« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫«موزه لوور» سال ۱۹۷۵
‫چه زیباست.
‫داره به من زل زده.
‫این یهوداست، مادر.
‫سگ هم همین‌طور.
‫اون فقط یه سگه.
‫بیا.
‫و این؟
‫نمی‌دونم.
‫احتمالاً تو اتاق اشتباهی آویزونش کردن.
‫ازش خوشتون میاد؟
‫این برای من هیچی نیست.
‫منم همین‌طور.
‫نه! از بقیه پایین‌تر نیست!
‫به اندازه بقیه شاهکارها ارزش داره!
‫کی تصمیم می‌گیره چی ارزش ‫نمایش دادن داره و چی نداره؟
‫و محکومشون می‌کنه به فراموشی؟
‫کی مسئوله؟ قدرت دست کیه؟
‫قدرت دست کیه؟
‫این کله‌گنده‌ها هستن که تصمیم ‫می‌گیرن چی زیباست و چی زشت.
‫مدرکش اینه که هیچکس جلوی نقاشی من شوکه نشد،
‫جلوی جوزپه مارگوتی که طغیان می‌کنه
‫و حاضر نیست برای اثبات نبوغش خودکشی کنه!
‫نه! منم مثل ون‌گوگ تموم نمی‌کنم!
‫نه! من با هفت‌تیر به خودم شلیک نمی‌کنم!
‫زنده باد آزادی!
‫آزادی! آزادی!
‫شما فرانسوی‌ها و این تکبرتون...
‫من از استاد بزرگ استمداد می‌طلبم!
‫من از میهن‌پرست بزرگ، وینچنزو ‫پروجا، استمداد می‌طلبم،
‫کسی که مونا لیزا رو به وطنش برگردوند!
‫زنده باد آزادی!
«پورتوبلو» [قسمت ۳]
‫۴ اوت ۱۹۸۳
‫دایرةالمعارف کامورا...
‫[ناپل قلعه کاپوانو، دادگاه]
‫چرت‌وپرت‌های ژورنالیستی.
‫این سنگ‌نوشته‌ی رافائله کوتولوئه.
‫- مطلب «لا رپوبلیکا» رو دیدی؟ ‫- هنوز نه، چطور؟
‫برو بخونش.
‫پروژه شهیدسازی شروع شده.
‫فونتانا...
‫با این پرونده با احتیاط برخورد کن.
‫باشه.
‫بذارش اونجا، ممنون.
‫و اگر تورتورا بی‌گناه باشد؟
‫صبح بخیر.
‫اینجا بشینید.
‫- بهش چی بگیم؟ ‫- منظورت چیه؟
‫چه سوال مسخره‌ای!
‫- نمی‌خوام حرف احمقانه‌ای بزنم. ‫- بس کن.
‫منم.
‫سلام.
‫چرا سرت رو تراشیدن؟
‫به خاطر شپش، مثل دوران دبستان.
‫عصبانی هستی؟
‫- کفری‌ای؟ ‫- خیلی.
‫خیلی زیاد.
‫باید باشیم.
‫پنکه به دردت خورد؟
‫آره، خیلی.
‫دادمش به یه زندانی که وضعش از من بدتره.
‫چی برام آوردی؟
‫ببخشید، بعضی وقتا یهو ‫بی‌دلیل گریه‌م می‌گیره،
‫بعدش خودم رو جمع‌وجور می‌کنم، چون...
‫نمی‌تونم به خودم اجازه بدم گریه کنم.
‫پیش میاد دیگه، چیکار کنم؟
‫ساعت مچیم رو پس گرفتم، نمی‌دونم چرا.
‫روز اول مصادره‌ش کرده ‫بودن، می‌گفتن مجاز نیست.
‫اینجا همه چی با فرم درخواسته.
‫هر چیزی یه فرم درخواست لازم داره.
‫تیغ؟ فرم درخواست. صابون؟ فرم درخواست.
‫برای همه چی فرم درخواست. یه دنیای دیگه‌ست.
‫سلام.
‫می‌خوای؟
‫همه‌شو بردار.
‫- چی می‌گید بچه‌ها؟ ‫- ممنونیم.
‫اینا رو هم می‌خوای؟
‫انزو، به زودی شرافتمندانه آزاد میشی.
‫یه آدم مهم ازت دفاع کرده.
‫و اگر تورتورا بی‌گناه باشد؟
‫بالاخره!
‫این تئاتر ابزورد داره...
‫دیگه کلمات مناسب رو پیدا نمی‌کنم.
‫قبلاً خیلی حاضر جواب بودم.
‫چرا اینجوری نگام می‌کنی؟
‫هیچی.
‫ببخشید، سوال احمقانه‌ایه.
‫اصلاً به هر دلیلی داری که ‫اینجوری نگام می‌کنی، بکن.
‫دیگه اینجا نیا.
‫چندتا مدرک هست که باید امضا بشه.
‫حداقل یکی از ما باید اجازه ‫داشته باشه، یا سیلویا یا من،
‫که به حساب‌های بانکیت دسترسی داشته باشیم.
‫برگردیم به دنیای واقعی.
‫خرجی زنت، دخترا، قبض‌ها، قسط خونه...
‫فکرشو بکن، قرار بود ۱۹۸ صفحه ‫از اون قرارداد رو امضا کنم
‫همون روزی که دستگیر شدم.
‫انزو، تو بی‌گناهی.
‫اگه بخوای، امضاش می‌کنیم.
‫تا وقتی پولدارها پولدارتر میشن
‫و فقیرها فقیرتر، پیروزی ما حتمیه.
‫سرمایه‌داری داره به سمت نابودی خودش میره.
‫ولی باید صبور باشیم. ‫انقلابیون باید صبور باشن.
‫گفتنش راحته که بگم منم یه زمانی ‫به این مزخرفات باور داشتم.
‫کاملاً اشتباهه.
‫حقیقت اینه که نمی‌دونم ‫چی بگم و این حتی بدتره.
‫من اشتباه کردم و دیگه تمومش کردم.
‫بالاخره یکی داره ازم دفاع می‌کنه.
‫«توصیه به معاینه قلب و عروق می‌شود.»
‫«مشکلات آئورت.»
‫چه موهای پری داری.
‫مال تو هم دوباره درمیاد.
‫دیگه چقدر می‌خوان منو اینجا نگه دارن؟
‫گزارش پزشکی رو خوندم،
‫حالت خوب نیست.
‫فشار خونت بالاست و آئورتت...
‫خب، خودت که می‌دونی.
‫با توجه به این موضوع، می‌تونیم ‫درخواست حصر خانگی بدیم.
‫- تو این زندان نمی‌تونن درمانت کنن. ‫- بهش فکر هم نمی‌کنم.
‫این تسلیم شدن نیست، حقته!
‫آزاد، تو خونه‌ات. می‌تونی ‫خانواده و دوستات رو ببینی.
‫و می‌تونیم دفاعیه بهتری برات آماده کنیم.
‫و اگه واقعاً منو حصر خانگی کنن چی؟
‫بیا امیدوار باشیم.
‫روزنامه‌ها می‌نویسن فقط چون انزو ‫تورتورا هستم این حکم رو گرفتم.
‫و اگه درخواست رد بشه، ثابت ‫می‌کنه که من یه گانگستر خطرناکم،
‫که سعی کرده امتیازات ویژه بگیره، ‫و قاضی‌ها هم خوشحال‌تر میشن.
‫من آزاد میشم چون بی‌گناهم.
‫از هیچکس لطفی نمی‌خوام.
‫باشه، حصر خانگی نه.
‫انزو، من نگرانم.
‫قاضی به زودی در مورد کیفرخواستت حکم میده،
‫و هرچی تعداد کسایی که به بی‌گناهیت باور ‫دارن بیشتر میشه، اونا عصبانی‌تر میشن.
‫خب که چی؟
‫من به تنهایی نمی‌تونم این کار رو ‫بکنم، باید تیم دفاعت رو قوی‌تر کنیم.
‫باشه.
‫کسی رو تو ذهنت داری؟
‫بهترینشون رو.
‫و ازشون می‌خوایم تو رو به ‫جایی نزدیک‌تر به خونه منتقل کنن،
‫جایی که حداقل بتونن یه نوار قلب ازت بگیرن.
‫باشه.
‫می‌خوام اینا پیش تو بمونه. ‫اگه خواستی بندازشون دور.
‫۱۵ اوت ۱۹۸۳
‫ممنون.
‫این همه کارت پستال‌های ‫قشنگی که برام فرستادن...
‫- ممنون! ‫- می‌تونی نگهشون داری.
‫می‌تونم یه چیزی ازت ‫بپرسم که هیچوقت نپرسیدم؟
‫حتماً.
‫تو چرا اینجایی؟
‫به مادرم کمک کردم.
‫ممنون.
‫خیلی خب، ممنون بابت همه چیز...
‫اگه بخوای می‌تونیم به هم نامه بنویسیم.
‫خداحافظ، انزو.
‫خداحافظ، انزو!
‫خداحافظ.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ، انزو!
‫خداحافظ، ویتوریو.
‫ماه دیگه دارم ازدواج می‌کنم.
‫- کی خرجش رو میده؟ ‫- پدر عروس.
‫ببخشید، می‌تونم پنجره رو باز کنم؟
‫- شما چند وقته که ازدواج کردین؟ ‫- چهار سال.
‫می‌تونم یه کم پنجره رو باز کنم؟
‫باید اجازه بگیرم.
‫زندانی می‌خواد پنجره ‫رو باز کنه، چیکار کنم؟
‫باشه.
‫بازش کن.
‫ممنون.
‫- دستشویی داری؟ ‫- نه، ممنون.
‫آقای تورتورا، یه عکس! یه عکس!
‫خواهش می‌کنم!
‫- کی اون توئه؟ ‫- تورتورا.
‫تورتوراست!
‫تورتورا! قوی و شجاع باش!
‫دارین کجا می‌برینش؟
‫انزو، نگران نباش، منم زندان بودم.
‫عادت می‌کنی!
‫- مواد مخدر می‌فروخت، کوکائین. ‫- شرط می‌بندم سر چندتا سیگاری بوده.
‫همه‌مون یکی کشیدیم!
‫منم چندتا سیگاری کشیدم، انزو!
‫انزو، من خیلی بهت زنگ زدم. مامانم ‫عاشقته، داره برات دعا می‌کنه!
‫خجالت نکش، صورتت رو نشون بده.
‫بذارین رد شم.
‫بذارین رد شم... ممنون.
‫قوی باش!
‫ما طرف توایم، انزو!
‫آقای تورتورا، آب می‌خواین؟
‫نه.
‫تسلیم نشو، تورتورا!
‫بازداشتگاه برگامو
‫- رسیدیم؟ ‫- بله، ما تو برگامو هستیم.
‫اولین ساختمون سمت چپ.
‫چی می‌خواین؟
‫انزو تورتورا اینجاست؟
‫برو ببین.
‫عصر بخیر.
‫رینالدی.
‫ایشان آقای کورسو، همکارم هستن. ‫ما عکاس‌های روزنامه ل‌آلبا هستیم.
‫این همون طوطی توی برنامه تلویزیونیه؟
‫بله، همین‌طوره. حیوانات خیلی حساسی هستن.
‫طوطیه فهمیده صاحبش ‫اینجاست و می‌خواد ببینتش.
‫نمی‌تونیم حیوانات رو راه بدیم داخل.
‫اگه طوطی رو بذارم روی شونه‌تون چی؟
‫می‌تونم یه عکس بگیرم و فردا تورتورا ‫اون رو تو صفحه اول روزنامه می‌بینه.
‫وقتی تورتورا آزاد بشه، این محبت شما رو ‫یادش می‌مونه و به برنامه‌اش دعوتتون می‌کنه.
‫طوطی.
‫عالیه!
‫این یکی.
‫طوطی رو نگاه کن... خودشه.
‫- می‌بینیش؟ ‫- آره.
‫عالیه، خیلی ممنون. عصر بخیر.
‫اجازه هست؟
‫قهوه؟
‫بله، ممنون.
‫- روز خوبی داشته باشید. ‫- شما هم همین‌طور.
‫صبح بخیر.
‫می‌خوای با ما بیای مراسم عشای ربانی؟
‫ممنونم پدر، ولی من آدم معتقدی نیستم.
‫مهم نیست که تو باور نداری،
‫من به اندازه هر دومون ایمان دارم.
‫باشه.
‫- روز خوبی داشته باشی. ‫- ممنون، شما هم همین‌طور.
‫صبح بخیر، آقای تورتورا.
‫صبح بخیر.
‫براتون روزنامه آوردم.
‫- ممنون. ‫- در مورد شما نوشتن.
‫ممنون.
‫مارشال من رو فرستاده.
‫خوب می‌شه اگه شما، به عنوان ‫یه آدم مشهور و بافرهنگ،
‫یه قصیده یا شعر برای روز ‫قدیس رئیس زندان بخونید.
‫چه شعری باید بخونم؟
‫می‌تونید خودتون یکی بنویسید، یه چیز کوتاه.
‫فقط برای بزرگداشتش. امروز روز قدیس روکوئه.
‫قافیه‌دار، یا حتی شعر نو.
‫چرا باید این کار رو بکنم؟ ‫من حتی تا حالا ندیدمش.
‫- اون رئیس زندانه. ‫- فهمیدم، ولی...
‫شما مجری تلویزیون فوق‌العاده‌ای هستید.
‫من هیچوقت ندیدم اشتباه کنید.
‫خوندم که دوست ندارید ‫خودتون رو مجری معرفی کنید،
‫بلکه بیشتر میزبان.
‫یک مؤلف،
‫یک نویسنده.
‫پس ازتون می‌خوام که به نمایندگی از همه ‫هم‌بندهای بدشانستون، این شعر رو بنویسید.
‫دوست من، این کار مسخره‌اس.
‫به مارشال بگو نمی‌تونم...
‫راستش، از طرف من صمیمانه ازش تشکر کن
‫و بهش بگو خیلی مفتخرم، ولی ‫اصلا حس و حالش رو ندارم.
‫حداقل به جشن بیاید، برای ما خیلی مهمه.
‫باشه، در موردش فکر می‌کنم.
‫ممنون.
‫طوطی در زندان، بازداشت‌شده با تورتورا
‫روز قدیس مبارک، رئیس زندان
‫ببخشید، دارید چه تمرینی می‌کنید؟
‫این تمرین «ذن» برای خالی کردن ذهن و وجوده.
‫شما هم می‌خواید امتحان کنید؟ براتون خوبه.
‫باید خودم رو از تمام خشمی ‫که درونم دارم خالی کنم.
‫ولی نمی‌خوام،
‫چون این خشم کمکم می‌کنه دیوونه نشم.
‫می‌فهمم.
‫خانم‌ها و آقایان، عصر بخیر.
‫در روز قدیس روکو، حامی طاعون‌زدگان،
‫بیماران، رانده‌شدگان، مسافران و زائران،
‫سنگ‌تراشان، معلولان،
‫و سگ‌ها،
‫در روز قدیس رئیس زندان ما،
‫هم‌بند ما چند بیت شعر ناقابل سروده.
‫«درون دیوارهای زندان‌های دیگر ایتالیا،
‫عجیب‌ترین سالن‌ها را دیده‌ایم.
‫تنگ، دراز، زشت و کج و کوله،
‫آرزو می‌کردیم مرگ زودتر فرا برسد.
‫به خاطر لگدها و مشت‌ها،
‫به خاطر ساس‌ها و سوسک‌ها،
‫به خاطر کمبود هوا و بوی گند زیاد
‫به خاطر سکوت و هیاهو.
‫اما، دوستان عزیز، اینجا فرق می‌کند،
‫ما زندانی هستیم، اما شادمان.
‫اینجا زندان سان ویتوره نیست،
‫پس زنده باد رئیس زندان!»
‫می‌تونم بپرسم چرا اینجایید؟
‫زنم رو کشتم.
‫سال‌ها پیش.
‫دیگه این کار رو نمی‌کنم.
‫طب چینی به من آرامش با دنیا رو هدیه داده.
‫بهم آرامش درونی داده،
‫حتی اینجا.
‫زندگی عجیبه!
‫ببخشید.
‫میشه افتخار رقص والس رو داشته باشم
‫با چنین مرد مشهوری؟
‫- از من دیگه گذشته. ‫- یه عکس چطوره؟
‫آره، حتما.
‫ممنون.
‫دادستان کل میلان
‫من از تورتورای قاچاقچی ‫مواد برایتان خواهم گفت
‫بگید ببینم، آقای مارگوتی،
‫چرا پیش مقامات قضایی نرفتید
‫به جای اینکه همه چیز ‫رو به یه روزنامه بگید؟
‫جرایم اول باید گزارش بشن.
‫بهش فکر نکرده بودم.
‫بهش فکر نکردی...
‫و برای این کار پولی هم گرفتی؟
‫یه پول ناچیزی برای جبران.
‫چقدر؟ به هر حال ما زود می‌فهمیم.
‫ده میلیون لیر.
‫عجب! زیرمیزی؟
‫حالا هر چی به روزنامه ‫گفتی رو به ما هم می‌گی؟
‫منشی دادگاه، برای ثبت در صورت‌جلسه.
‫نوامبر سال ۱۹۷۹ بود،
‫انزو تورتورا داشت توی یه مراسم برای ‫یونیسف در تله لومباردیا کار می‌کرد.
‫من تابلویی رو که ۱۰ سال قبل تو موزه لوور ‫به نمایش گذاشته بودم، با خودم برده بودم.
‫قرار بود یه هدیه باشه،
‫یه کمک برای نیازمندان.
‫یه جایی، همسرم گفت،
‫«شورتم داره از پام میفته.»
‫منم دستش رو گرفتم.
‫روزالبا، با یه دست ماهرانه،
‫هم دامن و هم شورتش رو نگه داشت،
‫و خیلی آروم
‫از استودیوی تلویزیون خارج شدیم.
‫خودمون رو توی یه راهرو پشت صحنه دیدیم.
‫من دست همسرم رو گرفته بودم،
‫و همسرم هم شورت و دامنش رو گرفته بود.
‫این‌طوری، خیلی آروم راه می‌رفتیم،
‫توی راهرو تا اینکه به یه در رسیدیم.
‫رفتیم داخل رختکن،
‫بعد رفتیم پشت یه پارتیشن،
‫و من این‌طوری زانو زدم،
‫و شروع کردم به ور رفتن با کش شورت همسرم.
‫همون لحظه، یکی وارد اتاق شد.
‫انزو تورتورا.
‫با تورتورا سه تا مرد متشخص ‫با کت‌های دو دکمه بودن.
‫یکیشون یه کیف سامسونت داشت.
‫خلاصه انزو...
‫ببخشید، از روی صمیمیت بهش می‌گم انزو.
‫لطفاً بفرمایید بنشینید.
‫اجازه بدید تمومش کنم.
‫انزو دستش رو برد توی کتش
‫و از جیب داخلیش یه کیسه ‫پلاستیکی کوچیک درآورد
‫و با یه حرکت سریع و عصبی دادش به یکیشون.
‫قیافه‌اش مثل آدمای گردن‌کلفت بود.
‫مرده کیسه پلاستیکی رو باز کرد،
‫انگشتش رو کرد توش،
‫انگشتش رو از کیسه درآورد...
‫پودر سفید.
‫من و همسرم، که هنوز پشت پارتیشن بودیم،
‫خشک‌مون زده بود، میخکوب شده بودیم.
‫آره، ولی...
‫مرده انگشتش رو گذاشت تو دهنش
‫و چشیدش.
‫بعد سرش رو تکون داد که یعنی «خوبه».
‫اون یکی مرده کیف رو داد ‫به انزو و اونم بازش کرد.
‫از پشت پارتیشن دیدم
‫یه عالمه اسکناس که کاملاً ‫بسته‌بندی و روی هم چیده شده بود.
‫انزو به پولا نگاه کرد، ‫به اون سه نفر نگاه کرد،
‫بعد سرش رو تکون داد که ‫یعنی «همه‌چی درسته».
‫کیف رو بست و رفت.
‫کافیه، آقای مارگوتی.
‫لطفاً بفرمایید بنشینید.
‫منشی دادگاه نمی‌تونه این جور ‫نمایش‌های تئاتری رو دنبال کنه.
‫ما باید اینا رو بنویسیم.
‫من رو ببخشید، آخه تصویرسازی زندگی منه.
‫من هر ثانیه از زندگیم یه نقاشم،
‫حتی وقتی خوابم.
‫خیلی خب، بفرمایید بنشینید.
‫و شما مطمئنید که اون انزو تورتورا بود؟
‫البته، همون‌طور که گفتم، باعث افتخارمه...
‫در واقع، باعث افتخارم بود که ‫دوستش باشم، الان باعث ننگه.
‫باید بهتون هشدار بدم، آقای مارگوتی،
‫که شما مسئولیت قانونی
‫این اتهام خیلی جدی رو که ‫دارید می‌زنید به عهده می‌گیرید.
‫البته، می‌دونم.
‫لطفاً یه لحظه اجازه بدید. یه ‫هدیه کوچیک براتون آوردم.
‫- هدیه؟ ‫- بله، یه هدیه.
‫یه چاپ سنگی که خودم درست کردم.
‫فقط ۱۰۰ نسخه ازش درست کردم. ‫این یه هدیه کوچیک برای شماست.
‫نه، تو را خدا. ادامه بدیم.
‫بذارید داستانتون رو دوباره بشنویم، آروم.
‫حتماً. آروم.
آوا‌مــووی
‫شما کی هستی؟
‫من جوزپه اسکوئری هستم، یه کارآموز.
‫می‌تونم بپرسم دارید چی کار می‌کنید؟
‫- دزدی؟ ‫- نه، دزد نیستم.
‫باید یه چیزی تایپ کنم،
‫ولی ما کارمندای رده پایین سر چند ‫تا ماشین تحریر با هم دعوا داریم.
‫- داری می‌دزدیش؟ ‫- نه.
‫به محض اینکه کارم تموم بشه برش می‌گردونم.
‫بعضیا با قفل و زنجیر بستنشون به میزشون!
‫اوه، جداً؟
‫ادامه بده.
‫نگری به فرانسه فرار کرد؟
‫انزو.
‫سلام.
‫اجازه بدید شما رو به ‫پروفسور دال‌اورا معرفی کنم.
‫پروفسور، ممنونم. خوشحالم که قبول کردید.
‫احساس می‌کنم وظیفه‌مه.
‫هیچی ندارن. نه مدرکی، نه کیفرخواستی.
‫امیدوار باشیم. این آقای فونتانا چی؟
‫ببینیم چی می‌شه. اون تصمیم می‌گیره ‫که پرونده مختومه بشه یا به دادگاه بره.
‫پروفسور.
‫همه این‌ها ثبت میشه.
‫شروع کنیم.
‫جوزپه پوکا رو می‌شناسی؟
‫نه، اسمش رو این چند ‫روز تو روزنامه‌ها خوندم
‫ولی تو عمرم ندیدمش.
‫اون عضو کاموراست، ‫الان هم زندانه.
‫اسم و شماره تلفنت تو ‫دفتر خاطراتش پیدا شده.
‫ببینید، شماره من عمومیه.
‫تو دفترچه تلفن میلان هست.
‫راستش، شوکه شدم
‫که اسمم تو دفتر خاطرات یه قاتل پیدا شده
‫و کسی من رو از خطری ‫که تهدیدم می‌کرد آگاه نکرد.
‫و هیچ ایده‌ای نداری چرا اسمت ‫تو دفتر خاطرات پوکا بوده؟
‫نه، من توضیحی براش ندارم.
‫ممکنه یه اشتباه تو رونویسی ‫باشه، یا یه نفر با اسم مشابه.
‫می‌تونم دفتر خاطرات جوزپه پوکا رو ببینم؟
‫نه، فعلاً امکانش نیست.
‫با این حال، به نظر می‌رسه اون دفتر ‫مال پوکا نیست بلکه مال دوست‌دخترشه،
‫آسونتا کاتونه.
‫می‌شناسیش؟
‫نه، اصلاً نمی‌دونم کیه.
‫حداقل می‌تونید بگید کی ‫می‌شه دفتر خاطرات رو دید؟
‫به نظرم این حق ماست.
‫در مورد کارایی ادارات ما ‫هیچ توهمی نداشته باشید.
‫قاضی، یه نفر تو زندانه.
‫باور کنید، ما معجزه می‌کنیم.
‫دفتر خاطرات وجود داره، مطمئن باشید.
‫به وقتش می‌بینیدش.
‫پس شما و وکلاتون همه ‫اتهامات رو رد می‌کنید،
‫می‌گید که این تهمته.
‫ولی هیچ ایده‌ای نداری چرا این ‫همه آدم دارن بهت اتهام می‌زنن؟
‫منم از ۱۷ ژوئن دارم همین ‫رو از خودم می‌پرسم.
‫نمی‌دونم. شاید دیوانگیه؟
‫در این مورد، منظورم پاندیکو هست،
‫که تشخیص داده شده به نوع ‫شدیدی از پارانویا مبتلاست.
‫چیزی که آقای تورتورا می‌خواد بگه ‫اینه که شاهدها قابل اعتماد نیستن،
‫حتی پاسکواله بارا.
‫- و نه فقط اونا. ‫- درسته...
‫جوزپه مارگوتی، نقاشی که ‫تبدیل به یه شاهد کلیدی شده.
‫اون یه بدنام‌کننده حرفه‌ایه
‫که از روزنامه‌ها پول ‫می‌گیره تا کمی دیده بشه.
‫این چهارمین باره که مارگوتی ‫داستانش رو فروخته،
‫در ازای پنج یا ده میلیون لیر، و ‫این آخرین بار هم نخواهد بود.
‫مارگوتی جلوی دفتر دادستانی ‫میلان هم شهادت داده،
‫که بعدش اون رو برای ما فرستادن.
‫ما درخواست داریم که اون به جرم ‫شهادت دروغ و تهمت متهم بشه.
‫می‌تونید این کار رو بکنید، حق شماست،
‫ولی به من نگید.
‫این دفتر دادستانیه که در مورد ‫اعتبار شاهد تصمیم می‌گیره.
‫شما که به هر حال تصمیمتون رو گرفتید.
‫ببخشید؟
‫هیچی.
‫این رو ننویس. فقط وقتی ‫بنویس که من بهت می‌گم.
‫دیدگاه شما هر روز تو روزنامه‌ها، ‫سیاه‌وسفید، منتشر می‌شه.
‫نقطه شروع درست باید اصل برائت باشه،
‫ولی شما از این پیش‌داوری شروع ‫کردید که تورتورا گناهکاره.
‫پیش‌داوری قبل از قضاوت میاد
‫و شما دارید از روزنامه‌ها استفاده می‌کنید ‫تا اون رو به یه واقعیت عمومی تبدیل کنید.
‫نمی‌شه در برابر افکار ‫عمومی از خودت دفاع کنی،
‫باید تحملش کرد، به این امید ‫که با گذشت زمان از بین بره،
‫مخصوصاً وقتی ما وکلا آخرین کسایی هستیم ‫که می‌فهمیم کی و چرا داره اتهام می‌زنه.
‫- این به نظرتون منصفانه‌ست؟ ‫- این قانونه، اینطوری کار می‌کنه.
‫ما یه تحقیقات مقدماتی انجام می‌دیم
‫و ملزم نیستیم به مظنونین اطلاع بدیم.
‫قانون فعلی اینطوریه.
‫اینکه تو روزنامه‌ها چی ‫می‌نویسن به ما ربطی نداره.
‫و کی اطلاعات رو به خبرنگارها می‌ده؟
‫قطعاً ما نیستیم.
‫من می‌خوام با پاندیکو و بارا صحبت کنم.
‫می‌خوام تو صورتشون نگاه کنم.
‫گوش کن...
‫اینقدر «من می‌خوام» رو برای ‫ما تکرار نکن، تو یه متهمی.
‫می‌تونم یه نصیحتی بهت بکنم؟
‫بفرمایید، گوش می‌کنم.
‫سعی کن بیشتر همکاری کنی.
‫مثلاً اعتراف کن که کوکائین مصرف می‌کنی.
‫فعلاً تایپ نکن.
‫در مورد چی حرف می‌زنید؟
‫ببین، جرم نیست.
‫شاید جرم نباشه، ولی یه کنایه خیلی جدیه.
‫این کار قطعاً از طرف دادگاه
‫به عنوان یه اقرار محترمانه تلقی می‌شه.
‫روانشناسی قضیه مهمه.
‫همونطور که می‌دونی، از نظر کیفری ‫وضعیت پرونده‌ات بدتر نمی‌شه.
‫درسته؟
‫- این رو تایپ نکن. ‫- نه، تایپش کن! تایپش کن!
‫من تو عمرم مواد مخدر مصرف نکردم!
‫آروم باشید، آقای تورتورا.
‫آروم باشید.
‫روزنامه‌ها دارن می‌گن... ببخشید،
‫ولی دکه روزنامه‌فروشی تنها منبع ماست...
‫دارن می‌گن که پاندیکو ادعا می‌کنه
‫آقای تورتورا عضو کامورا شده
‫و بارا هم این رو تایید کرده،
‫و اینکه با یه بریدگی عضو شده.
‫ولی معاینه پوست هیچ اثری از اون نشون نداد.
‫بگیرش.
‫شما تصمیم می‌گیرید که ثبتش کنید یا نه.
‫خیلی خب.
‫فکر می‌کنم ما تمامی مسائل رو پوشش دادیم
‫بدون هیچ مدرک جدیدی.
‫آقای فونتانا، بیاید روراست باشیم.
‫شما هیچ مدرکی ندارید.
‫صفر به علاوه‌ی صفر می‌شه صفر.
‫مفهومه؟
‫این دادگاه ۸۰۰ تا متهم داره،
‫باید ما رو به خاطر هرگونه ‫بی‌دقتی تو روند کار ببخشید.
‫ما دقیقاً اینجاییم تا اونا رو برطرف کنیم.
‫اما نه شما و نه موکلتون ‫نمی‌خواید به ما کمک کنید.
‫با این حال،
‫بهتون اطمینان می‌دم که تیم من ‫با بیشترین دقت پیش می‌ره.
‫خداحافظ.
‫"اعتراف به مصرف کوکائین"!
‫اینکه یه قاضی همچین حرفی بزنه، ‫دلیل موجهی برای شکایت نیست؟
‫داره به هر دری می‌زنه. ‫هیچ مدرک محکمی ندارن.
‫و اینو از من می‌پرسه؟
‫اگه من معتاد بودم، به اون می‌گفتم؟
‫شما چی فکر می‌کنید، پروفسور؟
‫مثل همیشه، بیاید واقع‌بین باشیم.
‫دارن از هر طرف حمله می‌کنن.
‫نمی‌خوان اشتباهشون رو قبول کنن، ‫قاضی‌ها هیچ‌وقت اشتباه نمی‌کنن.
‫حتی یه نفر؟
‫اونایی که دادن، دادن
‫اونایی که گرفتن، گرفتن
‫بیاید گذشته رو فراموش ‫کنیم ما اهل ناپلیم، پایزان!
‫خودشو دار زد!
‫زود بیاید!
‫نگهبان!
‫بذارید برم بیرون!
‫اون ادعا می‌کنه که کاملاً بی‌گناهه.
‫بازیگری شغلشه.
‫با اون ظاهر موجهش، ۲۸ ‫میلیون ایتالیایی رو گول زد.
‫وکلا دارن به شاهدها اعتراض می‌کنن:
‫نقاش، مارگوتی، سابقه‌ی محکومیت ‫به خاطر تهمت زدن داره.
‫اون داستانش رو چهار بار فروخته و ‫هر بار چیزای عجیبی بهش اضافه کرده.
‫اما قبل از مارگوتی، پاسکواله ‫بارا، جووانی پاندیکو
‫و خیلی‌های دیگه بودن که تایید می‌کنن ‫تورتورا با ان‌سی‌او در ارتباطه.
‫اون یه عضو افتخاری کاموراست، ‫نفر شصتم تو سلسله مراتبشون.
‫فونتانا، بذار روراست باشیم،
‫پرونده‌ی دادستانی ما محکمه.
‫با کمک این تواب‌ها،
‫دادگاهی برگزار می‌کنیم ‫که تو تاریخ ثبت بشه.
‫مردم ناپل و همه‌ی ایتالیایی‌ها اینو ‫می‌خوان، و ما بهشون مدیونیم.
‫"حاکمیت قانون کجاست؟"
‫این سوال یه کابوسه.
‫- ما حاکمیت قانونیم. ‫- موافقم.
‫فردا، تو پاسترنگو، حرفای ‫اولین شاهد رو می‌شنوم.
‫هر چی زودتر این کارو ‫بکنیم، زودتر می‌ریم دادگاه.
‫بیاید حرفای کارل مارکس رو به یاد بیاریم.
‫و این حرف از دهن یه دموکرات مسیحی درمیاد.
‫"این کمیته که کیفیت رو می‌سازه."
‫چرا این همه تواب دارن پا پیش می‌ذارن ‫در حالی که هیچی گیرشون نمیاد؟
‫چون هر کسی می‌تونه رستگار بشه، ‫حتی قانون اساسی هم اینو می‌گه.
‫بدون هیچ پیش‌داوری.
‫باشه، در جریان می‌ذارمت.
‫مراقب خودت باش.
‫ناپل ایستگاه پلیس پاسترنگو
‫بارا، دنبالم بیا.
‫- نوبتم شد چی بگم؟ ‫- حقیقت رو بگو.
‫- کجا داری می‌ری؟ ‫- فکر می‌کنی کجا؟
‫پاسکواله، قاضی اینجاست.
‫آره، اینجاست.
‫حضورش رو حس کردم و بیرون رو نگاه کردم.
‫با خیال راحت برو.
‫شما اعلام کردید که از جزئیات ارتباط ‫انزو تورتورا با کامورا خبر دارید.
‫کوتولو می‌خواست قاچاق مواد ‫رو تو لومباردی گسترش بده.
‫تورتورا برای توراتلو کار ‫می‌کرد، اون یه قاچاقچی مواد بود.
‫اما معامله‌ی بین توراتلو ‫و کوتولو به هم خورد،
‫برای همین تورتورا تصمیم ‫گرفت به کامورا ملحق بشه
‫چون مطمئن بود که کوتولو ‫برنده‌ی این بازی می‌شه.
‫تورتورا همیشه به پول نیاز ‫داشت، از همه پول می‌خواست.
‫خرجش بالا بود، باید خرج سه ‫تا زن و سه تا بچه رو می‌داد.
‫از تلویزیون اخراج شده بود.
‫ما یه قرار ملاقات تو میلان تو ‫خونه‌ی نادیا مارزانو ترتیب دادیم،
‫یکی از آشناهای مورد اعتمادم ‫که تو زندان برام نامه می‌نوشت.
‫کوتولو ماکاتور رو به ‫تورتورا داد و قسم رو خوند.
‫صبر کن.
‫این «ماکاتورو» چیه؟
‫نه آقا، «ماکاتور»ـه. دستمالِ جامعه‌ی محترم.
‫قرمز، رنگِ رئیس‌ها.
‫ادامه بده.
‫کوتولو قسم رو خوند، اگه ‫بخواید می‌تونم براتون بخونمش.
‫"شرورها، بی‌غیرت‌ها، کلاه‌بردارها، ‫و اعضای جوان کامورا، سربازها،
‫به آسمون نگاه می‌کنم و یه ‫ستاره‌ی دنباله‌دار می‌بینم."
‫بعد دستور داد: "قسم بخور." تورتورا ‫قسم خورد و غسل تعمید داده شد.
‫و این غسل تعمید شامل چی می‌شه؟
‫یه بریدگی رو بازو.
‫اما معاینه‌ی پوست
‫نشون داد که تورتورا هیچ ‫جای زخمی رو بازوش نداره.
‫چون تورتورا نباید بهش شک می‌شد،
‫فقط یه بریدگی کوچیک ‫پایین انگشتش ایجاد کردن.
‫از این بابت مطمئنی؟
‫من یه سانتیستا هستم. می‌دونید یعنی چی؟
‫یه عضو.
‫این بالاترین درجه تو سطح بالاست،
‫مهم‌ترینِ همه‌شون.
‫پاسکواله بارا نفر اول تو کامورا بود.
‫برای من، اول مادرم بود، ‫بعد ان‌سی‌او، و دیگه هیچی.
‫سعی کن منظورت رو بهتر توضیح بدی.
‫من، پاسکواله بارا،
‫قتل‌های زیادی برای کوتولو انجام دادم.
‫کورکورانه بهش و ماموریتش برای ‫محافظت از ضعیفان باور داشتم.
‫دقت کنید.
‫یه روز، رافائله کوتولو بهم خبر داد،
‫مهمه که این جزئیات رو بگم چون ‫ما تو زندان‌های متفاوتی بودیم،
‫اون برام یه پیام فرستاد
‫که فرانسیس توراتلو رو بکشم.
‫این یه دستور بود و من اطاعت کردم.
‫غافلگیری تلخ این بود
‫که پروفسور، اون قدیس، حاشا ‫کرد که این دستور رو به من داده.
‫گفت خودسرانه عمل کردم. چطور ممکنه؟
‫چه انگیزه‌ای برای این کار داشتم؟
‫حقیقت اینه که اون منو به حال خودم رها کرد،
‫درست مثل آقای پاندیکو که رهاش ‫کرد، چون دیگه به دردش نمی‌خوردم.
‫پس، مثل هر کس دیگه‌ای،
‫چون حتی اگه یه قاتل هم ‫بودم، آدم نرمالی بودم،
‫غریزه بقام فعال شد.
‫چرا باید به خاطر یه آدم‌فروش بمیرم؟
‫برای همین از قوه قضاییه و ‫قانون درخواست محافظت کردم.
‫حس نمی‌کنم یه آدم‌فروشم.
‫من خودم رو یه عضو جداشده ‫می‌دونم، درست مثل آقای پاندیکو.
‫من خودم رو از کوتولو که ‫بهم خیانت کرد جدا می‌کنم،
‫از بقیه سانتیستاها مثل خودم ‫و قانون مقدس کامورا.
‫اگه اصل قضیه اینه،
‫نباید برای آقای تورتورا استثنا قائل شد.
‫در سال ۱۹۸۰، تورتورا، ‫علاوه بر کار برای شبکه رای،
‫تو شبکه آنتنا ۳ کار می‌کرد و برای قربانیان ‫زلزله ایرپینیا کمک مالی جمع می‌کرد.
‫این مراسم خیریه حدود سه ‫میلیارد لیر جمع‌آوری کرد،
‫اما گزارش تحقیقی روزنامه ‫کوریره دلا سرا نشون داد
‫که ممکنه بخشی از پول‌ها رو ‫خود تورتورا به جیب زده باشه.
‫اینا اتهامات سنگینی هستن که ‫با توجه به تحقیقات اخیر...
‫آشغالا.
‫عجب آشغالایی هستن.
‫وضعیت تورتورا که اخیراً ‫به زندان برگامو منتقل شده،
‫داره روز به روز وخیم‌تر میشه...
‫تورتورا در شب ۱۷ ژوئن دستگیر شد...
‫کافیه!
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫تحقیقات جدید درباره تورتورا ‫در مورد بودجه زلزله
‫این با اختلاف، پست‌ترین توهین ممکنه!
‫من جونمو برای ایرپینیا دادم.
‫جونمو!
‫چرا منو به عنوان سپر بلا انتخاب کردن؟
‫دلیلش چیه؟
‫- باید فوراً ازشون شکایت کنیم. ‫- قبلاً این کارو کردیم.
‫اما مسئله این نیست.
‫احتمالاً راه خیلی درازی در پیشه،
‫و اینجا به وضوح نوشته ‫شده که حالت خوب نیست.
‫می‌فهمم که نمی‌خوای اینطور به نظر ‫برسه که امتیازات ویژه‌ای داری،
‫اما این یه استراتژی دفاعی نیست،
‫پای زنده موندنت در میونه.
‫به آدمایی فکر کن که دوستت دارن.
‫انزو، خواهش می‌کنم.
‫بیا درخواست حصر خانگی بدیم.
‫اثبات بی‌گناهی بعد از مرگ، یه ‫تسلی بی‌معنی به نظر می‌رسه.
‫وکلای تورتورا درخواست حصر ‫خانگی دادن، میگن مشکل قلبی داره.
‫- داره؟ ‫- آره.
‫مشکل قلبی‌ای که تو زندان ‫برگامو هم قابل درمانه،
‫اونجا بهداری خیلی خوبی داره.
‫می‌خوان ازش یه شهید بسازن.
‫و البته از ما هم جلاد.
‫اگه تو کما نیست، کوتاه نیاین.
‫از آخرین چکاپت چقدر می‌گذره؟
‫نمی‌دونم، باید از زنم بپرسم.
‫این تو خونه جوزپه پوکا بود. ‫اون میگه مال شماست، درسته؟
‫بله، مال منه.
‫خب؟
‫خانم کاتونه، شما انزو ‫تورتورا رو می‌شناسین؟
‫انزو تورتورا رو می‌شناسین؟
‫من هیچ‌وقت با دوستای کوتولو ‫کاری نداشتم، اونا آشغالن.
‫من آدم شریفی‌ام.
‫پس پوکا این حقیقت رو که ‫عضو کامورا بوده مخفی کرده؟
‫- من هیچی نمی‌دونم. ‫- شما دوست‌دخترش بودین.
‫دوست‌دختر؟
‫فقط میشه گفت یه رابطه گذرا داشتیم.
‫تو همه کارای کوفتیت رو به زنت میگی؟
‫- اینو بنویسم؟ ‫- نه، ننویس.
‫خانم کاتونه،
‫شما در خطر دستگیری
‫به جرم مشارکت در گروه‌های ‫تبهکاری هستین، ارزشش رو داره؟
‫ببخشید.
‫سوالم رو تکرار می‌کنم. خوب ‫فکر کنین، این دفعه آخره.
‫تا حالا با...
‫انزو تورتورا ملاقات کردین؟
‫نه.
‫ببخشید...
‫فکر می‌کنین این "انزو تورتورا"ست؟
‫اینجا نوشته "تورتونا". نمی‌تونین بخونین؟
‫اون یکی از دوستامه، یه عمده‌فروش نوشیدنی.
‫حتی شمارش هم هست. بهش زنگ بزنین.
‫خب، پاندیکو.
‫این شماره انزو تورتورا نیست،
‫مال یه عمده‌فروش نوشیدنی تو سالرنوئه.
‫خیلی ممنون، با کمال احترام.
‫این یه شماره تلفن نیست.
‫پس چیه؟
‫یه کده،
‫که فقط قاچاقچیای مواد کامورا می‌دونن.
‫برای نشون دادن مقدار جنسی استفاده میشه
‫که باید تو هر محموله جداگانه فرستاده بشه.
‫خوب گوش کنین.
‫بیاین بررسیش کنیم.
‫یعنی به هفت نفر نیاز هست
‫برای تحویل یه محموله به ارزش...
‫۹۹ میلیون.
‫و ۲۰۱؟
‫بیستم ژانویه، روز تحویل.
‫کدش ساده‌ست، فقط یکم هوش می‌خواد.
‫همینه.
‫بیاین عدد رو بذاریم کنار. شما ‫روایت بارا رو تایید می‌کنین؟
‫انزو تورتورا، مجری برنامه پورتوبلو، ‫قاچاقچی مواد برای رافائله کوتولو.
‫آقای تورتورا حدود هشت سال ‫از شبکه RAI کنار گذاشته شد.
‫چرا؟ همین‌طوری الکی؟
‫مدیرکل یه روز صبح از خواب بیدار می‌شه
‫و اسم تورتورا میاد تو ذهنش؟
‫چرا کورادو، مایک بونجورنو ‫یا پیپو باودو رو اخراج نکرد؟
‫ظاهراً اصول اخلاقی تورتورا ‫برای تلویزیون دولتی مناسب نبود.
‫منظورتون از «اصول اخلاقی» چیه؟
‫شما هم ادعا می‌کنین که تورتورا ‫همیشه به پول نیاز داشت؟
‫دقیقاً.
‫تا زمانی که به سازمان وفادار ‫بود، ما بهش کمک می‌کردیم.
‫دیدنش تو این وضعیت دردناکه، ‫اما خودش باعث و بانیش بود.
‫اون سر همه کلاه گذاشت.
‫اون سر کامورا، شبکه رای، ‫قوه قضاییه کلاه گذاشت...
‫اون خیلی زیاده‌روی کرد.
‫هر چیزی حدی داره.
‫آدم حتی تو فریب‌کاری هم ‫باید حد و مرز نگه داره.
‫اونا متعجب به نظر می‌رسن...
‫کیا؟
‫دروغگوها متعجب به نظر می‌رسن
‫و جوری بهت زل می‌زنن که انگار دیوونه‌ای.
‫اما من از متهم کردن اون چی گیرم میاد؟
‫من و بقیه اونایی که تو ‫زندان‌های ایتالیا پخش شدیم.
‫«وضعیت تورتورا بدون شک جدیه،
‫اما با یه پروتکل دارویی قابل کنترله
‫که هیچ دلیلی برای عدم ‫تحمل حبس ارائه نمی‌ده.
‫با این حال، خطر برای جمع‌آوری مدارک
‫و خطرناک بودن متهم همچنان پابرجاست.
‫آزادی اون امنیت جامعه رو به خطر می‌ندازه.»
‫اونا گفتن نه.
‫من یه تهدید برای جامعه‌ام.
‫به دادگاه عالی‌تر اعتراض می‌زنیم.
‫«فرانچسکای عزیزم،
‫نمی‌دونم کی میام بیرون، اما نگران توام.
‫عشق من، بهش فکر کن.
‫تو جوونی، تو کسی هستی که ‫بیشتر از همه دوستش داشتم،
‫اما باید منطقی باشیم.
‫انزو یه مرد پا به سن گذاشته‌ست ‫که داره از بین می‌ره،
‫اون خسته و بدون شک ‫بیمار از اینجا میاد بیرون.
‫یه گوریل خسته.
‫یه بار بهت گفتم که زندگیت رو بکن.
‫و بازم بهت می‌گم.
‫تو کاملاً حق داری این کار رو بکنی.
‫سلام، انزو!
‫ما دوستت داریم!
‫انزو رو آزاد کنین! انزو رو آزاد کنین!
‫انزو، ما دوستت داریم!
‫انزو رو آزاد کنین! انزو رو آزاد کنین!
‫ممنون!
‫پایان قسمت سوم ‫مترجم: اشکان هیدی
‫تمامی اشارات به افراد و رویدادهای واقعی
‫توسط نویسندگان به صورت ‫هنری پردازش شده است.
‫نقش‌های مختلف برای اهداف ‫نمایشی بازآفرینی شده‌اند.
‫هرگونه ارتباط با افرادی که در گذشته ‫زندگی کرده‌اند یا در قید حیات هستند،
‫و به صراحت مشخص نشده‌اند، تصادفی است.