« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫« شـــرلـــوک جـــوان »
‫تقصیر تو نیست شرلوک. تقصیر تو نیست.
‫شرلوک.
‫بیا با من بازی کن.
‫پیدام کن، شرلوک.
‫پیدام کن.
‫بئاتریس، صدامو می‌شنوی؟
‫می‌شنوی چی می‌گم؟
‫بئاتریس! نه، نه، نه، نه، ‫نرو... خواهش می‌کنم نرو.
‫پیدام کن، شرلوک. پیدام کن.
‫بئاتریس! بئاتریس! بئاتریس!
‫شرلوک! شرلوک!
‫هی، شرلوک.
‫خوبی. گرفتمت.
‫می‌دونی، تیر خوردن...
‫کار به شدت احمقانه‌ای بود.
‫- بیا بلندت کنم. ‫- نه، نه، نه. شوان. شوان.
‫اون... اون می‌خواست به پدرم ‫شلیک کنه، باید جلوشو بگیریم.
‫- من تو رو این پایین ول نمی‌کنم. ‫- شرلوک!
‫خونریزی داره.
‫فکر کنم یه ربطی به اون ‫گلوله‌ای داره که خورده تو شکمش.
‫- آره. ببخشید که وبال گردنت شدم، برادر عزیز. ‫- وبالی نیستی، برادر عزیز.
‫بیا بلندش کنیم.
‫نه. وایسا، وایسا، وایسا.
‫اگه دستش به پدرم برسه، شاید دیگه ‫هیچ‌وقت بئاتریس رو پیدا نکنیم. برو.
‫- گرفتیش؟ ‫- آره دارمش.
‫برو جیمز، برو!
‫حالا خوب به من گوش کن، ‫الان می‌بریمت یه کاریش می‌کنیم.
‫- داری گریه می‌کنی؟ ‫- نه.
‫چرا نه؟
‫یک، دو، سه. رفتیم بالا.
‫- شرلوک! ‫- تیر خورده.
‫پسر طفلکی من. باید یه بیمارستان پیدا کنیم.
‫یه ذره تریاک بهم بدین خیلی ممنونتون می‌شم.
‫از این طرف.
‫چرا؟ از کجا می‌دونی؟
‫فقط یه بیمارستان هنوز بازه.
‫متاسفانه همون جاییه که ‫صدای تیراندازی ازش میاد.
‫خیلی خب. بذارش زمین.
‫آروم، آروم، آروم.
‫هی! هی!
‫- هی. ‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫اونو بده به من. دارم جلوتو ‫می‌گیرم که به اون مرد شلیک نکنی.
‫- چرا؟ ‫- چون اون پدر شرلوکه.
‫اون باباشه!
‫- نمی‌دونستم. ‫- آروم. آروم باش.
‫اوو. اینو من برمی‌دارم. خیلی ممنون.
‫رفتیم بالا. از اون بالا. خیلی خب.
‫- خب، برو عقب. ‫- داریم کجا می‌ریم؟
‫متاسفانه مجبوریم راه طولانی ‫رو بریم، مادر. همه سوار شین.
‫بزن بریم.
‫شاید سر راهم باشی جیمز، ‫ولی دلم نمی‌خواد مردنت رو ببینم.
‫من نورچشمی‌ام؟ چون تو به شرلوک شلیک کردی.
‫- عمدی نبود. ‫- آره خب.
‫عمدی نبوده. لابد اینطوری ‫دیگه مشکلی نیست، نه؟
‫حتماً بهش می‌گم.
‫حالش چطوره؟
‫خوشحال می‌شی بشنوی که زنده‌ست.
‫برادرش داره ازش مراقبت می‌کنه.
‫- شرلوک دنبال پدرشه؟ ‫- آره.
‫- کجا داری می‌ری؟ ‫- که شرلوک رو پیدا کنم.
‫اون دنبال سایلاسه. منم دنبال سایلاسم.
‫و شرلوک یه عادت لجبازانه ‫تو پیدا کردن آدما داره.
‫و تو پاریس فقط یه بیمارستان هنوز بازه.
‫مایکرافت هم اونو می‌بره همونجا.
‫- میای؟ ‫- نکن!
‫نکن!
‫چاره‌ای نداشتی.
‫بازم ازشون میان. باید بریم.
‫جیمز، باید بریم.
‫دراز بکش.
‫دستت رو بذار رو زخمت.
‫آقا. آقا.
‫دکتر، خواهش می‌کنم، پسرم تیر خورده.
‫دورت رو نگاه کن خانم. ‫تو پاریس همه تیر خوردن.
‫- التماست می‌کنم. ‫- یالا.
‫اگه تو نباشی کی می‌خواد ‫زندگی رو برام زهر کنه؟
‫اگه معاینه‌ش نکنید می‌میره.
‫بله. طلا. طلا.
‫بگیرش. برای انقلاب.
‫ولی باید همین الان پسرم رو معاینه کنی.
‫همین الان!
‫بذار ببینمش.
‫پرستار.
‫این بیمار رو برای جراحی آماده کنید.
‫شما الان نمی‌تونید اینجا باشید.
‫باید برید بیرون.
‫بذار کارشو بکنه. بذار کارشو بکنه.
‫- مرسی آقا. ‫- مرسی آقا.
‫اون... مثل قاطر لجبازه.
‫آره، هست. تو یه چشم به هم زدن پا می‌شه و ‫دوباره دوتامون رو دیوونه می‌کنه. تماشا کن.
‫- فک کنم بی‌خبری خوش‌خبریه. ‫- دقیقاً.
‫حالش چطوره؟
‫من تمام تلاشم رو کردم.
‫بقیش دیگه دست خودشه.
‫- مرسی. ‫- مرسی آقا.
‫عزیزم.
‫یالا شرلوک. دووم بیار.
‫مادر.
‫پسر عزیزم. شرلوک.
‫- ایناهاش. برادر کوچولوی من. ‫- فکر کردم از دستت دادم.
‫خوش‌شانس‌ترین مرد انگلیسی روی زمین.
‫برات آب بیارم؟
‫- زود باش براش آب بیار عزیزم. ‫- چشم، چشم.
‫آها! اون برای مردن زیادی لجبازه.
‫جیمز! معلوم هست کجایی؟ حالت خوبه؟
‫حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫جیمز؟
‫خوبم. خوبم.
‫می‌بینم که هنوز داری ‫تنبلی می‌کنی. پاشو ببینم.
‫- چی؟ ‫- کار داریم که بکنیم.
‫دارم شوخی می‌کنم خانم هولمز.
‫از دیدنت خوشحالم.
‫جلوشو گرفتی؟
‫گرفتم.
‫و آوردمش اینجا.
‫حالا خودتو خیس نکن. اسلحه‌شو گرفتم.
‫سلام، شرلوک.
‫آخه تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫باید باهات حرف بزنم.
‫یه بند انگشت اون‌ورتر ‫خورده بود، برادرم مرده بود.
‫من اونو نشونه نگرفته بودم. ‫پدرت رو نشونه گرفته بودم.
‫خب، این یکی قابل درکه.
‫خودم تا حالا دو بار سعی کردم ‫بهش شلیک کنم و هر دو بارم خطا رفتم.
‫جیمز، این اینجا چیکار می‌کنه؟
‫چون فکر می‌کنم باید حرفاش رو بشنوی.
‫اسم من شیائو وی‌ئه.
‫من از روستای تای‌آن تو ‫گانسو میام، اون بالا تو کوهستان.
‫این نتیجه‌ی چیزیه که دانشمندای ‫آکسفورد روش کار می‌کردن.
‫چیزی که تو اون تونل دیدی رو ‫اول رو روستای من آزمایش کردن.
‫روی پدر و مادرم.
‫یه ماده معدنی تو اعماق ‫زمین‌های مردم من وجود داره.
‫پروفسور مالیک راهی پیدا کرد که اون ‫ماده رو به یه مرگ خاموش تبدیل کنه...
‫و اونو تبدیل به یه سلاح کنه.
‫هزینه‌ی این پروژه رو دولت شما می‌داد ‫و بیوسفالوس هاج هم ادارش می‌کرد.
‫ولی پروفسور مالیک بهش خیانت کرد.
‫فروختش به بالاترین قیمت پیشنهادی،
‫یه خریدار خصوصی.
‫پدر من.
‫آره.
‫[ آپوستل ۵ ]
‫من واقعاً و عمیقاً متاسفم.
‫من به دلسوزیت نیازی ‫ندارم، به کمکت نیاز دارم.
‫تا مطمئن شم این اتفاق دیگه برای ‫هیچ‌کس، هیچ‌جای دنیا نمی‌افته.
‫می‌خوای جلوی پدرمون رو بگیری.
‫و تو هم می‌خوای پیداش کنی.
‫آره.
‫پیشنهاد می‌کنم استعدادهامون رو بذاریم رو هم، ‫شانسمون رو برای پیدا کردنش دو برابر کنیم.
‫آره...
‫ولی به یه شرط.
‫باید از سایلاس بفهمیم بئاتریس کجاست.
‫پس تا وقتی اینو نفهمیدیم، ‫حق نداری دستت بهش بخوره.
‫و بعدش چی؟
‫خب، بعدش می‌تونی هر بلایی خواستی سرش بیاری.
‫و البته به شرطی که ‫پسرام مخالفتی نداشته باشن.
‫با توجه به شرایط، قصد ندارم مانعت بشم.
‫برام سخته که به این ‫راحتی محکوم به مرگش کنم.
‫ولی اگه برای پیدا کردن بئاتریس ‫چاره‌ای جز این نیست، پس همینه که هست.
‫اون هنوز تو پاریسه. یا حداقل ‫آدمی که براش کار می‌کنه اینجاست.
‫- اسمش... ‫- اسد کاسگارلیه.
‫تو اون مراسم معرفی، به خریدارا گفتن که ‫از راه‌های معمول تو "دو گوشه" اقدام کنن.
‫اونایی از شما که
‫می‌خوان سفارش بدن،
‫بهتره که تو همون "دو گوشه" ‫معروف همدیگه رو ببینیم.
‫دو گوشه...
‫یه تقاطع؟
‫این که خیلی کمکی نمی‌کنه، شرلوک.
‫قوطی‌های کبریت.
‫- منظورت چیه عزیزم؟ ‫- رو میزی که پدر نشسته بود،
‫قوطی کبریت‌هایی بود که ‫روشون عکس "دو گوشه" داشت.
‫آدرسی هم روش بود؟
‫اونقدر نزدیک نبودم که ‫خوب ببینم. مطمئن نیستم.
‫خب، برای شروع جای بدی نیست.
‫من دیگه راه می‌افتم.
‫منم باهاش می‌رم.
‫خب، از همراهیت خوشحال می‌شم.
‫سلام.
‫می‌تونم یه پول حسابی به ‫جیبت بریزم.
‫اجازه می‌دی؟
‫آدرسی نداره.
‫ببخشید.
‫می‌دونید این جا کجاست؟
‫نه. ببخشید عزیزم.
‫این غیرممکنه.
‫"غیرممکن کلمه‌ایه که..."
‫...فقط تو فرهنگ لغت احمق‌ها پیدا می‌شه.
‫این همون چیزیه که سایلاس گفت. چرا این جمله؟
‫شاید یه معنی‌ای می‌ده. ‫اصلاً کی اول اینو گفته؟
‫ناپلئون بناپارت.
‫ناپلئون؟
‫کلاه ناپلئونه.
‫همون کلاه معروف که دو تا گوشه داره.
‫چی؟
‫رستورانِ عقاب و زیتون تو حومه پاریس.
‫یه رستورانیه که می‌گن ناپلئون ‫کلاهش رو اونجا جا گذاشته.
‫بهتره که تو همون "دو گوشه" ‫معروف همدیگه رو ببینیم،
‫جایی که می‌تونید با آقای ‫اسد کاسگارلی در تماس باشید.
‫تو یه نابغه‌ای.
‫تازه کجاشو دیدی.
‫می‌ترسم که ناخواسته باعث و ‫بانیِ همه‌ی این اتفاقا خودم باشم.
‫چرا اینو می‌گی؟
‫حدود یه سال پیش، پدر ازم ‫پرسید دارم رو چی کار می‌کنم.
‫آره.
‫خب، منم بهش گفتم که ‫دارم برای هاج کار می‌کنم.
‫اما اگه درست یادم مونده ‫باشه، یهو گوشاش تیز شد.
‫اون موقع جزئیاتی نمی‌دونستم،
‫ولی بهش گفتم که دارم برای دولت ‫کار می‌کنم. و اینکه یه کار مخفیانه‌ست.
‫مشخصه که بعدش خودش افتاده دنبال تحقیق کردن.
‫تنها کسی که می‌شه بابت ‫این اتفاقا سرزنش کرد، پدرته.
‫بذار مایکرافت به خودآزاریش ادامه بده، مادر.
‫حداقل برای یه مدت.
‫باشه عزیزم.
‫کجا داری می‌ری؟
‫باید یه پیغام بفرستم لندن، هشدار ‫بدم که پدر سلاح رو دستش داره.
‫یه میخ دیگه به تابوتِ اون ‫چیزی که از شغلم باقی مونده.
‫سعی کن تو نبودم نمیری، باشه؟
‫درخواست منطقی‌ایه.
‫- مادر. ‫- ممنون، عزیزم.
‫هیچ خبری از اسد نیست.
‫می‌تونی ازم بپرسیا، می‌دونی که.
‫همون چیزی که از وقتی به اون ‫سرباز شلیک کردی می‌خواستی بپرسی.
‫اونقدرها هم که فکر می‌کنی آدم مرموزی نیستی.
‫وقتی برای اولین بار یه نفرو کشتی...
‫چه حسی داشتی؟
‫یه سنگینیِ بزرگ رو سینه‌م بود،
‫که هر روز بیشتر فشار میاورد، ‫جوری که به زور نفس می‌کشیدم.
‫و الان، باهاش زندگی می‌کنم.
‫عجیبه...
‫من اصلاً همچین حسی ندارم.
‫من... ببخشید.
‫من درستش می‌کنم.
‫من... تازگیا کمرم آسیب دیده.
‫ببخشید.
‫اسد کاسگارلی یه میز همیشگی ‫تو یه کافه رستوران داره
‫به اسم عقاب و زیتون.
‫همونجا که با مشتری‌های ‫احتمالی‌ش قرار می‌ذاره.
‫و فردا، با یه مردی به اسم ‫دوک دِ اورموند قرار داره.
‫هنوز از سایلاس خبری نیست؟
‫نه، متأسفانه نه، خانم هولمز.
‫پس باید خودمون از تو ‫سایه‌ها بکشونیمش بیرون.
‫ولی چطوری، عزیزم؟
‫با جا زدن خودمون به عنوان مشتری.
‫- خواهش می‌کنم، نکن. مراقب بخیه‌هات باش. ‫- من خوبم. حالم خوبه.
‫قراره این کارو بکنیم.
‫درود.
‫ببخشید خانم، اینجا جا ‫گرفته شده. منتظر کسی هستم.
‫بله، منتظر من. مادام دِ اورموند.
‫مادر توضیح می‌ده که دوک هیچ‌وقت ‫خودش تو قرارها شرکت نمی‌کنه،
‫این وظیفه همسرشه.
‫از آشناییتون خوشبختم.
‫اگه بشناستت چی؟
‫خب، اون‌وقت کارمون ساختس.
‫تو همین حین، خریدار واقعی
‫توسط جدیدترین گارسون رستوران ‫عقاب و زیتون، به سمت من هدایت می‌شه.
‫ببخشید آقا.
‫دوک دِ اورموند.
‫سیسیل فیلیمور. من مخشو می‌زنم،
‫بعد دوک هم پولو تحویل می‌ده،
‫که جیمز اونو می‌رسونه به مادرم،
‫و این‌طوری بودجه‌ی مرحله ‫دوم عملیاتمون جور می‌شه.
‫مرحله دوم عملیات چیه؟
‫خیلی خوشحالم که پرسیدی.
‫یه چیزی برات دارم.
‫تو ازشون می‌خوای که شخصاً ‫با خودِ رئیس بزرگ ملاقات کنی.
‫ببخشید، خانم.
‫سایلاس که نمی‌تونه در برابر یه ‫همچین پیشنهاد جذابی مقاومت کنه،
‫قبول می‌کنه که با مادام ملاقات کنه.
‫راه بیفت.
‫درود.
‫و بفرما، بهمون می‌گه بئاتریس کجاست.
‫همینه. دیگه چی ممکنه خراب بشه؟
‫رمز موفقیت برای کلاهبردارای ‫حرفه‌ای مرد... و زن.
‫رمز موفقیت برای کلاهبردارای ‫مرد و زن، داشتن اعتماد به نفسه.
‫عاشق این چشم‌بندتم.
‫مرسی.
‫از آشناییتون خوشبختم.
‫ببخشید آقا.
‫دوک دِ اورموند.
‫سیسیل فیلیمور.
‫خب...
‫آقای کاسگارلی کجاست؟
‫دوک، امیدوارم درک کنید که
‫اتفاقات غیرمنتظره‌ای که تو مراسم معرفیمون ‫افتاد، ما رو مجبور کرد برنامه‌هامون رو عوض کنیم.
‫دستورات من این بود که پول رو فقط ‫به شخص آقای کاسگارلی تحویل بدم.
‫من با میمون معامله نمی‌کنم، ‫فقط با خود نوازنده‌ش کار دارم.
‫به عنوان یه میمون، منم موافقم.
‫تو این دنیای شیرتوشیرِ ما، ‫یه کم عقل سلیم واقعاً نیازه.
‫ولی اگه حست اینو می‌گه،
‫مجبوری یه روز دیگه برگردی. مفهومه؟
‫مفهومه. پس، نصیحتتون رو گوش می‌کنم.
‫کم‌لطفیه اگه بهتون نگم
‫که اتفاقی که تو تونل‌ها افتاد، در واقع فقط
‫قدرت محصول ما رو ثابت کرد.
‫داریم خیلی سریع می‌فروشیم.
‫اگه معطل کنید، ممکنه کلاً ‫این فرصت رو از دست بدید.
‫روز خوبی داشته باشید، آقا.
‫مراقب باش!
‫خیلی ببخشید!
‫برو مدیرت رو صدا کن بیاد!
‫فکر کنم این مال شماست.
‫گفتم که ببخشید.
‫بورگوندی، سال ۵۷.
‫بعضیا می‌گن مدل ۶۲ رو ترجیح می‌دن،
‫ولی واسه من، اگه اونقدر طعم چوب بلوط ‫می‌خواستم، می‌رفتم یه درخت می‌خوردم.
‫خب، نظرت راجع به پیشنهادم چیه.
‫تو منو به رئیست معرفی می‌کنی
‫در عوض، منم یه پورسانتِ تپل بهت می‌دم.
‫بفرما.
‫پولاتو تو گلدون با خودت ‫این‌ور اون‌ور می‌بری؟
‫آقای هولمز اون پشته.
‫شاید آقای هولمز بتونن بیان اینجا؟
‫این‌طوری می‌تونید تو خلوت ‫خیلی راحت‌تر باهاش حرف بزنید.
‫البته، اگه دلتون می‌خواد ببینیدش.
‫اون این توئه.
‫مرسی.
‫من که موسیو سایلاس هولمز رو نمی‌بینم.
‫بفرمایید داخل.
‫موسیو ؟
‫خب...
‫جفتمون می‌دونیم که شما زنِ دوک نیستی.
‫واقعا کی هستی، مادام؟
‫به پولم شک داری، آقا؟
‫- ببخشید؟ ‫- به ارزش پولم شک داری؟
‫فکر می‌کنی واقعیه؟
‫به نظر که واقعی میاد.
‫حق با شماست. مـ... ‫من مادام دِ اورموند نیستم،
‫و بـ... بابت این حقه‌بازی معذرت می‌خوام.
‫اما حالا که توجهت رو جلب ‫کردم، می‌خوام بهت بگم که...
‫من از طرف یـ... یه سرمایه‌گذار ‫خیلی کله‌گنده‌ی بریتانیایی کار می‌کنم،
‫که می‌خواد یه خرید خیلی بزرگ ‫از آقای سایلاس هولمز انجام بده.
‫و اگه تو هم نقشت رو تو ‫جور کردن این قرار بازی کنی،
‫بهت قول می‌دم پولی که تو اون گلدونه...
‫فقط یه قطره از دریاست.
‫همه‌ش هم می‌ره تو جیب خودت، می‌فهمی؟
‫پس همون‌طور که من می‌بینم، دو تا راه داری.
‫یا می‌تونی به توهین کردن بهم ادامه بدی،
‫و بذاری این فرصت طلایی از چنگت بپره،
‫یا اینکه خیلی راحت منو به ‫آقای سایلاس هولمز معرفی کنی.
‫داره خیلی طول می‌کشه.
‫فردا همین موقع برگرد اینجا، ‫منم جوابت رو می‌دم، مادام.
‫ممنون، آقا. خیلی لطف کردی.
‫داره یه تلگرام واسه سایلاس می‌فرسته.
‫من می‌رم جلو، یه جوری حواسش رو پرت می‌کنم.
‫نه. نه، نه. حواس‌پرتی بی‌حواس‌پرتی.
‫چطوره این دفعه بی‌خیال اون حقه‌بازی‌های ‫هوشمندانه یا رقصای جیب‌بُریت بشیم؟
‫فقط بذار من یه چیزی رو امتحان کنم.
‫- روز بخیر، آقا. ‫- چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫اون مردی که همین الان اینجا بود.
‫می‌خوام ببینم چی فرستاد.
‫آقا؟
‫اینم واسه زحمتی که می‌کشی.
‫مگه اینکه بخوای این قضیه ‫رو یه جور دیگه حل کنیم؟
‫آقا؟ نه؟
‫پسر خوب.
‫این دیگه چیه؟
‫خانم هولمز، شوهرتون تو قسطنطنیه‌ست.
‫[ سفارت بریتانیا، پاریس ]
‫ببخشید.
‫- باید سفیر رو ببینم. ‫- مایکرافت هولمز.
‫نکته اینجاست، جناب سفیر،
‫من الان می‌دونم کی تو برنامه‌ی ‫سلاح‌های مخفی دولتمون خرابکاری کرده.
‫و البته می‌دونم کی سلاح رو دزدیده.
‫بله، بله. خب، ادامه بده.
‫با کمال تاسف، قربان...
‫کار پدرم بود، سایلاس هولمز.
‫از این بابت مطمئنی؟
‫متاسفانه بله، قربان.
‫و به نظر می‌رسه که منافع دولت ‫الان با منافع من تو یه راستاست.
‫باید پدرم رو پیدا کنیم و تحویل قانون بدیمش.
‫بله. خب، کاملاً.
‫- کاملاً؟ ‫- کاملاً.
‫همین الان به وزیر امور خارجه تلگراف می‌زنم.
‫بله، قربان.
‫- لطفا همین‌جا منتظر بمونید. ‫- حتماً.
‫- ببخشید که منتظر موندید. ‫- خواهش می‌کنم، قربان.
‫یه جواب از وزیر امور خارجه برام اومده.
‫ایشون بهم اطلاع دادن که شما مورد ‫غضب قرار گرفتید ،
‫و در واقع دیگه برای دولت ‫اعلیحضرت کار نمی‌کنید.
‫بله، قضیه یه نمه پیچیده‌تر از این حرفاست...
‫با این حال، اگه حاضر باشید پا تو این ‫راه بذارید، یه راهی برای جبران هست.
‫حالا خوب گوش کن. با دقت.
‫قطار یه ساعت دیگه حرکت می‌کنه.
‫این زخمت نیست که تو رو ضعیف کرده.
‫این اصرارته که فکر می‌کنی ‫بدنت هیچ تغییری نکرده.
‫بدن من تغییر کرده.
‫تغییر کرده چون تو به شکمم شلیک کردی.
‫جزئیات مهم نیستن.
‫واسه من که مهمن.
‫فکر می‌کنی قدرت یه چیز فیزیکیه.
‫فکر می‌کنی به هیکل و عضله‌ست...
‫و قد و قواره.
‫که تو همه‌ی اینا رو از من بیشتر داری، ولی ‫با این حال تو هر درگیری من شکستت دادم.
‫چرا؟
‫چون قدرت واقعی از اینجا میاد...
‫و اینجا.
‫جیمز. مادر.
‫پیداش کردی؟
‫آره.
‫ولی لباساش رو خودش گیر ‫آورده.
‫- مادر. ‫- موفق شدی؟
‫آره. دولت بریتانیا پیشنهاد حمایت کامل داده
‫تا کمک کنه پدر رو تحویل قانون بدیم.
‫عالیه.
‫پس کار به اینجا کشیده؟
‫قطعاً این‌طور به نظر می‌رسه.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫خیلی خب پس، پیش به سوی قسطنطنیه.
‫دقیقاً داریم کجا می‌ریم؟
‫می‌ریم یکی از دوستام رو ببینیم.
‫شیائو وِی.
‫ایشون امینه هستن. قبول کرده که کمکمون کنه.
‫به شهر من خوش اومدید.
‫- واو. ‫- شرلوک، عکس رو بهش نشون بده.
‫این مرد رو دیدی؟
‫نه.
‫این بچه‌ی کوچولو قراره ‫پدرمون رو پیدا کنه، آره؟
‫همین جایگاه پایینِ بچه‌های خیابونی...
‫اونا رو به مفیدترین متحدینمون تبدیل می‌کنه.
‫می‌تونن هر جایی برن، اونا ‫نامرئی‌ان. اونا "نامنظم‌ها" هستن.
‫آقا، دارن دنبالتون می‌گردن.
‫آفرین. ممنون، بوراک.
‫اونا پدرت رو پیدا کردن.
‫- اون می‌دونه که تو اینجا با منی. ‫- چطور؟
‫به نظر می‌رسه تلگراف خیابونیمون دوطرفه کار ‫می‌کنه.
‫می‌خواد ببینتت. تنهایی.
‫نه. خب عزیزم، منم باید باهات بیام.
‫خیلی واضح و مشخص گفت.
‫اگه می‌خوای خواهرت ‫رو ببینی، باید تنها بیای.
‫خیلی خب.
‫شرلوک.
‫موفق باشی.
‫می‌دونی چرا جادو اینقدر جذابه، شرلوک؟
‫نه.
‫وقتی به نظر می‌رسه یه چیزی ‫هیچ توضیح منطقی‌ای نداره...
‫شگفتی.
‫واو.
‫غیرممکنی که ممکن شده.
‫هنوز زنده‌ست؟
‫لطفا بشین.
‫ترجیح می‌دم نشینم.
‫کاری که تو انگلیس کردی، حل کردن همه‌ی اینا،
‫پیدا کردن من تو اینجا، خیلی هوشمندانه بود.
‫بهت افتخار می‌کنم، پسرم.
‫واسه یه پدر اصلاً طبیعی نیست که پسرش ‫رو تو حال مرگ به امون خدا ول کنه، مگه نه؟
‫- شرلوک، داری راجع به چی حرف می‌زنی؟ ‫- تو اون تونل.
‫من تیر خوردم.
‫تو فرار کردی.
‫مـ... من فرار کردم چون اون زنِ دیوونه...
‫- می‌خواست منو بکشه. ‫- پدر!
‫من کسی بودم که بهش حمله شد، یادت میاد؟
‫بس کن!
‫واقعا فکر می‌کنی دلم می‌خواد ‫هیچ آسیبی بهت برسه؟
‫آسیب؟
‫تو هیچ کاری جز آسیب زدن نکردی.
‫نگام کن.
‫قلب منو شکستی. قلب مادرم رو شکستی،
‫و فقط خدا می‌دونه با خواهرم چیکار کردی.
‫پس محترمانه ازت می‌پرسم، لطفا بهم بگو...
‫خواهرم هنوز زنده‌ست؟
‫حال بئاتریس خوبه.
‫حواسم بود که ازش مراقبت بشه.
‫کجاست؟
‫می‌دونی که، من هنوزم دوستت دارم. ‫من همون مردیم که تو رو بزرگ کرده.
‫تو یه هیولا‌یی.
‫شرلوک، اینقد ساده نباش.
‫همه‌مون ظرفیت خوبی و بدی رو داریم، ‫حتی اگه این‌طوری اسم گذاشتن روش کمکی بهمون بکنه.
‫شمال توهم می‌شه، چه متوجه‌اش بشی چه نه. چایی؟
‫نه.
‫من کاری رو کردم که…
‫به نفع خودم بود. معلومه که همین کارو کردم.
‫ولی به نفع تو هم بود.
‫فکر می‌کنی الان این مردی می‌شدی که هستی…
‫اگه تو اون آتیشِ سختیا آبدیده نمی‌شدی؟
‫نمی‌تونم به این حرفا گوش بدم. ‫ولی بازم نمی‌تونی ول کنی بری. مگه نه؟
‫نمی‌تونم برم چون بهم نمی‌گی ‫خواهرم کجاست. کجاست؟
‫همینجا تو قسطنطنیه پیش منه.
‫اگه دلت می‌خواد می‌تونی فردا ببینیش، ولی...
‫در عوضش یه چیزی می‌خوام.
‫پس شرطش اینه؟
‫شرطش همینه.
‫شوآن.
‫اون مرگِ منو می‌خواد. و اگه منو بکشه، ‫خب دیگه هیچ‌وقت بئاتریس رو پیدا نمی‌کنی.
‫آینده‌مون به هم گره خورده.
‫فردا شوآن رو بیار.
‫تو میدون، همون ساعت، منم ‫خواهرت رو بهت تحویل می‌دم.
‫خب، پس عملاً هیچ حق انتخابی نذاشتی.
‫واقعاً برات به همین راحتیه؟ ‫فرستادن یه نفر به کام مرگ؟
‫تو هیچ دینی به شوآن نداری.
‫نه، برام راحت نیست، ولی اگه خواهرِ خودم بود،
‫حتی یه لحظه هم به خودم شک ‫راه نمی‌دادم.
‫به نظرم تو هم نباید تردید کنی.
‫- مزاحمتون که نشدم؟ ‫- نه اصلاً.
‫"حالا یه قلب نجیب می‌شکنه. ‫شب‌بخیر، شاهزاده‌ی دوست‌داشتنی."
‫"و دسته‌ی فرشته‌ها با آوازشون ‫تو رو به خواب ابدی می‌برن."
‫خوشحالم که این ماجرا برات ختم به خیر می‌شه.
‫اینکه قراره خواهرت رو ببینی.
‫ممنون.
‫بعدش دیگه پدرت مال منه و هر ‫کاری صلاح بدونم باهاش می‌کنم.
‫می‌دونم این کار برات سخته، ‫ولی ما با هم یه قراری داشتیم.
‫من حق خودم رو می‌خوام.
‫و بهش هم می‌رسی.
‫بهت قول می‌دم.
‫باربر و شاهزاده خانم.
‫دیده‌بان.
‫هیچ‌وقت به اون مقام والایِ "باربری" نرسیدم.
‫منم هیچ‌وقت شاهزاده خانم ‫نبودم، فقط شیائو وِی بودم.
‫- چه حسی داری؟ ‫- انتظار داری چه حسی داشته باشم؟
‫- دلت می‌خواد چه حسی داشته باشی؟ ‫- همون حسی که باید داشته باشم.
‫هنوز کلی جای کار داری، شرلوک.
‫فکر کنم از اینجا به بعد ‫رو فقط من و مادر بریم.
‫اونجاست. خودشه.
‫دختره همراهش نیست.
‫- بذار من باهاش حرف بزنم. ‫- بهش اعتمادی ندارم.
‫از پسش برمیام، مادر. تو پیش مایکرافت بمون.
‫سایلاس.
‫نمی‌تونی بهم بگی پدر؟
‫خواهرم رو نمی‌بینم.
‫می‌دونی این شهر رو ساختن تا ‫با شکوه و عظمت رُم رقابت کنه؟
‫تو دوران باستان، پیشرفته‌ترین ‫استحکامات دفاعی رو داشت.
‫از سقوط امپراتوری‌ها، جنگ‌های ‫وحشیانه و بیماری‌ها جون سالم به در برده...
‫تقریباً هر بلایی که تاریخ بشر ‫می‌تونست سرش بیاره رو دیده،
‫و این شهر دووم آورده.
‫عجب سخنرانیِ قشنگی. تموم شد؟
‫اون‌قدرام به نظر نمیاد ‫آماده‌ی تسلیم شدن باشه، شرلی.
‫چرا هست. فقط خودش هنوز خبر نداره.
‫دارن راجع به چی حرف می‌زنن؟
‫حدس می‌زنم راجع به تو.
‫خب، همون‌طور که ‫می‌بینی من آماده‌ی معامله‌ام.
‫پس، خواهرم کجاست؟
‫بی؟ بی؟
‫مادر.
‫بی.
‫عزیزِ دلم.
‫نوبت توئه، پسرم.
‫دلم برات یه ذره شده بود.
‫- سایلاس. ‫- پسرم.
‫می‌دونی راجع به کشتن اون سرباز ‫چی بیشتر از همه فکرم رو درگیر کرد؟
‫اینکه شاید ازش خوشم اومده باشه. راه بیفت!
‫بذار صورتت رو ببینم.
‫شرلوک!
‫راستش زبونم بند اومده.
‫که البته واسه خودش ‫سابقه نداشته.
‫چی شده، مادر؟
‫این که اون نیست.
‫مادر.
‫سایلاس.
‫حرفم رو باور کن. این بئاتریس نیست.
‫- کارش رو بساز، شاهزاده خانم. ‫- مرسی، جیمز.
‫- مادر، ما باید بریم. ‫- تو دخترِ من نیستی!
‫پیداش کن!
‫- هی، هی. ‫- تو!
‫می‌دونستم بهم نارو می‌زنی، شرلوک.
‫هر چی باشه مگه تو پسر خودم نیستی؟
‫سلام، مادر.
‫بی؟ بی.
‫شرلوک.
‫مایکرافت.
‫دستاتون بالا.
‫بی‌زحمت.
‫تو هم همین‌طور، برادرِ عزیزم.
‫این خوب نیست؟
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]