« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫این یه داستان عاشقانه‌ست.
‫عشق،
‫بایستی صبور و مهربون باشه.
‫ولی بیایم صادق باشیم،
‫غیرمنطقیه.
‫می‌تونه دیوونه‌مون کنه.
‫و بعضی وقتا رسماً دیوونه می‌شیم.
‫من که خوب می‌دونم.
‫شوهرم منو کوچیک کرد.
‫وای، اوه.
‫نه.
‫اوه!
‫استعاره نیست.
‫اون قدمو به حدود ۱۵ سانتی‌متر تغییر داد.
‫کمک!
‫به معنای واقعی اندازه‌ی یه مارتینی خشک شدم،
‫شوکه، آشفته،
‫و دارم سوزشِ هر جرعه‌شو حس می‌کنم.
‫حتی در بدترین حالت خودمون،
‫بازم باور دارم عشق‌مون ارزش جنگیدن داره.
‫ولی یه هشدار،
‫قبل از اینکه بهتر بشه، بدتر میشه.
‫«همسر مینیاتوری»
‫به سلامتیِ خودمون.
‫[ دو هفته پیش ]
‫به سلامتی زنده کردن دوباره‌ی اون حس جادویی.
‫به سلامتی مسیر، نه مقصد.
‫و به سلامتی دکتر کارمایکل،
‫مشاور زوج درمانِ درجه‌یک.
‫به سلامتی حرف‌های حکیمانه‌ش.
‫- و حالا که صحبت از مسیر شد... ‫- خب، یه کم دست‌انداز داشت.
‫آره، به چندتا چاله هم خوردیم.
‫- آره. ‫- آره.
‫حتی اتاق جداگانه گرفتیم.
‫ولی من دارم روی
‫خودشیفتگی‌م کار می‌کنم.
‫و من هم روی مسئولیت‌پذیری‌م.
‫و الانم اینجاییم.
‫رسیدیم.
‫به ایستگاه بعدی.
‫برنامه‌ی «سال جدید، مای جدید» دکتر کارمایکل:
‫یه حرکت بزرگ. من اول شروع می‌کنم.
‫- باشه، عالیه. آره. ‫- خیلی‌خب.
‫ترتیبشو دادم که گروه ورمونت دوباره جمع بشن
‫توی خونه‌ی خاکستری، شب سال نو،
‫برای سالگردمون،
‫تا تجدید عهد کنیم.
‫سال جدید، مای جدید.
‫واقعاً حرفی ندارم.
‫اونجا خیلی خوشحال بودیم.
‫آره.
‫- واقعا؟ ‫- واقعا.
‫گری و مگ هم میان؟
‫کابو رو کنسل کردن.
‫- لولو چی؟ ‫- دخترمون
‫- جواب تماس‌هامو نمی‌ده. ‫- هیجده‌سالشه، طبیعیه.
‫دیگه زنگ جواب نمی‌دن، فقط پیام بده.
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب، حالا نوبت منه.
‫خیلی‌خب.
‫این...
‫آخرین کریسمسیه که تو سنت‌لوئیس می‌گذرونیم،
‫چون خونه‌مونو برای فروش گذاشتم،
‫با این شرط که تا دسامبر سال بعد
‫از خریدار اجاره‌ش کنیم.
‫می‌خوام این سرمایه‌گذار بزرگو جور کنم،
‫و فردا هم می‌خوام از هیلتون اسمیت
‫برای مرحله‌ی نهایی کار زندگیم سرمایه بگیرم،
‫تا یه سال دیگه، لیندی،
‫بتونیم برای همیشه برگردیم
‫به همون خونه‌ی خاکستری، ‫همون‌طور که سال‌ها پیش قول داده بودم.
‫یه شروع تازه، از صفر.
‫من ازت حمایت کردم و تو به جایزه‌ت رسیدی،
‫حالا فقط ازت می‌خوام یه سال دیگه
‫تو هم از من حمایت کنی ‫تا منم به جایزه‌م برسم.
‫جدی می‌گی؟
‫آگهی فروش...
‫امروز گذاشته شده.
‫- این واقعیه؟ ‫- کاملاً.
‫لس...
‫دوستت دارم.
‫لیندی، منم دوستت دارم.
‫ممنونم.
‫ممنون که دوباره راه‌م دادی توی تخت‌مون.
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫چطور میشه مشکل
‫تغذیه‌ی کل دنیا رو حل کرد؟
‫فقط لس لیتل‌جان جوابشو می‌دونه.
‫حالا فرض کنید بتونیم مثلاً یه بلال ذرت رو
‫به کسری از اندازه‌ی اصلیش کوچیک کنیم.
‫فقط تصور کنید یه کشاورز بتونه ده‌تا، صدتا،
‫هزار تا بلال ذرت
‫در همون فضایی که برای یکی لازمه، پرورش بده.
‫اما این کاهش سلولی چطور کار می‌کنه؟
‫فرایند انقلابیِ تبدیل مولکولی من
‫در واقع فاصله‌ی بین اتم‌ها رو تغییر می‌ده.
‫ولی سؤال اصلی اینه،
‫می‌شه بعد از کوچیک کردن،
‫دوباره ذرت رو به اندازه‌ی عادی برگردوند؟
‫نه‌تنها می‌تونیم، ‫ بلکه حتماً این کارو می‌کنیم،
‫با هم، هیلتون اسمیت،
‫می‌تونیم با منابع کمتر، ‫تولید بیشتری داشته باشیم،
‫و این یعنی لس.
‫ادامه‌ش با من، لس.
‫خیلی‌خب.
‫حالا وقتشه که حسابی شگفت‌زده‌تون کنیم.
‫اسمش رو گذاشتیم «مینی بارن کارت».
‫- البته هیچ‌کس با این اسم صداش نمی‌کنه. ‫- خب، فقط خودم می‌کنم.
‫می‌دونید، من تو مزرعه‌ای بزرگ شدم که...
‫- ریچارد ‫- ببخشید، هیجان‌زده شدم
‫ما بهش می‌گیم «آینده».
‫واقعا پشم‌هام ریخته!
‫این یه ذرته، و اون کامیونم…
‫- می‌دونم. ‫- می‌بینی چقدر کوچیکه؟
‫- خیلی کوچیکه. ‫- آره.
‫باورکردنی نیست. دستت انداختم.
‫آره. انداختی.
‫- واقعا انداختی. ‫- پشم ریزونه.
‫دوباره شگفت‌زده‌م کن.
‫بزرگش کن، می‌خوام مزه‌شو بچشم.
‫بزرگ کردنش سرمایه‌ی بزرگ می‌خواد.
‫آهان، پیداش شد. آقای پول‌پرست وسط حرف پرید.
‫خب ادامه بده.
‫می‌دونی… «فلیور سیور»
‫یه قدم خیلی بزرگ رو به جلو بود.
‫اولین و بهترین گوجه‌ی تراریخته‌ی بازار بود.
‫ولی شکست خورد.
‫- خب… ‫- خب…
‫- نه، شکست نبود. ‫- یه دستاورد مهم بود،
‫ولی مزه‌ش مثل چسب زخم کهنه بود.
‫- قبول کن. ‫- نه، فکر نکنم.
‫قبول کن، وگرنه می‌رم.
‫نه.
‫آفرین! هیچ‌وقت نباید شکست رو قبول کنی.
‫- دستت انداختم. ‫- آره، انداختی، هیلتون.
‫ولی این فناوری کشاورزی ‫قراره دنیا رو تغییر بده.
‫- قراره دنیا رو تغییر بده. همزمان گفتیم. ‫- خیلی‌خب.
‫و به این فکر کن که تازه فقط اولشه.
‫- تازه فقط اولشه. ‫- ببخشید، شما؟
‫ویوین. دانشمند ارشد هیلتون.
‫من صرفا غریزه‌م رو به کار می‌گیرم، ‫ صرفا چک‌ها رو امضا می‌کنم.
‫- اون… ‫- مغزم رو به کار می‌گیرم.
‫و غریزه‌م، هیچ‌وقت اشتباه نمی‌کنه.
‫راستش همین الانم می‌تونستم ‫یه چک برات بنویسم،
‫ولی به دلایلی...
‫حس خوشمزه‌ای توی شکمم ندارم.
‫- تو. ‫- من؟
‫تو کی هستی؟
‫سوال انحرافیه؟
‫نمی‌دونم، هست؟
‫خب، تو کی هستی؟
‫من خفنم. من هیلتونم.
‫منم خفنم. من لسم.
‫خب، این کافی نیست.
‫خوشش اومد.
‫خونه‌م رو از دست می‌دم.
‫سلام.
‫یه چیزی آروم‌آروم برام روشن شد.
‫- چی؟ ‫- انتخاب ویژه‌ی ماریا.
‫«رنگین‌کمان من با سیاه شروع میشه».
‫یه رمان برنده‌ی پولیتزره.
‫نویسنده‌ش کسی نیست جز ‫لیندی مک‌مایکل لیتل‌جان.
‫مال خیلی وقت پیشه.
‫هجده سال گذشته و هنوزم محبوبه؟
‫ببین، ریچی. ‫باید باهات حرف بزنم.
‫- اوه‌اوه، نه. ‫- آره.
‫نه، تازه شروع کردیم.
‫- ریچی. ‫- صبر کن.
‫این تازه پرده‌ی اوله.
‫نذار تبدیل به تراژدی بشه.
‫خب، تراژدی داستان بهتریه.
‫کاش یه بخشی هم داشت درباره‌ی این‌که
‫چطور یه رابطه‌ی احساسی رو ترمیم کنیم.
‫ببین، تو واقعاً منو وقتی نیاز داشتم دیدی.
‫- درسته. ‫- آره.
‫و اون صمیمیت احساسی‌ای که دنبالش بودم رو
‫واقعاً به من دادی.
‫می‌دونی؟
‫تو واقعاً تکیه‌گاه خوبی بودی،
‫یه گوش شنوا.
‫خیلی هم خوش‌قیافه‌ای، جوونی،
‫- باهوشی... ‫- بس کن، نه، بس کن.
‫و شاید تو یه زندگی دیگه، ولی...
‫ولی من عاشق شدم.
‫- و تو؟ ‫- من عاشق لِس شدم.
‫- لس. چرا؟ ‫- آره.
‫چون لِس واقعاً منو می‌شناسه،
‫بدترین جنبه‌هامو دیده، ‫و بازم دوستم داره.
‫- منم می‌تونم بدترین‌هاتو دوست داشته باشم. ‫- نه.
‫- آره. ‫- اون بیست سال ازت جلوتره
‫و تو فقط چند ماهه منو می‌شناسی.
‫شش ماه و نیم.
‫لِس...
‫- صبر کن، نه، نه. ‫- اون یه حرکت بزرگ کرد
‫و یه شروع تازه بهم قول داد، ‫و من باورش می‌کنم.
‫چرا؟ نه، نه، نه، نه، ‫اصلاً نگو.
‫عشق باید یه راز بمونه.
‫مامانم همیشه این رو می‌گفت.
‫باشه، من می‌رم.
‫- صبر کن، صبر کن، اینو... ‫- نه، نه، نه.
‫یه هدیه‌ی کریسمس برات گرفتم.
‫- اصلاً نمی‌تونم قبولش کنم. ‫- باید بکنی،
‫وگرنه یعنی عشق‌مون بی‌معنی بوده.
‫- نه، نه، نه، عشق نه. ‫- باشه، باشه، برو.
‫فقط اول کارت رو باز کن.
‫لازم نیست ازم تشکر کنی، باشه؟
‫کریسمس مبارک، عشقم.
‫به مناسبت سال جدید، توی جدید و ما‌ی جدید،
‫فکر کردم این می‌تونه شروع خوبی باشه.
‫هدیه رو باز کن، منتظر می‌مونم.
‫از این مجله بدم میاد.
‫می‌دونم ازش بدت میاد،
‫ولی می‌دونستم خودت هیچ‌وقت نمی‌فرستیش.
‫یه نگاه سریع بنداز، ببین برات آشناست یا نه.
‫وای ریچی...
‫نه، نه، نه، نه. ‫چی کار کردی؟
‫خودمو جای مدیر برنامه‌ات جا زدم
‫و داستانت قراره تو نیویورکر چاپ بشه.
‫نه! من اینو ننوشتم!
‫به گا رفتم.
‫می‌دونم زیادیه
‫و احتمالاً خودتم می‌دونی...
‫دهنتو گاییدم، ریچی.
‫نه، نه، نه! وای خدایا.
‫اوه گه توش.
‫جواب بده، کسکش.
‫سلام، تری‌ام، بعد از بوق پیام بذار.
‫تری، اوه خدا... گوش کن،
‫یه داستان...
‫یه داستان تو نیویورکر با اسم من چاپ شده
‫باید فوراً باهام تماس بگیری، اضطراریه.
‫این دفعه واقعاً اضطراریه. ‫بهم زنگ بزن.
‫کیر توش!
‫در رو ببند.
‫- چرا؟ ‫- چون می‌خوام
‫داد بزنم.
‫خدای من.
‫چرا هیلتون رو دعوت کردی
‫به مراسم خیریه‌ی امشبت توی خونه‌ت؟
‫چون می‌خواد بدونه من کی‌ام.
‫- ولی لیندی هم اونجا خواهد بود. ‫- خب که چی؟
‫ببخشید، فقط منم که ‫اتفاقات پارسال رو یادمه؟
‫اون مزایده‌ی ساکت، ماجرای استخر...
‫و امسال هم قراره مشروب سرو بشه، درسته؟
‫من یکی نیستم. ‫ببخشید، نمی‌تونم ببینم چی میشه.
‫فکر نکنم نه قلبم نه معده‌م
‫تحمل یه تعامل دیگه باهاش رو داشته باشه.
‫ولی ما ورشکسته‌ایم.
‫و اون تنها شانسمونه.
‫دیگه هیچ سرمایه‌گذاری نمونده
‫که همچین پولی داشته باشه.
‫می‌دونی چیه؟ ‫من و لیندی الان خوبیم.
‫حتی میشه گفت عالی‌ایم. ‫تازه داریم تجدید عهد می‌کنیم.
‫- سال جدید، مای جدید. ‫- مای جدید.
‫این رو پارسال هم گفتی.
‫امسال جدیه.
‫با هم تو یه تخت می‌خوابین؟
‫آره.
‫- فقط خوابیدن؟ ‫- خوابیدنِ همراه با یه چیزایی.
‫- در حد زیاد؟ ‫- در حد کم.
‫کاش زیاد بود.
‫داریم بهش می‌رسیم، قول می‌دم.
‫خیلی‌خب.
‫لیندی، منم.
‫من دارم بهت زنگ می‌زنم. ‫دستپاچه نیستم، ولی...
‫قبل از مهمونی بهم زنگ بزن، باشه؟
‫اضطراری نیست... ولی هست.
‫- ببخشید. ‫- ببخشید، جناب.
‫پولیپم برطرف شده،
‫ولی حالا یه سوراخ تو قلبم دارم.
‫به نظر میاد برای «گارد بارد» مناسب باشه.
‫پس امشب نمی‌تونم تو مهمونی‌تون شرکت کنم.
‫حیف شد. موفق باشی، ریچارد.
‫- تو جکی نیستی. ‫- من هِل‌ام.
‫مجبورم نکن هل رو برات رقم بزنم. تو کی‌ای؟ ‫[ هل به معنای جهنم هم هست ]
‫من پروفسور لیتل‌جانم، استاد جکی.
‫برای تعطیلات رفته؟ دیر رسیدم؟
‫امیدوارم نرفته باشه، چون من راننده‌شم.
‫- جکی. ‫- پروفسور لیتل‌جان.
‫آره، لیندی صدام کن.
‫هِل، پروفسور لیتل‌جان باعث شد،
‫من الان اینجا باشم
‫اوه، نویسنده‌ی کتابی هستی ‫که دوستش داره.
‫من نخوندمش، بی‌احترامی نشه.
‫نه، اشکالی نداره. ‫جکی، خوشحالم می‌بینمت.
‫می‌تونیم یه لحظه حرف بزنیم؟
‫- آره. ‫- فقط یه دقیقه.
‫- یعنی بدون من؟ ‫- آره.
‫موردی نداره؟
‫یه کم بی‌ادبانه‌ست، ولی خب باشه.
‫خیلی‌خب، می‌رم...
‫- خیلی‌خب. ‫- سلام.
‫کاری کردم که ناراحت شدین؟
‫نه، نه، اصلاً.
‫در واقع من کاری کردم.
‫من...
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫از داستان کوتاهت خیلی خوشم اومد.
‫- داستان «عمدا بی‌عنوان»؟ ‫- خودشه.
‫خیلی عالی بود، واقعاً هوشمندانه بود.
‫نثرت تیز و دقیق بود،
‫صدات هم تازه و متمایز، واقعاً خاصه.
‫از اون صداهایی که لیاقتشو داره
‫توی محافل ادبی نیویورک دیده بشه.
‫واو.
‫این...
‫این خیلی برام ارزش داره.
‫نزدیک کریسمسه
‫و شما اومدین دم در خونه‌م ‫که از کارم تعریف کنید.
‫واقعاً نمی‌تونستم هدیه‌ی بهتری بخوام.
‫باشه، گوش کن. ‫گوش کن.
‫باید همین الان ‫این رو تبدیلش کنی به یه رمان.
‫الان؟ جدی؟
‫آره، همین الان.
‫آم...
‫فکر کنم می‌تونم تو تعطیلات شروعش کنم.
‫نه، باید ترم بعد رو کامل مرخصی بگیری ‫و فقط بنویسی.
‫کل ترم؟
‫آره، کل ترم.
‫باید خودتو قرنطینه کنی و بنویسی،
‫تا وقتی هنوز تازگی داره، ‫تا وقتی هنوز توی وجودته،
‫مادامی که عمداً بی‌عنوان
‫توی رگ‌هات جریان داره.
‫آره، آره، حسش می‌کنم.
‫خب، پس باید خودتو قرنطینه کنی و بنویسی.
‫هیچ حواس‌پرتی‌ای نباشه، ‫نه اینترنت،
‫نه رمان، نه مجله،
‫ - هیچی... هیچی، باشه؟ ‫- نه، نه.
‫- هیچی. ‫- و کل زمستون همین‌طوری،
‫یه جور «اتاقی از آن خود»‌وار ‫زندگی کن.
‫- مثل وولف زندگی کن. ‫- آره، آره، وولف‌بازی!
‫- می‌تونی این کارو بکنی؟ ‫- آره.
‫خب... بابای هل، عمو فیلیپم،
‫یه کلبه تو مونتانا داره که ‫ خیلی دوره از همه‌چی.
‫در حد «والدن پاند» دورافتاده‌ست.
‫- عالیه ‫- دقیقا.
‫- آره. جکی. ‫- آره.
‫این می‌تونه تبدیل بشه به...
‫«رنگین‌کمانم با سیاه شروع میشه» خودم؟
‫نه، پروفسور لیتل‌جان... نمی‌تونه.
‫جکی، من بهتر می‌دونم.
‫هدفم تو زندگی اینه که فقط
‫یه رمان فوق‌العاده بنویسم، مثل شما.
‫- این... ‫- خب، پس اوکی‌ایم؟
‫- قراره بری قرنطینه بشی و بنویسی؟ ‫- آره.
‫- کل ترم؟ ‫- کل ترم.
‫- می‌ری مونتانا؟ ‫- آره، پروفسور لیتل‌جان!
‫- یادت باشه، مجله ممنوع، باشه؟ ‫- نه.
‫- نمی‌خوای؟ ‫- نه.
‫فقط اینترنتو کامل قطع کن، باشه؟
‫- کامل از همه‌چیز دور می‌شم. ‫- آفرین.
‫باشه... کریسمس مبارک.
‫کریسمس تو هم مبارک!
‫خب، بذار... اوه.
‫یادداشت‌هام رو می‌ذارم اینجا.
‫اوه
‫کیر توش. ‫[ تری لیلند ]
‫تری! خدا رو شکر! گوش کن، من...
‫لیندی، ده دقیقه وقت داری.
‫اینکه بعد از بیست سال ‫بدون هماهنگی با من
‫یه داستان کوتاه تو نیویورکر چاپ کردی
‫فقط یه دقیقه بهت می‌ده.
‫اینکه بیش از بیست ساله دوستیم
‫یه دقیقه‌ی دیگه بهت می‌ده.
‫و اون هشت دقیقه‌ی دیگه مال گیلیان فلینه،
‫که هنوزم داره آثار پرفروش منتشر می‌کنه،
‫و باهاش برام یه خونه خفن کنار پارک خریده.
‫من اون داستانو ننوشتم. کار شاگردمه.
‫معشوقه‌ی احساسی سابقم... ‫داستانش مفصله.
‫اون داستان لعنتی رو
‫تو کیفم پیدا کرد ‫و فکر کرد مال خودمه.
‫و من... خب چرا باید می‌گفتم مال من نیست؟
‫اون بدون اینکه من بدونم
‫از طرف من فرستادش،
‫چون... داستانش مفصله... عاشقم بود
‫و فکر می‌کرد هنوز می‌تونم ‫یه چیز فوق‌العاده بنویسم.
‫چه گهی...
‫دارم از واش‌یو مرخصی تحقیقاتی می‌گیرم،
‫دارم می‌رم خونه‌ی خاکستری،
‫من و لس قراره تجدید عهد کنیم،
‫داستانش مفصله، دعوتی.
‫می‌دونم ازش بدت میاد.
‫خودمم بدم می‌اومد. ‫ولی پدر خوبیه.
‫و من تصمیم گرفتم ‫ پای این ازدواجم وایستم.
‫پس الان واقعاً نمی‌تونم
‫با این طوفان گه‌کاری درگیر بشم،
‫که راستی، قراره اعتبار تو رو هم به گا بده.
‫پس اگه می‌خوای اون خونه‌تو نگه داری،
‫می‌تونی لطفاً، خواهشاً
‫این گند رو جمع کنی ‫تا من بتونم روی عهدم
‫و زندگیم تمرکز کنم؟ ‫همون‌طور که قول دادم؟
‫- ازت متنفرم. ‫- می‌دونم.
‫خودمم از خودم متنفرم.
‫ممنون.
‫نه، نه، نه. ‫حق نداری ازم تشکر کنی.
‫الیور!
‫لس زنگ زده، منم پیام دادم.
‫منم سرم شلوغ بوده.
‫لس امشب ازت می‌خواد ‫خیلی مؤدب و درست‌رفتار باشی.
‫هیلتون اسمیت هم میاد.
‫مثل همیشه دید از بالا ‫ به پایین داری، استارلا.
‫- و اون کیه اصلاً؟ ‫- ضروریه.
‫- و اونم یه سرمایه‌گذار گنده‌ست. ‫- می‌دونی پارسال
‫فکر می‌کردم روی استخر ‫درپوش گذاشتن؟
‫- خودت می‌دونی. ‫- خوبه.
‫اون تابلو گوجه‌ی قاب‌شده رو برداشتی؟
‫آره، برداشتم.
‫- در قفله. ‫- می‌دونم.
‫- اینم یکی دیگه از اعتراضای مهمونیه؟ ‫- نه.
‫هیلتون تا پنج دقیقه دیگه می‌رسه.
‫- استارلا. ‫- لباست طبقه بالاست.
‫- فوراً باید بیای داخل. ‫- چی؟ چه لباسی؟
‫لس ازم خواست وضعیت لباست رو بررسی کنم
‫و هر دومون به این نتیجه رسیدیم
‫که باید یه ارتقای اساسی داده بشه.
‫چه توهینی.
‫اگه خوشم نیاد چی؟
‫پای آینده‌تون وسطه.
‫خودش گفت:
‫«سال جدید، مای جدید بدون پول جدید معنی نداره.»
‫پس لطفاً تکون بخور.
‫پیاده شو.
‫فوراً!
‫خداحافظ استارلا.
‫می‌گم پارکبان بیاد پرتت کنه بیرون.
‫یه دقیقه وقت می‌خوام!
‫فقط یه دقیقه!
‫هالک رو فوری بفرست دم در.
آوا‌مــووی
‫یالا، بگو لس روی چی کار می‌کنه.
‫این جلد ساینتیفیک امریکنه.
‫هیچی بهم نمیگه، نیلز.
‫تو هم نمی‌پرسی؟
‫زر نزن، لیندی.
‫من همین حرفو، ده بار.
‫ تو این سال‌ها ازت چاپ کردم
‫فقط یه چیز می‌گم، قانون اول فایت کلاب.
‫کلیشه‌ای و از مُد افتاده‌ست.
‫درست مثل ساینتیفیک امریکن.
‫ودکا سِک.
‫«دسترسی به فضای بیرونی در این فصل تعطیلات ممنوع است. ‫از درک شما سپاسگزاریم!»
‫مرسی.
‫بیگ رد رسید.
‫لیندی کجاست؟
‫باید لیدی توماتو رو ببینم.
‫- هیلتون؟ ‫- یه لوکیشن از دیپ پاکتس بده.
‫دریافت شد. طبقه دوم نیست.
‫منفیِ مطلق.
‫بیگ رد خوشحال نیست.
‫استایل خوبو که ببینم می‌فهمم.
‫صرفا ظاهره.
‫ولی همین ظاهر داره کارشو می‌کنه.
‫دارم روی لبه‌ی لو رفتن
‫به‌عنوان یه شیاد تلوتلو می‌خورم.
‫که احتمالاً هم حقمه.
‫قرار بود یه همسر حامی باشم،
‫ولی الان شغل خودم که داره ‫می‌سوزه و نابود میشه،
‫مدام تو مغزم می‌کوبه.
‫فقط صدای اون رو می‌شنوم.
‫شوهرت در مورد این چی فکر می‌کنه؟
‫- هیچی نمی‌دونه. ‫- اونم شیاده.
‫جدی؟
‫اوهوم.
‫به همه خوش‌آمد می‌گم.
‫هر سال می‌گم کوتاه صحبت می‌کنم
‫و این شب درباره‌ی من نیست،
‫درباره‌ی بچه‌هاست.
‫و امشب واقعاً به حرفم عمل می‌کنم،
‫ولی خب بیایم صادق باشیم، ‫اولش یه کم درباره‌ی منه،
‫چون شما برای حراجی وسایل من اومدین.
‫خب، اون
‫داره نقش یه خیرِ انسان‌دوست رو بازی می‌کنه.
‫ولی چیزی که واقعاً براش مهمه اینه که ‫اول کارشه،
‫بعد خودش، بعد دخترمون،
‫و من آخر از همه، که احتمالاً حقمه.
‫خب کنجکاوم بدونم،
‫خودت درباره‌ی کارش چی فکر می‌کنی؟
‫و یه چیز شخصی کوچیک ‫درباره‌ی «جک و دایان»،
‫کیف ولکروی جان کوگر ملنکمپم،
‫که هنوز کارت دانش‌آموزی دبیرستانم توشه.
‫کجا دیگه می‌تونی همچین چیزی پیدا کنی؟
‫نمی‌تونم بهت بگم.
‫انقدر محرمانه‌ست که
‫خودمم نمی‌دونم چیه.
‫یه لحظه صبر کنید. ‫دست راستم سعی داره
‫یه چیزی بهم می‌گه.
‫لیدی توماتو رو ایوانه، پیش دیپ پاکتس.
‫دو پیک خوردن و سومی هم تو راهه.
‫یا داری شوخی می‌کنی ‫یا اخراجی.
‫باشه، هدستم رو تحویل می‌دم.
‫ولی می‌تونم اینو بگم،
‫اون نابغه‌ست.
‫بهش نگی من گفتم.
‫من که همین الانش ته صفم.
‫می‌دونی بعد از آخر چیه؟
‫تقریباً هیچی.
‫پس... کریسمس مبارک و تعطیلات خوش،
‫امیدوارم این همه رو پوشش بده. ‫خیلی‌خب.
‫- لس، پنج دقیقه. ‫- نه.
‫- دو. ‫. یه دقیقه. بعداً، شاید.
‫- حله. ‫- همه بودن.
‫- هی، لیندی، وایسا، وایسا. ‫- نه، نه، نه...
‫- بس کن. ‫- فقط دارم به این آقا توضیح می‌دم
‫چرا امسال
‫دسترسی به فضای بیرونی نداریم.
‫پارسال به شوخی توی مزایده نوشتم:
‫«بیاین ببینین لسِ قدرتمند روی آب راه می‌ره.»
‫فکر کردم درپوش روی استخره.
‫که نبود. گرفتی چی شد؟
‫- آره، گرفتم. ‫- ببخشید واقعاً.
‫- فهمیدی دیگه. ‫- هیلتون، واقعاً ببخشید.
‫فقط می‌خوام بگم واقعاً متأسفم.
‫- هیلتون؟ ‫- حاضرم بابت دیدنش
‫پول بدم. لسِ خفن.
‫اگه بتونی روی آب راه بری،
‫پولم مال خودته.
‫جدی می‌گی؟
‫- نه. ‫- نه؟ اوه، عالیه.
‫پس هنوز می‌تونم پول رو بگیرم؟
‫بعد از حرف‌هایی که همسرت زد...
‫آه...
‫- نمی‌دونم. ‫- سلام هیلتون.
‫- نمی‌دونستم، یعنی... ‫- باشه لیندی،
‫بهتره دیگه چیزی نگی
‫و بری برامون کلی نوشیدنی بیاری.
‫خب، هیلتون،
‫نمی‌دونم دقیقاً چی گفته...
‫گفت کار اولویت اولته،
‫خانواده سوم، و خودش آخرِ آخره.
‫کل ماجرا رو نمی‌دونی آخه.
‫تو چه جور مردی هستی؟
‫می‌دونم، فقط... من... می‌تونم توضیح بدم.
‫- می‌تونم توضیح بدم. ‫- اوه خدای من.
‫هیچ‌وقت توضیح نده. هیچ‌وقت.
‫- بازم گولت زدم. ‫- آره، آره، بازم.
‫دوزاریت خیلی کجه.
‫درسته، درسته.
‫محض شفافیت، لیندی معامله رو خراب نکرد؟
‫جوشش زد.
‫حالا اونه که خفنه.
‫آدم‌های معتاد به کار، ‫دنیا رو تغییر می‌دن.
‫خودمم معتاد به کارم، می‌دونم چی می‌گم.
‫- خیلی ممنون. ‫- خیلی‌خب.
‫خیلی ممنون.
‫دلم می‌خواد همین الان برگردم سر کار،
‫- گور بابای تعطیلات ‫- آره.
‫آره، منم هر سال تو کارت کریسمسم می‌نویسمش.
‫واقعاً منو می‌فهمی.
‫- هردومون می‌فهمیمت. ‫- بازم تو.
‫دانشمند ارشد هیلتون.
‫آهان، مغز متفکر.
‫- و نیروی میدانی. ‫- نیروی میدانی؟
‫اونایی که تو صحنه‌ان.
‫کارشون چیه؟
‫مطمئن می‌شن
‫حس ششمم هیچ‌وقت اشتباه نکنه.
‫اینام بخشی از معامله‌ن.
‫من کاملا پایه‌م. ‫تو هستی، لس خفن؟
‫باشه، فقط بگو چی شده.
‫دارم از هم می‌پاشم.
‫چون معامله رو به گند کشیدم؟
‫نه، جوشش دادم.
‫- جوشش دادم. ‫- عالیه!
‫- نه! ‫- یعنی چی نه؟
‫این که خیلی خوبه!
‫- خدای من، من که داشتم سکته می‌کردم. ‫- نه، لیندی، نه.
‫الان یکی از جاسوس‌های زیستی
‫ شبکه‌ی هیلتون، چسبیده به کارم.
‫دانشمند ارشدش قراره بیاد
‫و اعتبار کارمو به نام خودش بزنه،
‫و همه‌ی اینا بی‌نتیجه میشه.
‫هیچی نمی‌شم. ‫میراثم میشه هیچی.
‫بدون نوبل می‌رم زیر خاک.
‫این آخرین شانس من برای بزرگ شدن بود.
‫پرید.
‫هی، هی، هی.
‫جوآن رایان رو یادته؟
‫- آره، رقیبم تو ام‌آی‌تی. ‫- درسته.
‫مطمئن بودی
‫هیئت دکترا اونو به تو ترجیح می‌ده
‫و تو تبدیل می‌شی
‫به یه پاورقی تو دنیای علم
‫یا یه چیز علمیِ بد دیگه، نه؟
‫ولی چی شد آخرش، لس؟
‫منو انتخاب کردن.
‫تو رو انتخاب کردن.
‫و جوآن رایان الان کجاست؟
‫توی برکلی درس می‌ده.
‫و تو کجایی؟
‫- سنت‌لوئیس. ‫- ولی چرا؟
‫اوه...
‫تا انگشت وسط رو نشونِ ‫اون حروم‌زاده‌های ناسپاس مونسانتو بدم.
‫و نسخه‌ی منلو پارکِ غرب میانه رو بسازم.
‫- و چطوری؟ ‫- چطوری؟ چون من...
‫من شریک شرکت خودمم،
‫دارم تکنولوژی زیستی-کشاورزی می‌سازم ‫که دنیا رو تغییر می‌ده.
‫- درسته. ‫- آره.
‫تو قراره دنیا رو تغییر بدی.
‫و می‌دی.
‫من همیشه بهت ایمان داشتم.
‫حتی وقتی ازم متنفر بودی؟
‫اوه.
‫به خصوص وقتی ازت متنفر بودم.
‫پس حالا چی کار کنم؟
‫همون کاری رو بکن که همیشه می‌کنی.
‫برگرد کارگاه و یه راهی پیدا کن.
‫این کاریه که لس لیتل‌جان می‌کنه.
‫- درسته؟ ‫- آره، درسته.
‫نه؟
‫خیلی‌خب.
‫همینه.
‫- همینه. ‫- مرسی، لیندی.
‫مرسی که این‌قدر درکم می‌کنی.
‫اوه، خدا.
‫خب، پس باید برگردم کارگاه
‫و مراسم تجدید عهدمونو ‫بندازیم برای سال بعد.
‫ایده‌ی فوق‌العاده‌ایه.
‫لس، نه، من نگفتم... ‫چی؟
‫ها؟ همینو گفتی دیگه؟
‫گفتم؟
‫- آره. ‫- گری و مگ...
‫اونا ترجیح می‌دن برن کابو.
‫بیا یه چیزی براشون بفرستیم.
‫- به اسم من هم امضا کن. ‫- نه، نه
‫- خیلی برام تحقیرآمیزه. ‫- نگران نباش.
‫به لولو می‌گم بره اسکی با دوستاش،
‫همون‌طور که خودش می‌خواست.
‫پس هر وقت دیدمت، می‌بینمت.
‫هر وقت برگشتم، برمی‌گردم.
‫و دوستت دارم.
‫و بی‌صبرانه منتظرم برای ‫ «سال جدید، مای جدید» سال بعد
‫مادرقحبه.
‫شوخیش گرفته؟
‫من...
‫لیندی؟
‫ریچی. آم...
‫یه اشتباه کردم
‫و امشب دارم لس رو ترک می‌کنم.
‫احساسات رو تو صدات می‌شنوم،
‫و قشنگه.
‫منتظر یه معجزه‌ی کریسمسی بودم.
‫آره، می‌خوام برم ورمونت،
‫می‌خوام برم خونه‌ی خاکستری.
‫و...
‫می‌تونی همراهم بیای؟
‫همون‌جا که شاهکارت رو تموم کردی.
‫باعث افتخاره که دعوتم کردی. ‫یه هدیه‌ی باورنکردنیه.
‫ده روز مرخصی دارم
‫و یه روز شخصی ذخیره...
‫و اوه...
‫اموجی قلب.
‫بیا نصف‌شب توی غذاخوری میندی ‫همدیگه رو ببینیم.
‫اموجی قلب بهت.
‫با ذوق و دلی روشن
‫پا می‌شم میام.
‫از هدیه‌م خوشت اومد؟
‫- کیر توش. ‫- ببخشید؟
‫آره، من...
‫دلش رو نداشتم بازش کنم،
‫برای همین با خودم میارمش، باشه؟
‫سال جدید، توی جدید، مای جدید.
‫ورمونت سرده؟ من...
‫همه تا ۳۰ دقیقه دیگه می‌رن بیرون، ‫وگرنه هالک می‌بینه که چطور همه‌چیز رو نابود می‌کنم.
‫کوه یخ جلو، با ۳۰ کیلومتر فاصله. ‫کشتی رو ترک کنید.
‫لیدی توماتو داره می‌ترکه.
‫هی، هی، هی.
‫لس بهم وعده‌ی یه دقیقه وقت داده.
‫من بهت بیست دقیقه می‌دم.
‫ببخشید؟
‫فکر کردم این دخالتا بعد از ‫تعطیلات شروع می‌شه.
‫مارتین توافق اولیه رو فوری امضا کرده
‫و هیلتون هم شیرِ پول رو باز کرده ‫برای حسن نیت.
‫من که امضا نکردم. من شریکم.
‫ظاهراً شریک مهمی نیستی.
‫ اوه. خب، حالا انگیزه گرفتم ‫و می‌خوام که بری بیرون.
‫یه نابغه به فضا نیاز داره.
‫دقیقاً.
‫و منم قصد دارم کل تعطیلات رو ‫انگیزه داشته باشم.
‫می‌دونم این یه دوره‌ی گذار سختیه.
‫امشب رو بهت وقت می‌دم.
‫ولی فردا برمی‌گردم.
‫نیروی میدانی، دکتر لیتل‌جان.
‫کیر توش.
‫نیلز، وقت ندارم.
‫چی گفتی؟
‫پیر شدی، پیام بده.
‫کون لق تو هم.
‫استارلا؟
‫لس.
‫از الان به بعد فریزر ممنوعه، ‫تا وقتی خودم بگم.
‫باید یه تجدید قوا کنیم. ‫کجا داری می‌ری؟
‫دارم ترکت می‌کنم.
‫اگه قراره کسی کسیو ترک کنه،
‫- اون باید من باشم. ‫- به چه علت؟
‫به خاطر اینکه خواستی کارم رو نابود کنی.
‫فکر کردی نمی‌فهمم؟
‫فکر کردی نیلز زنگ نمی‌زنه
‫که ازم نظر بگیره، لیندی؟
‫ساینتیفیک امریکنه، نه تی‌ام‌زی.
‫من شیادم، آره؟
‫و از یه دانشمند زن می‌ترسم
‫که قراره کارمو به اسم خودش ‫تموم کنه؟
‫جوآن رو هم کشیدی وسط؟
‫من زن‌ستیز نیستم.
‫یعنی... عمداً نیستم.
‫اگه هم باشم، ناخودآگاهه
‫و تقصیرش هم گردنِ سیستم مردسالاره.
‫من اصلاً نگفتم زن‌ستیزی.
‫چرا این کارو کردی؟ چرا؟
‫خودت خوب می‌دونی چرا.
‫به خاطر گری و مگ؟
‫به خاطر تو و ازدواج‌مونه
‫و اینکه قول مرحله‌ی سومو ‫ شکستی: یه حرکت بزرگ.
‫و دخترمون که ازم متنفره،
‫زندگیم و کریر آینده‌دار نویسندگیم رو ‫داره نابود می‌کنه.
‫کریر؟ بس کن!
‫یه کتاب نوشتی، اوایل دهه دوهزار.
‫کاری که کردی این بود...
‫در اصل یه گزارش از خانواده‌ی ‫ تخمیت نوشتی،
‫اسم‌ها رو عوض کردی،
‫یه کم هم طعنه اضافه کردی،
‫بعد اسمشو گذاشتی «داستان»،
‫و شانس آوردی.
‫«رنگین‌کمانم با سیاه شروع میشه»
‫- نه بابا؟ ‫- کتابم که گزارش بود
‫و فیلم نامزد اسکاری
‫که از روش ساخته شد،
‫پول این خونه‌ی مسخره‌ی ‫ لاکچریِ غم‌انگیزِ
‫توی این شهر درپیتِ ایالت جمهوری‌خواه ‫که مجبورمون کردی بیایم توش
‫تا بتونی چیزی فراتر از آقای کله گوجه‌ای باشی رو
‫تامین کرده.
‫الان واقعاً وقت این حرفا نیست.
‫- اوه، ببخشید. ‫. آره.
‫واقعا عذر می‌خوام.
‫الان دقیقا چی لازم داری؟
‫تو رو لازم دارم.
‫حمایتت رو. ‫این آخرین شانسمه.
‫تو جایزه‌تو گرفتی.
‫و اگه یادت رفته،
‫من برای تک تک جملات، کنار تو بودم.
‫توی تمام جشن‌های امضا، تمام مصاحبه‌ها.
‫کیفتو من می‌گرفتم، ‫دهنمو هم من بسته نگه می‌داشتم.
‫همیشه کنارت بودم.
‫و همیشه هم آسون نبود.
‫اون بالا و پایین‌های احساسی و ناامنی
‫واقعاً خسته‌کننده‌ست.
‫من دینم رو ادا کردم!
‫پانزده سال کنارِت بودم!
‫اون «فلیور سیور»ت رو داشتی ‫که واقعاً اعصاب‌خُردکن بود.
‫- هنوزم هست. ‫- ولی من مثل تو
‫فرصت درخشیدن گیرم نیومد.
‫جایزه‌م رو...
‫نگرفتم.
‫خودت شکست خوردی.
‫کجاش تقصیر منه؟
‫کجاش؟
‫ببخشید.
‫عذر می‌خوام که جاه‌طلبم.
‫با یه موفقیتِ یه‌بار‌مصرف
‫سر کردن برای من کافی نیست.
‫شاید اصلاً موفقیت بعدی‌ای نداری.
‫شاید همون یکی بوده و تموم شده.
‫شاید فقط غرورت نمی‌ذاره ‫واقعیت رو ببینی.
‫من ترجیح می‌دم غرورم کورم بکنه
‫- تا اینکه ترس فلجم کنه. ‫- منظورت منم؟
‫- همچین نظری درباره‌م داری؟ ‫- آره.
‫چون تو تو این پانزده سال
‫حتی یه جمله‌ی درست‌ودرمان
‫ننوشتی.
‫فکر می‌کنی قراره چه جادویی
‫یهو تو اون خونه‌ی خاکستریِ عزیزت پیدا کنی؟
‫با من کنارت،
‫مثل یه حیوانِ حمایت عاطفی،
‫که تشویقت کنه، ‫آروم نگه‌ت داره،
‫چون، «قول داده بودم یه روز برگردیم اونجا».
‫من دیگه خسته شدم ‫از اینکه گروگانِ احساسی تو باشم
‫به خاطر فلج شدن خلاقیتت.
‫و تموم شد، دوستان.
‫اینم از نمایش ما.
‫هر دفعه همین دیالوگ‌ها رو می‌گیم.
‫این همون چیز فوق‌محرمانه‌ست
‫- که روش کار می‌کردی؟ ‫- بدش من...
‫- نه، نه، نه. ‫- یه کامیون اسباب‌بازی
‫قرار نیست دنیا رو تغییر بده،
‫چه برسه به دنیای کشاورزی.
‫- اصلاً نمی‌دونی درباره چی حرف می‌زنی. ‫- خدایا.
‫خدایا اینو به هر دانشمند زنی گفتی
‫که یه ایده بهتر از ایده‌ت داشت.
‫می‌دونی، بیشتر مردا کمبود سایزشون رو ‫با ماشین بزرگ، جبران می‌کنن.
‫خوبه که مال تو با اونم هم‌اندازه‌ست.
‫اوه.
‫خدایا. چقدر جنتلمنی تو.
‫اوه، کیر توش.
‫- چیه؟ ‫- اوه، نه، لیندی.
‫چی...؟
‫چی کار کردی؟
‫چه بلایی داره سرم میاد؟
‫اوه.
‫لیندی، هی.
‫خدای من... مُرده؟
‫لیندی.
‫یه چیزی بگو.
‫زنده‌ای؟
‫اوه.
‫اوه، زنده‌ای!
‫کون لقت! کون لقت!
‫پس از تیتراژ ادامه دارد
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫صبح بخیر.
‫کی می‌تونی درستَم کنی؟
‫حقیقتو بگو!
‫نمی‌دونم.
‫ولی خیلی خوب دارم پیش می‌رم.
‫باور نکردنیه.
‫نه.
‫از این به بعد،
‫هر اتفاقی تو این آزمایشگاه بیفته
‫باید با اجازه‌ی من باشه.
‫مامان چیزی نوشته؟
‫داستان وایرال شده.
‫این یه بمب ساعتیه که قراره منفجر بشه.
‫ولی تو درستش می‌کنی.
‫این برام خیلی مهمه.
‫ریچارد، تو خونه‌ی من بودی؟
‫لیندی، کجایی تو؟
‫من فقط... این اطراف بودم.
‫فکر کنم مامان یه...
‫- یه فروپاشی عصبی داشته؟ ‫- نه، نه.
‫پس طوفان لیندی داره ‫ به سمت شمال‌شرق حرکت می‌کنه.
‫این‌طوری نگو.
‫من آدم بده‌ام.
‫لیندی!
‫کیر توش.
‫خدایا.
‫من یه هیولای کوچولو ساختم.