« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫«اسکارپتا»
‫اسکارپتا.‬
‫ببخشید بیدارت کردم، دکتر.‬
‫پرونده‌ی قتل داریم.
‫توی دینجرفیلد. روی ریل قطار.‬
‫لعنتی. باشه.‬
‫باشه. فهمیدم.‬
‫گفتی زنگ بزنم.‬
‫آره، گفتم. گفتم.‬
‫مطمئنم گفتم. ‫الان خودم رو می‌رسونم.‬
‫«صبح بخیر، نمی‌خواستم بیدارت کنم. ‫زمان جلسه معارفه جلو افتادم، می‌بینمت، دوستت دارم»
‫خوشحالم که برگشتی، دکتر.‬
‫خاطرت جمع؛ از وقتی رفتی، ‫هیچ کاری درست انجام نشده.‬
‫از این طرف.‬
‫ایشون افسر فروژ هستن.‬
‫اولین... کسی بود که رسید سر صحنه.‬
‫دکتر کِی اسکارپتا.‬
‫می‌دونم کی هستید، رئیس.‬
‫و من یکی که واقعاً خوشحالم برگشتید.‬
‫نه که بگم بقیه خوشحال نیستن.
‫هرچند مطمئنم خودتون می‌دونید که هستن.‬
‫چه آدم راستگوییه.
‫خیلی خب، حواست باشه کجا پات رو می‌ذاری.
‫مقتولِ ناشناس.‬
‫مثل آشغال اینجا رها شده.‬
‫راستش اگر شوهرم بود ‫میگفت یه عالمه به خودش زحمت داده
‫تا به تماشاچی‌هاش خودش رو نشون بده.
‫به نظرت اگر بود راجع به...
‫دست‌هایی که قطع شدن چی‌ میگفت؟
‫قاتل نخواسته همون اول هویتش رو ‫شناسایی کنیم، نه؟
‫احتمالاً.‬
‫تجاوز جنسی؟‬
‫صحنه‌سازی و لباس‌ها...‬ ‫قطعاً انگیزه‌های جنسی در میونه.‬
‫می‌شه همون‌جا منتظر بمونید؟‬
‫شرمنده رئیس. بالاسری‌ها گفتن هیچ‌کس‬ ‫بدون دلیلِ رسمی نباید سر صحنه باشه.‬
‫پیت مارینو، ساعت ۱۲.‬
‫لعنتی.‬
‫- نه.‬ ‫- دکتر.‬
‫من هنوز حتی سوگند هم یاد نکردم.‬
‫نمی‌تونی همینطور سرت رو بندازی ‫بیای اینجا انگار جزو نیروهای پلیسی.
‫هی گوش کن، لوسی ازت می‌خواد‬
‫- ببریش به وِل‌وود.‬ ‫- نه، نمیشه...‬
‫- چی؟‬ ‫- لوسی می‌خواد ببریش‬
‫- فردا به وِل‌وود.‬ ‫- این همه راه اومدی...‬
‫- خب، فردا تولدشه.‬ ‫- می‌دونم‬
‫تولدشه. این همه راه اومدی‬ ‫که این رو بهم بگی؟‬
‫نه، نمی‌تونی این کار رو بکنی.‬
‫- نه. باید بری خونه.‬ ‫- باشه، خب، شاید یه چیزایی شنیده باشم‬
‫- پشتِ بی‌سیم درباره‌ی یه...‬ ‫- برو خونه.‬
‫- جسد روی ریل قطار.‬ ‫- باید شر اون چیزه رو کم کنی.‬
‫این بده.‬
‫این... این واقعاً افتضاحه.‬
‫- می‌خوای بمونم؟‬ ‫- نه.‬ ازت می‌‌خوام بری.
‫برو. همین الان.‬
‫«28 سال پیش»
‫اسکارپتا.‬
‫پیت مارینوام.‬
‫یه موردِ دیگه پیدا کردیم.‬
‫باشه. الان... راه میفتم.‬
‫خیابان برکلی، پلاک ۵۶۰۲.‬
‫برکلی هایتس.‬
‫خیلی خب. فهمیدم.‬
‫- عجله کن.‬ ‫- باشه، فهمیدم. فهمیدم.‬
‫ببخشید عزیزم.‬
‫یایا. ممنونم.‬
‫امیدوارم بیدارت نکرده باشم.‬
‫از سال 65 تا حالا ‫یه چشم‌به‌هم‌زدن هم نخوابیدم.‬
‫نمی‌دونم منظورت سنته یا سال.‬
‫و یکم می‌ترسم بپرسم.‬
‫قتلِ چهارم اتفاق افتاده؟‬
‫آره. آره.‬
‫- همون در رو میشه قفل کنی؟‬ ‫- البته.‬
‫نگران نباش، دخترِ گلم.‬
‫حتی نازی‌ها هم نتونستن منو بگیرن.‬
‫- اگه مامانش زنگ زد...‬ ‫- مامانش زنگ نمی‌زنه.‬
‫شانس آورده که خاله کِی رو داره.
‫ممنونم.‬
‫اون بیرون...‬
‫یه جایی...‬
‫یه مردی هست.‬
‫خودت رو جمع‌وجور کن.‬
‫ببخشید.‬
‫دکتر کِی اسکارپتا،‬ ‫پزشک قانونیِ ارشد.‬
‫شما؟‬
‫افسر آگوست رایان، دکتر...‬
‫- رئیس.‬ ‫- صحیح. اینجا باید دستکش باشه،‬
‫افسر رایان. یه جور تجهیزاتِ حفاظتی.‬
‫نباید صحنه‌ی جرم رو آلوده کنی.‬
‫من قبلاً هیچ‌وقت اولین نفری نبودم‬ ‫که می‌رسه سرِ صحنه‌ی یه...‬
‫قتلِ فجیع، و...‬
‫اولین باری که سرِ یه صحنه‌ی خشن بودم...‬
‫مسلما یه گوشه دور از چشمِ بقیه بالا آوردم.‬
‫حالا، نری این رو به بقیه بگی.‬
‫دفعه‌ی بعدی حتما بهتر کارم رو انجام میدم.
‫هی، دکتر.‬
‫ایشون همسر مقتول هستن.‬
‫مت پیترسن. آقای پیترسن،‬
‫پزشک قانونیِ ارشدمون، دکتر اسکارپتا.‬
‫کارآگاه مارینو.‬
‫بابت غم‌تون تسلیت می‌گم، آقای پیترسن.‬
‫همسرتون پزشک بودن؟‬
‫رزیدنت جراحی توی‬ ‫مرکز پزشکی ویرجینیا.‬
‫توی اورژانس کار می‌کرد.‬
‫معمولاً تا ساعت ۱۲:۳۰ برمی‌گشت.‬
‫و... و شما بیرون بودید‬
‫- یا...؟‬ ‫- مت داشت بهم می‌گفت‬
‫که تمرین تئاتر داشته.‬
‫بازیگره.‬
‫دیر اومدم خونه.‬
‫بعد از ساعت ۲ بود.‬
‫تاریک بود،‬
‫واسه همین فکر کردم‬ ‫خوابیده و...‬
‫وقتی رفتم بالا توی‬ ‫اتاق خوابمون، یه...‬
‫بویی می‌اومد.‬
‫چه جور بویی؟‬
‫نمی‌دونم.‬
‫مثل شیره‌ی افرا؟‬
‫اما... ترش بود.‬
‫متعفن.‬
‫وحشتناک.‬
‫دست‌وپابسته.‬
‫مثل بقیه.‬
‫پاش رو که صاف می‌کنه،‬ ‫طناب مثل دار دور گردنش سفت می‌شه.‬
‫آشغالِ روانی. کاری می‌کنه‬ ‫خودشون خودشون رو خفه کنن.‬
‫توی وان آبه.‬
‫حتماً همون‌جا گرفتتش.‬
‫لباس خواب رو تنش کرده...‬
‫فقط برای اینکه پاره‌اش کنه.‬
‫توریِ پنجره‌ی حموم‬ ‫در اومده.‬
‫شاید از اونجا اومده تو؟‬
‫بقیه‌ی قربانی‌ها مجرد بودن.‬
‫دی‌ان‌ایِ شوهرش می‌تونه کمک‌کننده باشه.‬
‫قاتلمون ترشح‌کننده نیست،‬ ‫پس اینطوری احتمالش رد می‌شه.‬
‫دکتر.‬
‫این مالِ شوهره‌ست؟‬
‫حتماً می‌پرسم.‬
‫دکتر اسکارپتا! دکتر اسکارپتا!‬
‫شما اجازه‌ی ورود ندارید.‬
‫رئیس!‬
‫- دکتر اسکارپتا!‬ ‫- دکتر اسکارپتا!‬
‫دکتر اسکارپتا، کی می‌خواید‬ ‫گزارش کالبدشکافیِ‬
‫سه تا قربانیِ اول رو منتشر کنید؟‬
‫و چرا این بار بین قتل‌ها‬ ‫فقط یه هفته فاصله انداخت؟‬
‫اگه دیروز بهت نگفتم،‬ ‫ابی، وقتی با قانون آزادیِ اطلاعات‬
‫داشتی کارکنانم رو اذیت می‌کردی،‬
‫مطمئن باش الانم بهت نمی‌گم.‬
‫به دادستانِ ایالتی زنگ زدی؟‬
‫دکتر اسکارپتا!‬
‫آها آره.‬
‫به رئیسم هم زنگ زدم.‬
‫عاشق اینم که همزمان تا جایی که می‌شه‬ ‫آدم‌های مختلف بهم گیر بدن.‬
‫این کنایه‌هاتون منو به آینده‬ ‫خیلی امیدوار می‌کنه، دکتر.‬
‫دکتر اسکارپتا.‬
‫آقای بولتز.‬
‫می‌خوای قضیه رو برام‬ ‫توضیح بدی، پیت؟‬
‫وظیفه‌ی خدمتگزارانِ مردم اینه که‬ ‫حقیقت رو به گوششون برسونن!‬
‫این مدل طفره رفتن همون چیزیه که‬
‫برای دوره‌ی جدیدِ اسکارپتا تصور می‌کردید؟‬
‫دکتر!‬
‫خبر ناگواری که امروز صبح رسید،‬
‫پیدا شدن جسد زنیه که‬ ‫توی خونه‌اش وحشیانه به قتل رسیده.‬
‫پلیس هنوز هویتِ قربانی رو‬ ‫اعلام نکرده،‬
‫اما گمانه‌زنی‌ها حاکی از اینه که‬ ‫این چهارمین قتل در یک...‬
‫من رسماً سوگند یاد می‌کنم...‬ ‫من رسماً سوگند یاد می‌کنم...‬
‫که از قانون اساسیِ ایالت‬
‫ویرجینیا حمایت کنم.‬
‫که از قانون اساسیِ ایالت‬
‫- ویرجینیا حمایت کنم.‬ ‫- من با وفاداری و بی‌طرفی...‬
‫من با وفاداری و بی‌طرفی...‬
‫تمام وظایفی که بر عهده‌ام هست رو...‬
‫- به عنوان پزشک قانونیِ ارشد...‬ ‫- به عنوان پزشک قانونیِ ارشد...‬
‫- به بهترین نحو انجام بدم.‬ ‫- به بهترین نحو انجام بدم.‬
‫- خداوندا مرا یاری کن.‬ ‫- خداوندا مرا یاری کن.‬
‫عالیه. بار دوم دیگه حله.‬
‫موفق باشید، دکتر اسکارپتا.‬
‫از دستش دادیم؟‬
‫لعنتی.‬
‫- تبریک می‌گم، دکتر اسکارپتا.‬ ‫- و یه خوش‌آمدگوییِ‬
‫- گرم برای بازگشتتون.‬ ‫- واو.‬
‫انتظار نداشتم هر دوتون رو اینجا ببینم.‬
‫- دکتر ردی، مگی.‬ ‫- خب،‬
‫دیدن دوباره‌تون واقعاً عالیه.‬
‫تبریک می‌گم دکتر ردی، بابت انتصابتون‬ ‫به عنوان سرپرست سلامت.‬
‫راستش رو بخواید...‬ ‫خودمم فکرش رو نمی‌کردم.‬
‫فکر نکنم هیچ‌کس فکرش رو می‌کرد.‬
‫آخه وقتی با هم حرف زدیم، خیلی‬ ‫برای بازنشستگی ذوق داشتید.‬
‫چی بود؟ اون خانه‌ی ساحلی،‬ ‫قایق پارویی،‬
‫گره‌ی کینگ اسلینگ؟‬
‫و حالا اینجایید.‬
‫خب، این‌طوری بگم که استاندار پیشنهادی‬ ‫بهم داد که نمی‌تونستم رد کنم.‬
‫واسه همین یه چیزی برات آوردم.‬
‫یه آدم برام آوردی؟‬
‫دکتر اسکارپتا، می‌خوام برای شما کار کنم.‬
‫چی؟‬
‫برای اینکه این جابه‌جایی راحت‌تر انجام بشه.‬
‫هیچ‌کس توی این ایالت، دفترِ من رو...‬
‫که الان مال شماست... بهتر از مگی نمی‌شناسه.‬
‫اون می‌تونه چشم و گوشِ شما باشه.‬
‫حمایتِ کامل.‬
‫و یه خطِ مستقیم به خودِ‬ ‫سرپرست سلامت.‬
‫نمی‌تونم تورو از دکتر ردی بگیرم.‬
‫یعنی... خودتون... بهش نیاز ندارید؟‬
‫چیزیش نمیشه.
‫آخه شما... الان یه ماهه که اینجایید، درسته؟‬
‫از آخرین باری که اینجا بودید،‬ ‫خیلی چیزا عوض شده.‬
‫من رو یه جور هدیه‌ی خوش‌آمدگویی در نظر بگیرید.‬
‫درست مثل قدیما.‬
‫بیخیال مگی، واقعاً می‌خوای‬ ‫دوباره برای من کار کنی؟‬
‫دکتر اسکارپتا، من زندگیم رو پای این دفتر گذاشتم.‬
‫اونم به من زندگی بخشید.‬
‫عالیه.‬
‫- باشه.‬ ‫- پس حله.‬
‫فابیان زنگ زد. یه جسدِ مجهول‌الهویه‬ ‫توی بخش کالبدشکافی منتظرتونه.‬
‫- به تو زنگ زد؟‬ ‫- به من.‬
‫- آره.‬ ‫- طبق معمول.‬
‫که خبر بده.‬
‫چشم و گوش.‬
‫چی بهت گفتم؟‬
‫عالیه. چشم و گوش.‬
‫خب، رفیق، چرا از زنت برامون نمیگی؟‬
‫توی هاروارد با هم آشنا شدیم.‬
‫اون...‬
‫یه جذبه‌ی خاصی داشت.‬
‫انگار کلی فکر و خیال توی سرش بود.‬
‫توی کلاس با هم آشنا شدید یا‬ ‫توی یه کلوبِ فوق‌برنامه؟‬
‫می‌خوای در مورد غسلِ تعمیدش هم بپرسی؟‬
‫آخه باید یارو رو می‌دیدی دکتر.‬
‫آخه رفتارش کاملاً عوض شد،‬ ‫انگار یهو شنگول شد،‬
‫نه اون آدمِ دل‌شکسته و دل‌رحمی که دیدی.‬
‫توی یه مهمونی آشنا شدیم.‬
‫لوری همیشه یه جورایی گوشه‌گیر بود‬
‫ولی یه هدفِ خیلی جدی... توی سرش داشت.‬
‫چه جور مهمونی‌ای بود؟‬
‫معمولی. دانشجویی.‬
‫من داشتم می‌رفتم که اون داشت می‌اومد تو.‬
‫صداش.‬
‫صداش... میخکوبم کرد.‬
‫کُنترآلتو.‬
‫زیبا بود.‬
‫تو به همچین چیزی توجه کردی؟‬
‫تُنِ صداش واقعاً بی‌نقص بود.‬
‫و لوری عادت داشت که...‬
‫با غریبه‌ها گرم بگیره؟‬
‫اگه کسی می‌اومد دمِ درِ خونه،‬
‫مثلاً یه پیک، ‫ازش می‌خواست بیاد توی خونه؟‬
‫نه.‬
‫لوری خطراتِ زندگی توی شهر رو می‌فهمید.‬
‫توی اورژانس کار می‌کرد.‬
‫با این حساب، فکر کنم باید حواسش می‌بود که،‬
‫پنجره‌ها رو قفل نگه داره.‬
‫لابد فکر می‌کرده قفله.‬
‫درسته. چون تو آخر هفته‌ی قبل اتفاقی‬ ‫پنجره رو باز گذاشتی‬
‫وقتی اومدی توری رو عوض کنی.‬
‫متنفر بود از اینکه من برم.‬
‫چیزی باعث شد بخوای بازیگر بشی، مَت؟‬
‫من تئاتر خوندم تا با احساساتِ‬ ‫انسانی در ارتباط باشم.‬
‫نیازها، انگیزه‌های آنی.‬
‫خوب و بد.‬
‫واسه این کار باید حتماً تئاتر می‌خوندی؟‬
‫«شما دوتا چیزی داشتید که باید توی یخ نگه داشته می‌شد،‬
‫آره، فسادناپذیر، آره...»‬
‫«و مرگ تنها یخچال‌خونه‌ای بود که می‌شد توش نگهش داشت.»‬
‫گربه‌ی روی شیروانیِ داغ.‬
‫اثرِ تنسی ویلیامز.‬
‫مگه اون همجنس‌باز نبود؟‬
‫یارو یه تختش کمه.‬
‫آدم بعد از اینکه تیکه‌تیکه شدنِ زنش رو می‌بینه،‬ ‫شروع نمی‌کنه دیالوگ‌های نمایشنامه رو بگه،‬
‫مگه اینکه یه جامعه‌ستیز باشه.‬
‫آمارش رو هم درآوردم...‬ ‫تنسی ویلیامز همجنس‌باز بوده.‬
‫لطفاً دیگه هیچ‌وقت جلوی من‬ ‫از اون کلمه استفاده نکن.‬
‫- مگه همجنس‌باز چشه؟‬ ‫- جدی می‌گم.‬
‫اجازه نمی‌دم این‌طوری حرف بزنی.‬
‫مجبورش کرده خودش رو خفه کنه.‬
‫بارها و بارها.‬
‫چطور می‌تونی قتلِ یه زن به دستِ شوهرش رو ‫به اون سه تا قتلِ اول ربط بدی؟‬
‫کی می‌دونه؟‬
‫شاید اصلاً از همون اول هدفِ اصلی اون لعنتی بوده.‬
‫و اون قتل‌ها هم چی، فقط برای این بوده که ما رو گمراه کنن؟‬
‫ببین، پیترسن حالم رو بد می‌کنه، خب؟‬
‫بازداشتش کردم.‬
‫- یه کیتِ کامل از مظنون دارم...‬ ‫- ببین، ما دنبالِ یه قاتلیم‬
‫که از کشتن لذت می‌بره، نه مردی که ‫ می‌خواد از شرِ زنش خلاص بشه.‬
‫پس فکر کنم خودم اثرِ انگشت‌ها رو ببرم‬
‫دفترِ نلی چو.‬
‫آره، همین کار رو بکن.‬
‫نوعِ مرگ، قتلِ عمد.‬
‫مکانیسمِ مرگ، خون‌ریزیِ شدید، تمام.‬
‫علتِ مرگ، جراحت با جسمِ تیز به گردن،‬
‫تمام.‬
‫زخمِ سر، با اینکه عمیق بوده ‫ولی علتِ مرگ نیست.‬
‫شاید برای از پا درآوردنش بوده، تمام.‬
‫ناحیه‌ی کوفتگی و پارگیِ پوستِ سرش‬
‫تقریباً ده سانتی‌متر قطر داره، تمام.‬
‫آلتِ قتل حتما سخت و صاف بوده،‬
‫با کفِ تخت و سطحِ گردِ پهن، تمام.‬
‫دکتر اسکارپتا؟‬
‫بله؟‬
‫حیرت‌آوره که چطور ‫توی این همه سال هیکلت رو حفظ کردی.‬
‫چی می‌خوای، مگی؟‬
‫افسر رایان زنگ زد.‬
‫یه وضعیتی پیش اومده که به کمکت نیاز دارن.‬
‫در موردِ اون جسدِ مجهول‌الهویه ‫توی مسیرِ راه‌آهنه؟‬
‫آدرس رو همون‌جا گذاشتم.‬
‫در موردِ جسد مجهول‌الهویه‌ست؟‬
‫چقدر وحشتناکه که به آدم بگن «مجهول‌الهویه».‬
‫توی تمامِ این سال‌هایی که اینجا بودم، ‫همیشه به نظرم این‌ها غم‌انگیزترین بودن.‬
‫مگی، در موردِ اون جسدِ مجهول‌الهویه است؟‬
‫بله.‬
‫عالیه.‬
‫عجیبه که اینجا دارم باهات حرف می‌زنم.‬
‫جایی که جوابم رو نمی‌دی.‬
‫این فکر تو بود، کی.‬
‫اون ازم خواست ببرمش. نخواست که اونجا بشینم‬
‫و دستشو بگیرم.‬
‫هرچند انگار صدات رو می‌شنوم که میگی...‬
‫«عجیبه یا خوبه؟»‬
‫خب، چرا؟ چرا که نه؟‬
‫کی، اینجا قبرستونه.‬
‫همه جا عزادار نشسته، نگاه کن.‬
‫- اوناهاش، اونجان.‬ ‫- دوروتی، بهم نگاه کن.‬
‫اونا... ببین چقدر اون آدم‌ها ناراحت‌اند.‬
‫کسی که بتونه ‫مرزهای عاطفی و اجتماعیِ درست رو درک کنه.‬
‫آره، ولی لوسی این‌طوری نیست.‬
‫- تو. منظورم تویی.‬ ‫- درسته.‬
‫چون لوسی دقیقاً مثلِ منه، چون دخترمه.‬
‫مگه نه؟‬
‫- هیس! وحشی...؟‬ ‫- چیه؟‬
‫- «بچه‌ی وحشی» بود.‬ ‫- داری...؟‬
‫نه، کلماتش اینا نیست.‬
‫- کلماتش همینه. باشه.‬ ‫- «دوید و صدا زد آتیشِ وحشی.»‬
‫- نه، «بچه‌ی وحشی» نیست.‬ ‫-»بچه‌ی وحشی.»‬
‫«کوهِ زرد، شبِ سردِ نبراسکا و یه...»‬
‫- «و یه اسب کوچیک به اسمِ آتیشِ وحشی.»‬ ‫-«بچه‌ی وحشی.»‬
‫خدایا، باورم نمی‌شه که ما... ‫واقعاً سرِ هر چیزی با هم بحث می‌کنیم.‬
‫هر چیزی.‬
‫- سرِ یه آهنگِ دورانِ بچگی؟‬ ‫- درسته.‬
‫چون دعوا کردن زبانِ مشترکِ... زبانِ... خواهر و برادرهاست.‬
‫می‌تونیم سعی کنیم این‌قدر از همدیگه نترسیم.‬
‫من ازت نمی‌ترسم.‬
‫- بیخیال.‬ ‫- نه، گوش کن.‬
‫من حتی یه روز هم نمی‌تونم جای تو باشم.‬
‫حتی یه روز.‬
‫نه، نه، نه، تو بردی.‬
‫فقط فکرِ نزدیک بودن به یه جسد،‬
‫واقعاً مغزم رو از ترس و وحشت پر می‌کنه.‬
‫شاید اگه توی اون سنِ کم با مرگ روبرو نشده بودم،‬
‫گزینه‌های شغلیِ بیشتری داشتم.‬
‫شاید.‬
‫اون پدرِ منم بود، کی.‬
‫برو بابا.‬
‫تو فقط دوست داری عجیب‌غریب باشی.‬
‫- من عجیب‌غریب نیستم.‬ ‫- تو عجیب‌غریبی.‬
‫نه، نیستم. تو هم آدمِ نرمالی نیستی.‬
‫- خب، بینِ ما دوتا...‬ ‫- فقط چون کلی پول داری...‬
‫- من آدمِ نرمالیم.‬ ‫- دلیل نمی‌شه نرمال باشی.‬
‫راستش، اول از همه، آره، همین‌طوره.‬
‫- و دوم اینکه...‬ ‫- چی گفتی؟‬
‫واقعاً زورت میاد که من پولدارم.‬
‫واقعاً رو اعصابته. به‌خاطرش ازم کینه داری.‬
‫- ندارم.‬ ‫- چرا داری!‬
‫- چه مرگته؟ ندارم.‬ ‫- داری! همیشه هم داشتی!‬
‫خفه شین!‬
‫فقط خفه شین، باشه؟‬
‫حالا ببین چه کار کردی.‬
‫این تقصیر توئه.‬
‫یه لحظه بهش وقت بده. برو اون‌ور.‬
‫گمشو بابا!‬
‫سوار ماشین شو.‬
‫ببخشید، شما... شما دکتر اسکارپتا هستید؟‬
‫آره، خودم‌ام. دکتر کی اسکارپتا.‬
‫مامور بنتون وسلی هستم، از دیدنتون خوش‌بختم.‬
‫اوه! بله، مامور بزنت وسلی.‬
‫- بنتون. بنتون وسلی. آره.‬ ‫- بنتون. وسلی.‬
‫از اف‌بی‌آی.کارآگاه مارینو ‫بهتون نگفته بود که دارم میام؟‬
‫گفتن که... بهم گفت. بله، شما مامور وسلی هستید، سلام.‬
‫توی دفترم می‌بینمتون، درست همون‌جاست.‬
‫- بسیار خب، اون‌جا می‌بینمتون.‬ ‫- منم فقط برم یه فکری به حال خودم بکنم‬
‫احتمالاً برم زیر کارواشی چیزی.‬
‫من... من می‌رم پیت رو پیدا کنم.‬
‫باشه. عالیه. اونجا می‌بینمتون.‬
‫آره. باشه. فعلاً.‬
‫شوهره یه تختش کمه، احتمالاً ‫چیزی نمونده که کارش به دروغ‌سنج بکشه.‬
‫می‌دونم مردم ترسیدن.‬
‫وقت طلاست... بله قربان.‬
‫آره، حرف قلمبه‌سلمبه‌ی دیگه‌ای هم ‫هست که بخوای بگی؟‬
‫دادستان شهر، بولتز، ‫انگار اصلاً از پیشرفتمون راضی نیست؟‬
‫هیچ‌وقت به مردهای خوش‌تیپ اعتماد نکن. ‫این شامل پیترسن و بولتز هم می‌شه.‬
‫به هر حال، همون‌طور که داشتم می‌گفتم، ‫غیرممکنه طرف سیاه‌پوست باشه.‬
‫موافقم. انتخاب قربانی از نژادهای مختلف غیرمعموله.‬
‫اصلاً اتفاق نمی‌افته، تمام.‬
‫مگر اینکه قاتل داره به سرعت کنترلش رو از دست می‌ده.‬
‫- هر کوفتی که معنیش می‌شه.‬ ‫- یعنی داره عقلش رو از دست می‌ده.‬
‫شماها همیشه این‌طوری با هم دعوا می‌کنید؟‬
‫- نه.‬ ‫- آره.‬
‫برنامه‌ی وای‌کپ، یه تحلیل‌گر اداره رو با ‫یه کارآگاه جنایی همکار می‌کنه.‬
‫آره، تا ما بتونیم درباره‌ی ‫قاتل‌های سریالی و اراجیف روان‌شناسی یاد بگیریم‬
‫و اونا هم بتونن سرسخت‌تر، بامزه‌تر ‫و خوش‌تیپ‌تر بشن.‬
‫لوری پیترسن چه تاثیری روی تحلیل‌ت می‌ذاره؟‬
‫این یارو... از اون آدماییه که ‫شاید اصلاً بهش نگاه دوم هم نکنی.‬
‫آدمِ به‌ظاهر سالمیه، احتمالاً یه شغل سطح پایین داره.‬
‫یه کارگر ساختمونی...‬
‫- مثل یه آدم کاملاً معمولی و تیپیکال آمریکایی؟‬ ‫- یه شغل یدی،‬
‫فکر کنم. ولی هوشش بالاتر از حد معموله.‬
‫- چقدر شوکه‌کننده.‬ ‫- نه، جذاب‌ترین بخشش‬
‫براش، مرحله‌ی مقدماتیه،‬
‫نقشه‌ی فانتزی... درست بعد از اینکه متوجه حضور اون زن می‌شه.‬
‫وقتی که وسواس فکری بهش انگیزه می‌ده.‬
‫آره، حس من اینه که سادیستیه.‬
‫انگشت‌های یه جراح رو اتفاقی نمی‌شکونن.‬
‫یا انگشت‌های یه ویولن‌زن رو.‬
‫مطمئنم خیلی قبل از ‫اینکه فانتزی‌های جنسی خشنش رو‬
‫عملی کنه، اونا رو توی ذهنش می‌پرورونده.‬
‫اولش با نگاه کردن از پنجره‌ها شروع شده...‬
‫دیدن زن‌ها. زیر نظر گرفتنشون.‬
‫اینکه بخواد صدمه دیدنشون رو ببینه.‬
‫بعدش تجاوز می‌کنه. ‫هر تجاوز هم خشن‌تر از قبلی میشه.‬
‫شاید هر بار به خشونت بیشتری نیاز داره تا فقط ارضا بشه.‬
‫یا اینکه دیگه انگیزه‌اش تجاوز نیست. انگیزه‌اش قتله.‬
‫و وقتی قتل دیگه راضیش نمی‌کنه چی؟‬
‫سادیستی‌تر می‌شه.‬
‫- میل به شکنجه پیدا می‌کنه.‬ ‫- چطوری پیداشون می‌کنه؟‬
‫چرا اونا؟‬
‫بی‌دلیل نیست، ولی مت پیترسن، ‫همون دانشجوی دکتری‌مون‬
‫که باهوش‌تر از این حرفاست که قاتل ما باشه؟‬
‫اون یه «غیرترشح‌کننده» است... آره، ‫توی منی‌ش هم هیچ گروه خونی‌ای نیست.‬
‫این شوهرِ آخرین قربانیه؟‬
‫نمی‌تونی اطلاعات رو مخفی کنی پیت، این رسمش نیست.‬
‫خب، چون لوله‌کش نبود، نخواستم زیاد بهش فشار بیارم.‬
‫خب، تد باندی هم دست‌برقضا حقوق می‌خوند.‬
‫کی میگه قاتل ما یه دانشجو ‫یا حتی یه بازیگر تحصیل‌کرده نیست...‬
‫وای خدا! اگه این تناقض نیست، ‫پس دیگه نمی‌دونم چه کوفتیه.‬
‫کم‌کم درکش می‌کنی.‬
‫آره، خب، بعضی وقت‌ها ‫واقعاً خسته‌کننده میشه.‬
‫درک کردن مردها.‬
‫آره، منظورم اینه که ببین، اگه این‌جا گند بزنیم،‬
‫جمعه‌ی دیگه ممکنه یه زن دیگه کشته بشه.‬
‫و نمی‌تونم اجازه بدم اون زود قضاوت کنه.‬
‫راستش رو بخوای... ‫مت پیترسن نگرانم می‌کنه، دکتر اسکارپتا.‬
‫باشه.‬
‫می‌تونی «کی» صدام کنی.‬
‫باشه. باشه، کی.‬
‫باشه.‬
‫می‌خوام بدونم اون برای چیه؟‬
‫نه. نه، نمی‌خوای بدونی.‬
‫چو روی جسدِ همسرش، ‫آثاری پیدا کرده که با پیترسن مطابقت داره.‬
‫همون لجنِ اکلیلی که ‫روی بقیه‌ی قربانی‌ها بود، روی اونم هست.‬
‫انگار تد باندیِ خودمون، ‫بالاخره کارش به دروغ‌سنج کشیده شد.‬
‫حتی یه بار هم از پای اون کامپیوتر بلند نشده.‬
‫- کلی هم داد و بیداد می‌کنه.‬ ‫- تو...‬
‫- روزنامه رو قایم کردی؟ آره.‬ ‫- آره.‬
‫کاش خودمم نگاه نمی‌کردم. خدای من.‬
‫آره، خب، فقط می‌دونی، ‫مثل همیشه مراقب باش و هوشمندانه عمل کن.‬
‫این خوبیِ سن و ساله، نه؟‬
‫واسه خودت، دیگه اون‌قدر نگران نیستی.‬
‫- شب بخیر، دکتر کِی.‬ ‫- شب بخیر.‬
‫هی، یایا. ممنون.‬
‫خواهش می‌کنم.‬
‫شب بخیر، لوسی.‬
‫چی شده داری زاغ سیاه من رو چوب می‌زنی؟
‫- کشیک نمی‌دم.‬ ‫- می‌دونم، دارم می‌بینمت.‬
‫واسه اینه که دخترِ خیلی باهوشی هستی.‬
‫متأسفم که مجبور شدیم ‫برنامه‌ی «مانتی‌چلو» رو لغو کنیم.‬
‫اشکالی نداره. ‫به هر حال کامپیوتر رو بیشتر دوست دارم.‬
‫آخ.‬
‫وقتی این‌طوری حرف می‌زنی، ‫منظورت اینه که دلم رو بشکنی؟‬
‫بیشتر از تو دوستش ندارم، ‫فقط کلی کار واسه انجام دادن بود.‬
‫- چی، توی کامپیوتر؟‬ ‫- آره.‬
‫دیتابیست خیلی نیاز به پاک‌سازی داشت.‬
‫بیشتر از یک ساله که راه‌اندازیش نکردی.‬
‫نکرده بودم؟ یعنی چی؟‬
‫نگران نباش. همه‌اش رو درست کردم.‬
‫تو... تو درستش کردی؟ لوسی، چه گُهی...‬
‫سرِ اون... ببخشید.‬
‫دقیقاً همون‌طوری که کتاب گفته بود انجامش دادم...‬ ‫هر کله کیری‌ای می‌تونست بفهمه.‬
‫- نگو «کله‌ کیری».‬ ‫- تو هم می‌گی«گُه».‬
‫لوسی، اینم مثل اون دفعه‌ست که ‫فلاپی‌های مامانت رو فرمت کردی‬
‫- و بعد کلِ کتابش پاک شد؟‬ ‫- نه، نگران نباش خاله کِی.‬
‫اول همه‌ی اطلاعاتت رو در آوردم.
‫- منظورت «استخراج» بود؟‬ ‫- منم که همین رو گفتم!‬
‫- کجا؟ کجا استخراجشون کردی؟‬ ‫- توی فلاپی!‬
‫توی این فلاپی‌ها؟‬
‫لوسی، با کامپیوتر چیکـ...؟
‫اون خانمی که توی روزنامه بود و مُرد؟‬
‫اونم دکتر بود. مثلِ تو.‬
‫- لوسی، عزیزم...‬ ‫- نمی‌خوام تو بمیری، خاله کِی.‬
‫آره، من...‬
‫می‌دونم، می‌دونم. من... من قرار نیست بمیرم.‬
‫بابام مُرد.‬
‫هی، بیا اینجا.‬
‫تو نباید بمیری، خاله کِی. نباید.‬
‫می‌دونم.‬
‫من جایی نمی‌رم.‬
‫هیچ اتفاقی واسم نمیفته.‬
‫قول می‌دم.‬
‫کسی خونه هست؟‬
‫هی! اینجاییم.‬
‫باحال نیست؟‬
‫خب، تو خودِ خودِ مهمونی هستی، مگه نه؟‬
‫هی، توی کل خبر‌ها پخش شده.‬
‫«بانویِ ریل‌های قطار»، این‌طوری صداش می‌کنن.‬
‫اونجا بودی؟‬
‫لوسی کجاست؟‬
‫واسه جشنِ تولد این‌طوری لباس پوشیدی،‬
‫یا داری یه بحرانِ روحی ‫نه‌چندان نامحسوس رو می‌گذرونی؟‬
‫- راستش، توی سنِ من، می‌دونی...‬ ‫- این قشنگه.‬
‫لباس‌های تم‌دار و آرایش، فازِ جدیدمه.‬
‫همه‌اش به ارتباط گرفتن و روراست بودن مربوط می‌شه،‬
‫و اینکه به دنیا بگی: «هی، سلام، من داتی‌ام.»‬
‫وای! ‫این بوت‌های لامصبی رو ببین.‬
‫- باحال نیستن؟‬ ‫- پس چیزی که داری می‌گی‬
‫اینه که برون‌گرا بودنت توی ‫تمامِ این سال‌ها فقط یه پوشش بوده؟‬
‫واسه خجالتی بودنِ درونت؟‬
‫آره، می‌دونم.‬
‫سلام. اوه.‬
‫- چی شده؟‬ ‫- بویِ گندی می‌دی.‬
‫اونم نه بویِ سردخونه‌ایِ همیشگیت.‬
‫- مگه چه بوییه؟ بذار بو کنم.‬ ‫- باشه.‬
‫- بس کن.‬ ‫- نه، بذار بو کنم.‬
‫بس کن دیگه.‬
‫سیگار. دخترِ بد.‬
‫شراب می‌خوای؟‬
‫نه، هیچ شرابی نمی‌خوام.‬
‫به لوسی سر زدی؟‬
‫- اون دیگه پنج سالش نیست.‬ ‫- تولدشه.‬
‫بدترین سالِ ممکن رو داشته.‬
‫این‌قدر پیازداغش رو زیاد نکن، کِی.‬
‫پیازداغ؟ زنش رو از دست داده.‬
‫- می‌دونم. خیلی غم‌انگیزه.‬ ‫- دیدیش؟‬
‫کجاست؟‬
‫داره با زنِ مرده‌اش حرف می‌زنه.‬
‫کجا می‌خوای باشه؟‬
‫اوه! پس می‌خوای مست کنی.
‫باشه. به سلامتی.‬
‫- هورا!‬ ‫- هورا.‬
‫تولدت مبارک عزیزم.‬
‫- ممنون.‬ ‫- آرزو کردی؟‬
‫نه، نکردم.‬
‫باشه.‬
‫احتمالاً دیگه باید بری سراغِ جشنِ خودت.‬
‫آره، خب، کِی دیر کرده.‬
‫اگه فقط مامانم اونجا باشه، من نمی‌رم.‬
‫خب دیگه، وقتِ... کادوهاست!‬
‫تولدت مبارک.‬
‫خداحافظ عشقم.‬
‫زاغ سیاه من رو چوب میزنی کِی؟
‫حالِ جنت چطوره؟‬
‫جوری رفتار نکن انگار دارم کارِ عجیبی می‌کنم، باشه؟‬
‫نه، فقط دارم می‌پرسم.‬ ‫ببخشید که دیر کردم.‬
‫ببین، من از تولدم متنفرم. ‫همیشه متنفر بودم.‬
‫و ترجیح می‌دم کلاً بی‌خیالش بشم.‬
‫آره، می‌دونم لوسی.‬
‫- می‌دونم.‬ ‫- خوبم.‬
‫خب، یه چیزی برات گرفتم.‬
‫با‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ما‌‌‌‌‌‌‌ب.ین ‫مرجع فیلم و سریال
‫این استخونِ دایناسوره و‬ ‫توش بقایای شهاب‌سنگ داره،‬
‫به شکلِ نمادِ بی‌نهایته.‬
‫چون طرفِ حسابم رو می‌شناسم.‬
‫«چیزی که هستیم تا ابد باقی می‌مونه.»‬
‫واقعاً به این باور داری؟‬ ‫بعد از اون همه چیزی که دیدی؟‬
‫آره.‬
‫وجودِ خودت این رو ثابت می‌کنه.‬
‫بریم یکم کیک بخوریم؟‬
‫باید ببینی مامانت چی پوشیده.‬
‫- نه.‬ ‫- آره.‬
‫آره.‬
‫مرلین هم می‌تونه یکم کیک بخوره.‬
‫- آره؟‬ ‫- آره.‬
‫چه جور کیکیه؟‬
‫بیا اینجا.‬
‫آره.‬
‫خب، اینم از ایشون.‬
‫- سلام.‬ ‫- ایول!‬
‫- تولدت مبارک، لولو.‬ ‫- مرسی. ممنون.‬
‫اصلاً فکر نمی‌کردم بتونیم‬ ‫از اون کلبه بکشیمت بیرون.‬
‫- خب، نکشیدین.‬ ‫- خب، بیاید یه پیک بزنیم، موافقین؟‬
‫بله، ولی... ولی صبر کنین.‬
‫شوهرهامون کجا غیبشون زد؟‬
‫بنتون درست به موقع رسید.‬
‫تولدت مبارک!‬
‫- تولدت مبارک.‬ ‫- یه آرزو کن.‬
‫- اینم از این.‬ ‫- آره.‬
‫- تولدت مبارک.‬ ‫- تولدت مبارک.‬
‫مرسی. ممنون بچه‌ها.‬ ‫واقعاً لطف کردین.‬
‫- ممنون.‬ ‫- تولدت مبارک، لولو.‬
‫بیا اینجا.‬
‫- مامانیت رو بغل کن.‬ ‫- عالی به نظر می‌رسه.‬
‫روزت چطور بود؟‬
‫خوش‌بو شدی.‬
‫نه بابا. دوروتی گفت بو گند می‌دم.‬
‫جلسه چطور بود؟‬
‫خب، یه جورایی مثلِ یه «خوش‌آمدگوییِ‬ ‫غافلگیرکننده به اف‌بی‌آی...»‬
‫«با نونِ بیگلِ بیات و ظرفِ میوه» بود.‬
‫چه حسی داشت؟‬
‫همون‌طور که انتظار می‌رفت، فکر کنم.‬
‫یادت موند کیفم رو بیاری طبقه پایین؟‬
‫آره، گذاشتمش همون‌جا.‬
‫ولی یادت موند برقِ لبِ‬ ‫شنلم رو بذاری توش؟‬
‫نمی‌دونم چی چیه.‬
‫این همونه.‬
‫باشه. باشه عزیزم.‬
‫باشه. باشه. باشه. باشه.‬
‫از ابرازِ علاقه تو جمع خوشش نمیاد.‬
‫خدای من، مامان، می‌شه تمومش کنی؟‬
‫- وای خدا!‬ ‫- چی رو تموم کنم؟‬
‫لوسی، چرا این‌قدر اُملی؟‬
‫مثلا تو همجنس‌گرایی.
‫بچه‌ها، من همجنس‌گرام. ‫من همجنس‌گرام.‬
‫می‌دونی چیه؟ اگه حواست نباشه،‬
‫- آخرش می‌شی مثلِ یکی از اون...‬ ‫- ممنون.‬
‫گوشه‌نشین‌های «گری گاردنز» ‫که اینجا زندگی می‌کنن...‬
‫با خاله‌ت توی این خونه‌ی بزرگ‬
‫تا آخرِ عمرت.‬
‫واقعاً باید یه فکری به حالِ خودت بکنی.‬
‫چطوری یه فکری به حال خودم بکنم؟
‫- از اینجا برو، لوسی.‬ ‫- خدایا.‬
‫- برم؟ چی؟‬ ‫- دوروتی، بی‌خیال.‬
‫و یه جای مستقل برای خودت بگیر.‬
‫قبلاً گفته بودی می‌خوای با پیترِ من‬ ‫یه دفترِ کارآگاهِ خصوصی راه بندازی.‬
‫ایول.‬
‫- آره، درباره‌ش حرف زدیم.‬ ‫- مگه نه؟‬
‫یا، منظورم اینه که، همیشه‬ ‫می‌تونی برگردی به اف‌بی‌آی.‬
‫- انگار همیشه دارن نیرو استخدام می‌کنن.‬ ‫- باشه.‬
‫خب، لوسی، ما خوشحال ‫می‌شیم که پیشِ ما باشی.‬
‫مرسی «بی». ببین، اینجا زندگی کردنِ من هیچ مشکلی نداره.‬
‫- من...‬ ‫- در ضمن، من تا ۱۳ سالگی اون‌قدر پول درآوردم‬
‫که دیگه هیچ‌وقت نیاز نباشه کار کنم.‬
‫پس اگه اینجا زندگی می‌کنم، چون خودم می‌خوام.‬
‫نمی‌گم مشکلی داره،‬
‫فقط فکر می‌کنم ممکنه برات یادآورِ‬
‫همون چیزی باشه که باید ازش بگذری.‬
‫- منظورت جنته؟ زنم؟‬ ‫- نه.‬
‫- غم و غصه، عزیزم.‬ ‫- باشه دوروتی...‬
‫- همینه که باید باهاش کنار بیای.‬ ‫- خب، پس برام آرزوی موفقیت کن‬
‫که اولین نفری باشم ‫که ازش جون سالم به در می‌بره.‬
‫دوروتی، میشه بیای توی آشپزخونه، لطفاً؟‬
‫- باشه؟‬ ‫- عزیزم، بدبینی‬
‫فقط تا یه جایی جواب می‌ده.‬
‫- می‌شه ببینمت؟‬ ‫- آره، خب، منم همین رو‬
‫درباره‌ی اراجیف می‌گم، ولی تو قشنگ مدرک ‫زنده‌ای هستی که نشون می‌ده این‌طوری نیست.‬
‫- زبون‌درازی می‌کنی، دخترم.‬ ‫- دوروتی. باید باهات حرف بزنم‬
‫- توی آشپزخونه.‬ ‫- الان میام.‬
‫مواظب باش.‬
‫- همین الان!‬ ‫- دارم میام.‬
‫دارم میام.‬
‫- خدایا. چیه؟‬ ‫- داری چیکار می‌کنی؟‬
‫- چیه؟‬ ‫- چه غلطی داری می‌کنی...‬
‫اون گوشواره‌ها رو خاموش کن.‬
‫- چیه؟‬ ‫- چرا بهش پیله می‌کنی؟‬
‫چرا؟ آخه اگه اینجا خوشه،‬
‫- چرا می‌خوای ازش...‬ ‫- به نظرت خوشحاله؟‬
‫هر کسی که زنش رو توی سال گذشته ‫از دست داده باشه، خوشحال نیست.‬
‫باشه، ولی چند نفرشون ‫هنوز دارن با همسرِ مرده‌شون‬
‫- تمام روز طوری حرف می‌زنن که انگار زنده‌ست؟‬ ‫- درسته، و این تقصیر منه؟‬
‫این چیزیه که می‌گی؟ ‫باشه، پس داری من رو بابتش سرزنش می‌کنی، نه؟‬
‫- آره! آره!‬ ‫- نه.‬
‫- خیلی باهاش راه میای.‬ ‫- تمومش کن.‬
‫- خیلی بهش رو می‌دی.‬ ‫- من بهش رو نمی‌دم.‬
‫- چرا می‌دی!‬ ‫- نه، نمی‌دم.‬
‫تو... تو نمی‌تونی بهش «نه» بگی.‬
‫پس این چیز بدیه، حرفت اینه؟‬
‫- آره.‬ ‫- چرا؟‬
‫- اگه بخوایم صادقانه حرف بزنیم...‬ ‫- صادقانه؟‬
‫- آره. فکر کنم حالش بهتر بود...‬ ‫- صا... باشه، چی؟ چی؟‬
‫- نه.‬ ‫- چی؟ چی؟‬
‫چی؟ چی؟‬
‫چی؟ بگو. بگو. چی؟‬
‫- چی؟‬ ‫- فکر کنم حالش بهتر بود‬
‫قبل از اینکه تو برگردی.‬
‫- چطور روت میشه فلان‌فلان‌شده. چطور جرئت می‌کنی.‬ ‫- چطور روم میشه چی؟‬
‫- که نگران دخترم باشم؟‬ ‫- چطور روت میشه. دخترِ تو؟‬
‫- آره، اون دخترِ منه، کی. نه مالِ تو.‬ ‫- آره. تو بزرگش نکردی.‬
‫- تو بهش توجه نکردی.‬ ‫- می‌دونم. باشه.‬
‫تو فقط وقتی به خودت زحمت دادی که به نفعت بود.‬
‫گوش کن، من الان اینجا هستم، توی سخت‌ترین لحظات زندگیش.‬
‫تو اینجایی. و به محض اینکه ‫دیگه حسش نباشه اینجا باشی،‬
‫غیبت می‌زنه. غیبت می‌زنه.‬
‫و واسه همینه که من اینجام.‬
‫چون من باید گندکاری‌ها رو جمع کنم...‬
‫- درسته، چون تو یه قدیسی.‬ ‫- مثل همیشه که انجام دادم.‬
‫- تو «کیِ مقدس» هستی. تو یه قهرمان فلان‌فلان‌شده‌ای!‬ ‫- چون این کاریه که باید انجام بدم.‬
‫- من این بحث رو ادامه نمی‌دم. ادامه نمی‌دم.‬ ‫- می‌دونم که کارت رو فدا کردی‬
‫و زندگیت رو برای ‫تنها بچه‌ی خواهرت گذاشتی.‬
‫و تو یه نارسیسیستِ مغرور، سطحی و معتاد به مردی‬
‫که تا حالا هیچ آلت یا آینه‌ای ندیدی که ازش خوشت نیاد.‬
‫گندش بزنن.‬
‫- گندش بزنن. لعنتی.‬ ‫- خب،‬
‫- من ترجیح می‌دم خودم باشم، با همه‌ی اون آلت‌ها و چیزا...‬ ‫- لعنتی.‬
‫تا اینکه یه جنده‌ی علمیِ بی‌احساس ‫و ضدحال مثل تو باشم!‬
‫- می‌زنم فکت رو میارم پایین!‬ ‫- بس کنید!‬
‫- داری از کوره در می‌ری.‬ ‫- بیخیال، بیخیال.‬
‫کی.‬
‫- باشه.‬ ‫- درسته.‬
‫باشه. خیلی خب.‬
‫بیا.‬
‫به لوسی بگو، به لوسی بگو متأسفم.‬
‫- البته. حتماً.‬ ‫- نمی‌خواستم امروز باهاش این کار رو بکنم.‬
‫- اشکالی نداره.‬ ‫- من فقط...‬
‫خیلی خب. اوضاع خیلی خیته.‬
‫- آره.‬ ‫- اوضاع خیلی خیته.‬
‫بهت بگم، اوضاع خیلی خیته...‬
‫- باشه...‬ ‫- داره بدتر هم می‌شه.‬
‫من می‌رسونمت.‬
‫چی؟ نمی‌خوای اینجا پیش ‫زنِ دوست‌داشتنیت بمونی؟‬
‫هیس، هیس، هیس. ببین، هواشناسی بارون زده،‬
‫لاستیک‌هات صافه، ماشینت هم قدیمیه. ‫فقط... من می‌رسونمت.‬
‫من می‌رسونمت.‬
‫پس من اینجا با زنِ دوست‌داشتنیش گیر افتادم؟‬
‫خیلی معذرت می‌خوام.‬
‫هی. هی!‬
‫- هیس!‬ ‫- نه، تو هیس!‬
‫خیلی خب. مجتمع‌های مسکونی کلونیال لندینگ.‬
‫آره، بهم گفتی.‬
‫من برای لوسی بدم؟‬
‫- نه، منظورم اینه که...‬ ‫- نه، صادقانه بهم بگو.‬
‫فکر می‌کنی من براش بدم؟‬
‫فکر می‌کنم لوسی هر چی که هست، به خاطر توئه.‬
‫نه، این کمکی بهم نمی‌کنه.‬
‫فکر می‌کنی، فکر می‌کنی نباید با من زندگی کنه؟‬
‫بیخیال، فکر نمی‌کنم اصلاً اهمیتی ‫داشته باشه کدوم گوری زندگی می‌کنه‬
‫تا وقتی که تمام روز داره با اون ‫«جنتِ هوش مصنوعی» حرف می‌زنه.‬
‫آره، ولی اگه بهش بگی این کار رو نکنه، ‫بیشتر لج می‌کنه که انجام بده.
‫از وقتی بچه بود همین‌طوری بود.‬
‫آره، ولی تو هم هیچ‌وقت نتونستی بهش نه بگی.‬
‫- این حرفت رو نشنیده می‌گیرم.‬ ‫- می‌خوای چیکار کنم؟ اینجا بشینم و...‬
‫- حقیقت رو بهت نگم؟‬ ‫- باشه. باشه، باشه. من فقط...‬
‫بدجور بگا رفتم.
‫دارم بهت می‌گم. ردی امروز مگی رو ‫توی دفتر مستقر کرد.
‫- و این یعنی...‬ ‫- چی؟ یعنی چی؟!‬
‫مگی رو مستقر کرد؟ ‫یعنی، تو... چرا باید اون...‬
‫فکر می‌کنی دنبال زیرآب زدنت‌ـه؟‬
‫ببین، آخه‬
‫تو ده سال تمام، ‫هر روز اون بنده خدا رو تحقیر کردی.‬
‫اگه می‌دونستم بعد از اینکه بیرونم کرد، قراره...‬
‫عمراً برنمی‌گشتم. ‫اگه می‌دونستم قراره رئیسم بشه، اصلاً.‬
‫آره خب، ولی برمی‌گشتی ‫ چون بخاطر اون برگشتی.‬
‫مگه نه؟ برگشتی تا برای «لوسی» یه خانواده بسازی.‬
‫برای همه‌مون، و این حس خوبی بود، پس...‬
‫و شاید هم از شکلی که دفعه‌ی قبل ‫همه‌چیز رو ول کردم و رفتم، خوشم نمی‌اومد.‬
‫بهت نیاز دارم.‬
‫خب، من که همین‌جام.‬
‫به کسی نیاز دارم که بتونم بهش اعتماد کنم.‬
‫من پایه‌ام، دکتر.‬
‫نه. باید رسمی باشه. دستت رو بذار روی قلبت.‬
‫- چی؟‬ ‫- آره.‬
‫تو به یه سمت واقعی نیاز داری، به یه شغل.‬
‫راستش، برای اولین بار تو زندگیم، به شغل نیاز ندارم.‬
‫- اگه نمی‌دونستی بدون، خرجم رو یکی دیگه می‌ده.‬ ‫- باید رسمی باشه‬
‫تا بتونم ازت محافظت کنم، تا از صحنه‌های جرم...‬
‫و سردخونه پرتت نکنن بیرون و... ‫در هر صورت، باید قانونی باشه.‬
‫«متخصص عملیات پزشکی قانونی» چطوره؟‬
‫- متخصص عملیات پزشکی قانونی؟‬ ‫- خوشت اومد، نه؟‬
‫آره، باکلاس به نظر می‌رسه.‬
‫باید بعد از من تکرار کنی.‬
‫- من، «پیت مارینو»...‬ ‫- من،»پیت مارینو»...‬
‫رسماً به عنوان متخصص عملیات پزشکی قانونی منصوب می‌شم.‬
‫و «کی اسکارپتا» قراره برای کارهام تصمیم بگیره.‬
‫و قراره برای کارهام تصمیم بگیره. این دیگه چیه؟‬
‫و اون قراره حقوقم رو...‬
‫- تا جای ممکن کم تعیین کنه.‬ ‫- تا جای ممکن کم تعیین کنه.‬
‫- قبول می‌کنی؟‬ ‫- صد در صد.‬
‫- سلام دکتر.‬ ‫- سلام.‬
‫ببخشید این‌قدر زنگ زدم. دکتر؟‬
‫من همین الان رسماً اون رو به عنوان ‫مسئول عملیات پزشکی قانونیم منصوب کردم.‬
‫حقوق‌بگیر شد، همه‌چیز ردیفه.‬
‫همین الان توی ماشین این کار رو کردی؟‬
‫- آره.‬ ‫- مسئول عملیات وارد می‌شود.‬
‫- کی اینجا زندگی می‌کنه؟‬ ‫- «گوئن هینی»، ۳۳ ساله.‬
‫مهندس زیست‌پزشکی توی آزمایشگاه‌های «ثور»، ‫همون شرکت تکنولوژی نزدیک بزرگراه آی-۹۵‬
‫که به‌خاطر چاپ سه‌بعدی اعضای بدن انسان خبرساز شد؟‬
‫وقتی سر کار نرفت، رئیسش خبر داد.‬
‫سرکار فروژه، ‫باز هم اولین نفر سر صحنه اومدی.‬
‫- همین‌طوره.‬ ‫- دوست داره هم‌زمان همه‌جا باشه،‬
‫این یکی... این اخلاقش به من رفته.‬
‫نمی‌دونستم این‌قدر صمیمی هستید. ‫اصلاً نمی‌دونستم همدیگه رو می‌شناسید.‬
‫آره خب، فکر کنم بهش می‌گن رابطه‌ی استاد و شاگردی.‬
‫کسی فیلم‌های امنیتی ‫اون دوتا دوربین روی دروازه رو چک کرده؟‬
‫شاید بهتر باشه چکشون کنید، کار می‌کنن.‬
‫- آره، ردیفش می‌کنم.‬ ‫- باشه.‬
‫چرا فکر می‌کنی این «گوئن هینیِ» مفقود شده، ‫همون مقتول مجهول‌الهویه‌ست؟‬
‫چون فکر کنم آلت قتل رو پیدا کردیم.‬
‫به محض رسیدن، انگشت‌نگاری کردیم.‬
‫- کجا پیداش کردید؟‬ ‫- لای درِ پذیرایی گذاشته بودنش تا باز بمونه‬
‫توی اتاق پذیرایی.‬
‫اندازه و شکلش همخونی داره.‬
‫روی وزنه خونی نیست ‫ ولی فقط یک ضربه زده شده.‬
‫از آزمایشگاه زنگ می‌زنن.‬
‫سرکار رایان.‬
‫ضربه چقدر شدید بود؟‬
‫استخون رو خرد کرده. آسیب مغزیِ شدید.‬
‫فکر می‌کنی همین باعث مرگش شده؟‬
‫در نهایت می‌کشتش، ولی اون بردش‬
‫به جزیره‌ی دینجرفیلد ‫گلوش رو بریده و اونم بر اثر خونریزی مرده.‬
‫این وزنه می‌تونسته ‫باعث آسیب مغزی بشه، نه؟‬
‫بله.‬
‫اثر انگشت‌های روی دمبل کتل‌بل ‫با یه اسم مطابقت داشت.‬
‫- خب؟‬ ‫- کیه؟‬
‫رایان؟
‫کیه؟‬
‫مت پیترسن.
‫مت... مت پیترسن...
‫شوهر لوری پیترسن مقتول؟
‫نه، غیرممکنه.‬
‫اثر انگشت‌های خودشه.‬
‫اگه این درست باشه، پس ۲۰ سال پیش...‬
‫آدم اشتباهی رو گرفتیم.‬
‫این پرونده.‬
‫همونیه که کل سابقه‌ی کاریم رو روش ساختم.‬
‫اعتبارم، همه‌چیزم.‬
‫امکان نداره اشتباه کرده باشم.
‫«آنچه در این فصل اسکارپتا خواهید دید...»
‫یه مظنون به قتل داریم که غیبش زده.‬
‫مت پیترسن.‬
‫با تجهیزات درست، می‌تونی‬ ‫هر کسی رو پیدا کنی.‬
‫می‌تونم روی دوربین‌های عمومی‬ ‫تشخیص چهره بزنم.‬
‫اون موقع فکر می‌کردم کار خودشه.‬
‫ولی تو بهم ثابت کردی که اشتباه می‌کنم.‬
‫- درسته؟‬ ‫- اگه اون توی این کار دست داشته باشه،‬
‫اونوقت مرگ گوئن گردن منه.‬
‫یه لکه‌ی ننگ روی اعتبارِ‬ ‫مثلاً بی‌عیب و نقصت.‬
‫نگاهِ خیره‌ی مرگبار.‬
‫چرا اینقدر گیر دادی‬
‫به این پرونده؟ اصلاً شبیه خودت نیستی.‬
‫نمی‌دونی، نه؟‬
‫اینقدر سربسته حرف نزن.‬
‫مـ... من زنم رو می‌شناسم.‬
‫فکر کنم فقط اون بخش‌هایی ازش رو می‌شناسی‬ ‫که خودش دلش می‌خواسته بدونی.‬
‫چهارمین قربانیِ قاتل.‬
‫زخم‌های سرش دقیقاً مثل گوئن هینیه؟‬
‫دکتر، چیزی که ما اینجا دنبالشیم‬ ‫یه قاتل سریالیه.‬
‫فکر کنم ما تنها کسایی هستیم‬ ‫که داریم دنبالش می‌گردیم.‬
‫به هیچ‌کس اعتماد نکن.‬
‫حتی آدم‌هایی که فکر می‌کنی می‌شناسی‌شون.‬
‫هیچ رازی بین‌مون نیست.‬
‫هیچی.‬
‫می‌خوام بدونم به شوهرم چی گفتی.‬
‫خودت رو انداختی‬
‫وسطِ زندگیِ مشترکِ من، دیگه داری زیاده‌روی می‌کنی.‬
‫از ۱۱ سالگی به تنها چیزی که‬ ‫فکر کردم مرگه.‬
‫نه!‬
‫وقتی تجربه‌اش کنی...‬
‫«نیکول کیدمن»
‫دیگه واقعاً اون آدمِ سابق نمی‌شی.‬
‫«اسکارپتا»
‫«بر اساس رمان پرفروش از ‫پاتریشیا کورن‌ول»
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]