشن.
‫اینو کسی میگه که ‫«جذاب‌ترین مرد زنده» مجله پیپل شده.
‫اون فرق داره.
‫چطور؟
‫خب، من که با شورت سفید مامان‌دوز ‫رو بیلبورد تایمز اسکوئر نیستم.
‫آره، تو فقط همه جاهای دیگه لخت می‌گردی.
‫خب، واسه تو و این دوستی نوپات خوشحالم.
‫هر کسی به یه شونه پهن و ‫عضلانی نیاز داره که روش گریه کنه.
‫♪ محو شدن در تو ♪
‫♪ عجیبه که هرگز نفهمیدی ♪
‫شب بخیر، جان.
‫♪ محو شدن در تو ♪
‫♪ فکر می‌کنم عجیبه که هرگز نفهمیدی ♪
‫دوست داری وقتی بزرگ شدی ‫هنوزم معلم بشی؟
‫من می‌خوام عکاس بشم.
‫عکاس؟ ‫واقعاً؟ از کِی؟
‫می‌دونستی مامان‌بزرگ وقتی جوون بود ‫عکاس بوده؟
‫واسه روزنامه و این چیزا.
‫می‌خوای نی‌نی منو بغل کنی، مامان‌بزرگ؟
‫آره عزیزم، می‌خوام. ‫اون نی‌نی که کلی جواه...
‫عزیزم، چرا نی‌نی رو بغل نمی‌کنی، ‫من برم براش پتو بیارم؟ باشه؟
‫مامان‌بزرگ.
‫مامان!
‫وای خدای من.
‫مامان. مامان.
‫یوجی!
‫مامان. مامان!
‫یوجی، زنگ بزن ۹۱۱.
‫مامان، بیدار شو. مامان! مامان!
آوا‌مــووی
‫مطمئن شو بیمارستان می‌دونه ‫باید با اسم مستعار ثبتش کنن.
‫حواسمون هست.
‫درست میشه مامان. درست میشه.
‫ما امیدوار بودیم چون اسکن‌ها نشون می‌داد
‫که سرطان از قفسه سینه و معده شما ‫پراکنده شده.
‫با این حال، به نظر می‌رسه که ‫به مغز و نخاع گسترش پیدا کرده.
‫در این مرحله، ما توصیه می‌کنیم ‫یه درمان خیلی تهاجمی‌تر انجام بدید...
‫کیفم رو بده لطفاً.
‫آم، که توش ما باید یه سوراخ
‫تو جمجمه‌تون ایجاد کنیم و یه شنت بذاریم
‫که اجازه میده تجمع مایعات تخلیه بشه
‫و به قسمت‌های دیگه بدن هدایت بشه...
‫جکی، جکی! این طرف.
‫- حالتون چطوره؟ ‫- جان!
‫ما به فکرتون هستیم، خانم کندی.
‫فکر می‌کنید چقدر دیگه وقت داریم؟
‫منظورم اینه که، حدودی ‫بازه زمانی برای کسی تو این مرحله چقدره؟
‫می‌تونه خیلی متغیر باشه.
‫باشه. ممنون.
‫باید به خاله «لی» زنگ بزنیم؟
‫این کار می‌تونه عواقب مختلفی داشته باشه.
‫- آره، شاید بهتره اول به آنتونی زنگ بزنیم. ‫- آره.
‫چی شده نانسی؟ مشکل چیه؟
‫اون خواسته کشیش «باردس» رو ببینه.
‫- نه. ‫- چرا؟
‫این چیزیه که اون می‌خواد.
‫- آیین آخرین تدهین؟ ‫- چی؟
‫چرا داریم جوری رفتار می‌کنیم که انگار ‫همین الان داره تموم میشه؟
‫یعنی، می‌دونم وقتش کمه، ‫ولی معنیش این نیست که همین‌جوری تسلیم بشیم.
‫نانسی، بهش زنگ نزن. ‫من میرم باهاش حرف می‌زنم.
‫جان، خواهش می‌کنم.
‫اون می‌خواد این کارو در حالی که هنوز هوشیاره ‫انجام بده، و ما نمی‌تونیم بابت این سرزنشش کنیم.
‫مایلید اعترافتون رو الان بشنوم؟
‫منو ببخش پدر، چون گناه کردم.
‫من...
‫من می‌خواستم بمیرم...
‫بعد از جک.
‫من فکر می‌کردم...
‫قرار بود اون روز تو دالاس ‫جفتمون بمیریم.
‫ولی نتونستم تکون بخورم.
‫خشکم زد.
‫و من خیلی... خیلی ازش عصبانی بودم.
‫به خاطر تمام چیزایی که سرم آورد.
‫تمام اون زن‌ها.
‫ولی من همیشه ازش محافظت کردم. همیشه.
‫حتی بعد از مرگش.
‫و من نشستم با اون روزنامه‌نگار،
‫و بهش یه قصه پریان تحویل دادم.
‫«هیچ‌وقت کملوت دیگه‌ای وجود نخواهد داشت.»
‫و می‌خوام بدونه...
‫می‌بخشمش.
‫جک؟
‫خدارو.
‫«افتخار در این هست که آزموده شده‌ایم.
‫که کیفیت اندک خود را داشتیم ‫و افسون کوچکمان را به کار بستیم.
‫نکته این هست که باعث شدیم کسی اهمیت دهد.
‫البته که شما دیوانه‌اید. ‫اما این تاثیری در قانون ندارد.
‫شانس دوم، این توهم هست.
‫هرگز قرار نبود جز یکی باشد.
‫ما در تاریکی کار می‌کنیم. هر ‫چه از دستمان برآید انجام می‌دهیم.
‫هر چه داریم می‌بخشیم.»
‫«تردید ما اشتیاق ماست. ‫اشتیاق ما وظیفه ماست.»
‫متاسفم.
‫چی؟
‫داری راجع به چی حرف می‌زنی؟
‫همه این‌ها. فقط...
‫فقط برای یک ایده.
‫اوه.
‫اوه، عزیزم.
‫«دیشب حوالی ساعت ۱۰:۱۵، ‫مادرم درگذشت.
‫او در میان دوستانش، ‫و خانواده‌اش، و کتاب‌هایش،
‫و آدم‌ها و چیزهایی که دوست داشت بود. ‫و او به روش خودش این کار را کرد.
‫و همه ما بابت این احساس خوش‌شانسی می‌کنیم.
‫و حالا او در دستان خداست.»
‫ممنون.
‫من هیچ‌وقت اینو درک نمی‌کنم.
‫چیو؟
‫اینکه چرا باید جلوی اونا ‫قیافه شجاعانه بگیریم.
‫خیلی ممنون که اومدید.
‫واقعاً، واقعاً قدردانی می‌کنم.
‫جان!
‫سلام.
‫خیلی متاسفم.
‫سعی کردم با پرواز زودتر بیام ‫ولی همه چیز پر بود
‫و بعدش چمدونمو گم کردن ‫و کلاً یه وضعی بود...
‫- اصلاً نمی‌دونستم داری میای. ‫- البته که میام. اون همه دنیای تو بود.
‫نه، منظورم مراسم ترحیم بود.
‫فکر می‌کردم تو تشییع جنازه ببینمت، ‫ولی از کجا فهمیدی که...
‫ببین، هر چی بین مادرت و من گذشت،
‫مهم نیست. زندگی خیلی کوتاهه، ‫و من می‌دونم اون چقدر برات عزیز بود.
‫- ممنون. ‫- جایی برای گذاشتن پالتو هست؟
‫- نه. ‫- میرم میذارمش تو اتاقت.
‫براش خیلی ارزشمند بود
‫که شما دو تا این‌همه راه اومدید ‫تا امروز اینجا باشید. خیلی ممنون.
‫من هنوز اون سفری که ‫با پدرتون به پاریس رفت رو یادمه.
‫اصلاً می‌دونید چقدر باید باوقار، ‫چقدر باید مسلط بود
‫تا بشه فرانسوی‌ها رو تحت تأثیر قرار داد؟
‫من تو یه مهمونی بودم ‫تو کاخ پرنس موناکو،
‫و یکی از پرنسس گریس پرسید
‫چه حسی داره که ‫فریبنده‌ترین زن دنیایی،
‫و می‌دونید چی گفت؟
‫«باید از جکی اُ بپرسید.»
‫البته.
‫عموم تدی رو که می‌شناسید.
‫از دیدارتون خوشبختم، سناتور کندی.
‫من شما رو به دستان توانمند ایشون می‌سپارم.
‫از دیدنتون خوشحالم. احیاناً...
‫اینجایی.
‫فکر کردم شاید غیب شده باشی.
‫نه، نه، فقط داشتم این طرف اون طرف می‌دویدم.
‫حالت چطوره؟
‫آم...
‫نمی‌دونم. وقت زیادی نداشتم ‫که هضمش کنم، فکر کنم.
‫آره، سوگواری همین‌جوریه، عجیبه.
‫یه جورایی یواشکی میاد سراغت و تنها ‫کاری که می‌تونی بکنی اینه که تسلیمش بشی،
‫می‌دونی، مثل وقتی که هنک رو از دست دادم.
‫بابت اون متاسفم.
‫منظورم اینه که، آره، اون یه سگ بود، ‫ولی مثل بچه‌م بود.
‫آره.
‫البته همه مدام سعی می‌کنن ‫بفهمن قضیه ما چیه،
‫که مثلاً من اینجا چیکاره‌م.
‫مردم تو مراسم ترحیم مادرم ‫دارن ازت راجع به وضعیت رابطه‌مون می‌پرسن؟
‫خب نه مستقیماً، ولی مثلاً...
‫خب، ما ماه‌هاست حرف نزدیم، پس...
‫دقیقاً. خیلی حرفا ‫ناگفته مونده.
‫هی، نانسی، کارولین رو ندیدی؟
‫فکر کنم فقط یه دقیقه وقت می‌خواست.
‫من میرم یه سر به خواهرم بزنم، ‫بعداً باهات حرف می‌زنم.
‫البته.
‫هی، ببخشید، من فقط...
‫اشکالی نداره.
‫می‌دونم اون بیرون دیوونه‌خونه‌ست.
‫فکر نمی‌کنم هیچ‌کس اون بیرون حتی یه چیز ‫راجع بهش گفته باشه که دلم براش تنگ بشه.
‫یعنی دلت واسه اون وقارش ‫یا عشقش به نوشتن تنگ نمیشه؟
‫انگار همشون می‌ترسن اعتراف کنن ‫که اون فقط یه آدم معمولی بود.
‫انگار اگه حتی به کوچیک‌ترین ‫نقصش هم اعتراف کنن،
‫یه جورایی کلاسِ رابطه‌شون باهاش میاد پایین.
‫یادت میاد وقتی بوته علفت رو ‫تو باغچه‌ش تو «هایانیس» پیدا کرد؟
‫اون پیداش نکرد. ‫یه افسر پلیس پیداش کرد.
‫وای خدای من. راست میگی.
‫اون وسط باغ تو هایانیس ‫چی‌کار می‌کرد می‌چرخید؟
‫اوه، نمی‌دونم. ‫فکر کنم احتمالا یه همسایه راپورت داده بود.
‫فکر می‌کردم همسایه‌هامون دوستمون دارن.
‫بهش نگفتی کدو سبزه؟
‫جعفری. کدو سبز؟
‫خیلی عصبانی بود.
‫صداش یهو اون‌جوری وحشتناک بم شد.
‫«کارولین. ماری‌جوانا؟ چطور تونستی؟»
‫«اونم تو باغ من؟ یه پناهگاه گیاه‌شناسی.»
‫یه دوره واقعاً کله‌شق و یاغی شده بودی.
‫دلم واسه اون روزا تنگ شده.
‫فکر کنم فقط داشتم سعی می‌کردم راهی پیدا کنم ‫که بهش بگم هیچ‌وقت قرار نیست مثل اون بشم.
‫خب، من یکی که خوشحالم نشدی.
‫وگرنه منم شانس شناختن یه آدم واقعاً خاص رو ‫از دست می‌دادم.
‫باشه. باید برگردیم.
‫فکر کنم شنیدم یکی از دخترخاله‌ها
‫داشت می‌پرسید کسی بلده آهنگ «فرِر ‫ژاک» (برادر جان) رو با پیانو بزنه.
‫اَه!
‫- یه دقیقه دیگه میام. ‫- باشه.
‫♪ جلال، جلال، هللویا ♪
‫♪ حقیقت او پیش می‌رود ♪
‫اون دسته از شما که ‫ممکنه تازه به ما ملحق شده باشید،
‫ما روی خط هستیم تا شما رو در جریان ‫مراسم ترحیم
‫ژاکلین کندی اوناسیس قرار بدیم.
‫ژاکلین کندی اوناسیس، همونطور که می‌دونید،
‫پنجشنبه شب حوالی ساعت ۱۰:۱۵ ‫در منزلش درگذشت.
‫او درخواست کرده بود که به ‫آپارتمانش در «آپر ایست ساید» منتقل بشه.
‫هر کسی که در سال ۱۹۶۳ ‫بیشتر از ده سال داشته،
‫با نهایت سپاسگزاری از او یاد می‌کنه
‫چون این قدرت او بود ‫که ما رو از اون نوامبر وحشتناک،
‫اون نوامبر وحشتناک سال ۶۳ عبور داد.
‫اون همچنین اولین باری بود ‫که چنین چیزی
‫در تلویزیون دیده می‌شد.
‫این واقعاً یه جور همبستگی ملیه،
‫یه تجربه تخلیه روانی برای خیلی از مردم.
‫و خطابه‌ای که قراره توسط ‫سناتور ادوارد کندی خونده بشه.
‫هیچ‌کس دیگه شبیه‌اش نبود، ‫شبیه‌اش حرف نمی‌زد، شبیه‌اش نمی‌نوشت،
‫یا تو روش انجام کارهاش اینقدر اصیل نبود.
‫هیچ‌کس رو نمی‌شناختیم که تا این حد ‫خودش رو بشناسه.
‫دو فرزند او، انسان‌هایی ‫خارق‌العاده از آب دراومدن.
‫صادق، لوس‌نشدنی، ‫و با شخصیتی برابر با خودش.
‫او از موفقیت‌های اونا کیف می‌کرد. ‫با غم‌هاشون درد می‌کشید.
‫و از وقت گذروندن باهاشون ‫نهایت لذت و شادی رو می‌برد.
‫اونا دو تا معجزه اون هستن.
‫من اغلب به حرفی که دسامبرِ بعد از مرگ ‫جک (جان اف کندی) راجع بهش زد فکر می‌کنم.
‫«اونا ازش یه افسانه ساختن، ‫در حالی که اون ترجیح می‌داد یه آدم باشه.»
‫جکی هم ترجیح می‌داد ‫فقط خودش باشه،
‫اما دنیا اصرار داشت ‫که او هم یه افسانه باشه.
‫جانِ عزیزم،
‫من فشارهایی که همیشه باید به عنوان یه کندی ‫باهاشون روبرو بشی رو درک می‌کنم،
‫با اینکه ما تو رو ‫معصوم و بی‌خبر به این دنیا آوردیم.
‫تو بیشتر از هر کسی ‫تو تاریخ جایگاه داری.
‫مهم نیست چه مسیری رو تو زندگی باز می‌کنی ،
‫تنها چیزی که ازت می‌خوام اینه که ادامه بدی ‫و باعث افتخار کارولین، خانواده کندی،
‫و مهم‌تر از همه، خودت باشی.
‫نزدیک کسایی بمون که تو رو می‌شناسن ‫و همونجوری که هستی دوستت دارن.
‫با تمام عشقم، مامان.
‫♪ اوه ♪
‫♪ یعنی کسی نمی‌بینه ♪
‫♪ ما یه جنگ در پیش داریم ♪
‫♪ هیچ‌وقت راهمونو پیدا نکردیم ♪
‫♪ فارغ از اینکه اونا چی میگن ♪
‫♪ چطور ممکنه اینقدر حس غلطی داشته باشه ♪
‫♪ از همین لحظه ♪
‫♪ چطور ممکنه اینقدر حس غلطی داشته باشه ♪
‫نفس بکش.
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]